In juli 2021, tijdens een bijzonder warme maand, ontstond een natuurbrand in een dicht bos van zwarte sparren en afbladderende papierberken op de noordelijke campus van de Universiteit van Alaska, Fairbanks. Mogelijk aangestoken door bliksem, brandde het vuur over een droog tapijt van veenmossen en korstmossen voordat het de boomkruinen in klom. Tegen de tijd dat brandweerautoriteiten reageerden, hadden de vlammen een lengte van 12 voet bereikt en stuurden ze een 500 voet hoge rookkolom de lucht in.

Een paar dagen voor de vijfde verjaardag van de Yankovich Road Fire volgde een verslaggever drie leden van het Alaska Fire Science Consortium het boreale bos in, lopend langs langlaufpaden omzoomd door veerachtige akkerpaardenstaart. In 2024 hielp de organisatie - die presentaties organiseert om brandweermanagers op de hoogte te houden van nieuwe ontwikkelingen in de brandwetenschap - het gebied om te vormen tot een educatief wandelpad, met informatieve borden langs de route. Ongeveer een halve mijl verderop opende de horizon zich bij een schaars bosje naakte, zwartgeblakerde boomstammen, ontdaan van naalden en buren.

Hilary Shook, de coördinator van het consortium, stapte van het pad met haar dooisonde, een T-vormige puntige metalen staaf die wordt gebruikt om de bovenste grens van permafrost te detecteren - de eeuwenoude laag bevroren grond die onder 15% van het land rond het noordelijk halfrond ligt en ongeveer twee keer zoveel koolstof opslaat als de atmosfeer. Een test van de grond net buiten het brandvlak stuitte op de betonachtige laag ongeveer een voet onder het oppervlak. Maar waar de brand het mos en de organisch rijke bovengrond die de permafrost isoleert had weggebrand, zonk de sonde minstens drie keer dieper. "Dat was een onmiddellijk effect van de brand," zei Alison York, de vertrekkende coördinator van de organisatie. "Toen we direct daarna monitorden, was het al behoorlijk ontdooid."

Dit rudimentaire hulpmiddel, dat een dieptemeting vanaf een enkel punt in de aarde biedt, onthult een escalerend probleem in het hele hoge noorden. Terwijl klimaatverandering steeds frequentere en ernstigere branden aanwakkert in de noordelijke breedtegraden van de planeet, versnellen ze het ontdooien van steeds meer permafrost. Dit zorgt ervoor dat organisch materiaal afbreekt en krachtige broeikasgassen vrijkomt die bijdragen aan een spiraalvormig klimaatfeedbackeffect, dat meer opwarming, meer branden en het verlies van nog meer permafrost aandrijft.

Het meest dramatisch: intensiverende natuurbranden in Canada stootten in 2023 meer koolstof uit dan de gecombineerde fossiele brandstofemissies van het land. Net als in Alaska vinden veel van deze megabranden plaats in uitgestrekte afgelegen gebieden waar het beleid is ze te laten branden zolang ze geen menselijke leefgebieden bedreigen. Maar als intensiverende branden en opwarming ongeremd blijven, zouden de boreale bossen en permafrost van de wereld steeds meer kunnen overgaan van gigantische koolstofputten in enorme bronnen van atmosferische koolstof.

Nu worstelen internationale teams van onderzoekers in de VS, Canada en elders om te begrijpen wat er op het spel staat, financieel zowel als ecologisch. Ze kijken naar preventieve maatregelen, zoals gecontroleerde branden, en bestuderen het potentieel om natuurbranden snel op te sporen en te blussen voordat ze uit de hand lopen. Ze onderzoeken zelfs wat ooit ondenkbaar was: menselijke brandweerlieden sturen niet om levens of gebouwen te redden, maar om een van de grote koolstofopslagen van onze planeet te beschermen. "We moeten een betere manier vinden om met natuurbranden te leven," zegt Brendan Rogers, een senior wetenschapper bij het Woodwell Climate Research Center, een van de belangrijkste organisaties achter de losjes samenwerkende onderzoeksinspanning. "Ik denk echt dat het een betekenisvol verschil kan maken."

Woodwell, het Polis Institute for Ecological Governance van de Universiteit van Victoria en het non-profit Alaska Venture Fund werken nu samen aan een miljoenenproject genaamd North Fire om de potentiële voordelen van deze interventies te bestuderen en publiek bewustzijn te creëren, zo kan MIT Technology Review melden. Het idee is ingewikkeld en controversieel om een aantal redenen. Natuurbrand is een natuurlijk en noodzakelijk onderdeel van een gezond