Zou het drastisch verlagen van de netto overzeese migratie "de economie naar de knoppen helpen" of juist de noodzakelijke bevolkings"reset" opleveren om de stagnerende levensstandaard in Australië te herstellen? Labor en het opkomende One Nation hebben totaal verschillende visies gepresenteerd op hoe een migratieprogramma in het nationaal belang eruitziet, want natuurlijk hebben ze dat.

Pauline Hanson, de leider van de populistische partij, kondigde vorige maand een plan aan om het aantal tijdelijke migranten in Australië in drie jaar tijd met meer dan 750.000 te verminderen door zich te richten op internationale studenten en familieleden van geschoolde migranten. Om die vermindering te bereiken, zou de netto overzeese migratie (Nom) drie jaar lang negatief moeten worden, aldus de partij, voordat een permanent plafond van 130.000 gaat gelden. Dat staat tegenover de langetermijndoelstelling van Labor van 225.000, en de laatste officiële schatting van 292.000 in het jaar tot maart.

Tony Burke, de minister van Binnenlandse Zaken, zei dat het plan van One Nation, als het wordt uitgevoerd, "de Australische dienstverlening en de Australische economie naar de knoppen zou helpen". Hanson is het daar niet mee eens en geeft snel de hoge bevolkingsgroei van de afgelopen jaren de schuld van de economische problemen. In een bericht op sociale media zei ze dat "belanghebbenden [sic] waarschuwen dat Australië een technische recessie tegemoet kan gaan als de migratie wordt beperkt". "Australiërs zitten al jaren in een recessie per hoofd van de bevolking. Hun leven is verslechterd door migratie. Canada heeft laten zien dat de levensstandaard verbetert als de migratie wordt beperkt."

Voor wie op zoek is naar internationale vergelijkingen: Canada is lang een soort zusterland van Australië geweest – vergelijkbare omvang, vergelijkbare cultuur, vergelijkbare economie. En de Noord-Amerikaanse natie zit midden in een dramatische migratieaanpassing die de bevolkingsgroei heeft afgevlakt.

Anders dan Hanson hebben de Canadese beleidsmakers niet gemikt op een specifiek niveau van netto overzeese migratie. In plaats daarvan hebben ze een reeks beleidsmaatregelen ingevoerd om het aantal tijdelijke migranten als aandeel van de bevolking terug te dringen van een piek van 7,6% in 2024 naar 5%. Canada is ongeveer halverwege dit doel. De regering heeft dit gedaan door het aantal tijdelijke aankomsten te verminderen, met name internationale studenten, het moeilijker te maken om het verblijf te verlengen, en sommige tijdelijke migranten permanent verblijf te geven. De jaarlijkse bevolkingsgroei is vertraagd van 3,1% begin 2024 naar slechts 0,5% nu.

Dus hoe goed heeft de Canadese economie zich staande gehouden? En wat vertelt hun ervaring ons over hoe Australië moet reageren op de groeiende roep om een harder migratiebeleid?

In mei publiceerde het CD Howe Institute, een toonaangevende Canadese denktank, een rapport over de economie van het land in een "tijdperk van minder immigratie". Modellering door de auteurs van het rapport, Don Drummond en Parisa Mahboubi, schatte dat de werkgelegenheid in Canada dit jaar en volgend jaar zou kunnen dalen. De reële bbp-groei in 2026 zal niet meer dan 0,5% zijn, voorspellen ze, en "weinig meer" dan 1% gemiddeld op de lange termijn. Dalende werkgelegenheid zou normaal gesproken reden tot alarm zijn, maar Drummond en Mahboubi zeggen dat dit eigenlijk is "wat een normaal functionerende arbeidsmarkt oplevert, gezien de demografische verschuivingen die gaande zijn". "Dit zijn geen tekenen van een worstelende economie", zeiden ze. "De Canadese economie is niet kapot. Ze past zich aan. Het begrijpen van die aanpassing is een voorwaarde voor degelijk beleid in de komende jaren."

Nathan Janzen, de adjunct-hoofdeconoom bij de Royal Bank of Canada, is het eens met deze beoordeling. "Wat de bevolkingsverschuivingen hebben gedaan, is veranderd hoe we economische gegevens moeten interpreteren." De universiteitssector is bijzonder hard getroffen door de strengere migratieregels. De regering maakte ook uitzonderingen voor migranten die werken in sectoren met bijzondere arbeidstekorten, zoals de landbouw en de zorgeconomie. Maar over het algemeen, zegt Janzen, "is de Canadese economie relatief veerkrachtig gebleken". "Als onze bevolkingsschattingen kloppen, zouden we een negatieve werkgelegenheidsgroei kunnen hebben en toch een dalende werkloosheid. En de economie per hoofd van de bevolking lijkt te verbeteren."

Maar economen waarschuwen dat we niet moeten aannemen dat de Canadese ervaring hier zal worden herhaald. Jonathan Kearns, de c