Het grootse plan van Groot-Brittannië om 1,5 miljoen nieuwe woningen te bouwen voor het einde van deze parlementaire termijn is gebotst op een ongemakkelijke waarheid: je kunt geen huizen bouwen van droogte. Deze week werd de helft van Engeland officieel uitgeroepen tot ernstige droogte voor het tweede opeenvolgende jaar, en het Milieuagentschap wringt zijn handen over de economie, het milieu en de natuur. Natuurlijk zijn de regio's die het zwaarst getroffen worden door waterstress - met tuinslangverboden en afbrokkelende leidingen - precies de plekken waar de 'bouw, baby, bouw'-agenda van de regering zijn bulldozers op richt.

In Basingstoke, waar de gemeenteraad wordt opgedragen om meer dan 1.000 huizen per jaar te bouwen, heeft onafhankelijk leider Paul Harvey het voor de hand liggende uitgesproken: 'We kunnen geen water toveren.' Hij heeft gelijk. De watercyclusstudie van de gemeente concludeerde dat de vraag van nieuwe woningen het duurzame aanbod kan overtreffen - een conclusie die jaren van onderzoek en een paar spreadsheets vereiste. Ondertussen heeft het Milieuagentschap South East Water verboden om meer water uit de Greywell-kalksteenaquifer te halen, en het bedrijf gaat in beroep. Want niets zegt 'duurzame ontwikkeling' als vechten in de rechtbank voor het recht om de grond droog te zuigen.

Elders is de situatie even nijpend. In Cambridgeshire worden kalksteenbeken kunstmatig bijgevuld door het Milieuagentschap, wat neerkomt op het leegscheppen van een boot met een vingerhoed terwijl iemand gaten in de romp boort. De 5.726 inwoners van Waterbeach - waar nog eens 4.500 woningen gepland zijn - hebben te maken met een tuinslangverbod. En in Tonbridge and Malling in Kent zegt South East Water dat er simpelweg niet genoeg water is voor de 19.000 woningen die tegen 2042 geëist worden. Matt Boughton, de conservatieve gemeenteraadsleider, vatte het treffend samen: 'Je kunt zoveel boorgaten in watervoerende lagen boren als je wilt, maar als het water er niet is, probeer je nog steeds dezelfde natuurlijke hulpbron uit de grond te halen die niet beschikbaar is.'

De oplossing van de regering? Een waterkredietsysteem in Cambridgeshire waarbij ontwikkelaars betalen om hun waterverbruik te compenseren. Twee jaar later is het systeem nog steeds niet operationeel en heeft geen enkele ontwikkelaar een cent betaald. Critici zijn niet onder de indruk. Sam Davies, voormalig gemeenteraadslid van Cambridge, merkt de absurditeit op: 'Inwoners wordt verteld: "Vul je zwembadje niet, de spettervijver is gesloten omdat er geen water is." Maar commercieel wordt die groei in hoog tempo doorgevoerd en niemand wil praten over het gebrek aan water.'

Pippa Heylings, de Lib Dem-parlementariër voor Zuid-Cambridgeshire, verwoordt het botter: 'Als je groei wilt, is water een dealbreaker.' De regering houdt vol dat een 'waterleveringstaskforce' het allemaal zal oplossen, en dat waterbedrijven de plicht hebben om infrastructuur te plannen en te leveren. Maar zoals Paul Harvey opmerkt, is de investering die pijpleidingen had moeten aanleggen en zuiveringsinstallaties had moeten upgraden 'afgeroomd naar aandeelhouders en directeuren.' Nu is de rekening gepresenteerd, en die is niet betaalbaar in goede wil.

Uiteindelijk komt de woningcrisis de watercrisis tegen, en geen van beiden geeft toe. De regering wil huizen; het milieu wil niet instorten. Er moet iets wijken - en waarschijnlijk wordt dat het tuinslangverbod, uitgebreid naar heel Engeland, voor altijd.