Het nieuws dat de Amerikaanse staatsschuld de 40 biljoen dollar heeft bereikt, heeft de gebruikelijke ronde van borstklopperij en handenwringen over wat te doen ontketend. Bezuinigen. Medicare en Sociale Zekerheid korten. Belastingachterdeurtjes dichten. Verspilling elimineren. Sorry, mensen – de oplossing moet van de inkomstenkant komen, niet van bezuinigingen.

Begin met het moeilijkste getal in Washington. Medicare kost ongeveer 1 biljoen dollar in fiscaal 2026. Schaf het volledig af – hoe politiek ondenkbaar dat ook is – en je dicht slechts ongeveer de helft van het huidige tekort. Sociale Zekerheid, met 1,7 biljoen dollar en jaarlijks stijgend, is nog verder van tafel. Veeg elk binnenlands federaal agentschap weg dat de meeste mensen 'verspilling' noemen – de EPA, het Ministerie van Onderwijs, het Ministerie van Buitenlandse Zaken, buitenlandse hulp, alles – en je hebt slechts 13 tot 14 procent van de federale begroting aangeraakt. Er is geen bezuinigingspad dat deze kloof dicht. De wiskunde dwingt de discussie naar de inkomstenkant.

Hier is het volledige beeld. De basislijn voor fiscaal 2026 van het Congressional Budget Office toont totale federale uitgaven van ongeveer 7,7 biljoen dollar. Daarvan is 73 procent, ongeveer 5,6 biljoen dollar, verplichte uitgaven die bij wet zijn vastgelegd – geen jaarlijkse stemming nodig – en dekt Sociale Zekerheid, Medicare en Medicaid. Discretionaire uitgaven, het deel waarover het Congres elk jaar daadwerkelijk stemt, bedragen ongeveer 2,0 biljoen dollar: ongeveer 900 miljard dollar voor defensie, ongeveer 1,1 biljoen dollar voor al het andere, inclusief de 'verspillingscategorieën'.

Dan is er de renterekening. In fiscaal 2026 betaalt de federale overheid ongeveer 1,1 biljoen dollar om de schuld te bedienen, en dat wordt binnenkort erger. Door het publiek gehouden schuld – het deel dat het ministerie van Financiën daadwerkelijk op de obligatiemarkt moet financieren – overschrijdt nu 32 biljoen dollar, en ongeveer een derde daarvan, meer dan 10 biljoen dollar, zal binnen de komende 12 maanden aflopen en herfinanciering nodig hebben. De gemiddelde rente op die schuld is ongeveer 3,3 procent; de huidige tarieven liggen 0,5 tot 1,3 procentpunt hoger, afhankelijk van de looptijd. Elke stijging van één procentpunt kost het ministerie van Financiën 300 tot 400 miljard dollar per jaar. Rol een derde van de schuld over tegen de huidige hogere tarieven en alleen al de renterekening stijgt met bijna 100 miljard dollar – voordat Washington nog een dollar uitgeeft aan iets nieuws.

Dus wat is de oplossing? Er is er maar één geloofwaardig: een belasting die echt geld opbrengt, gekoppeld aan verstandige bezuinigingen. Elk ontwikkeld land ter wereld behalve de Verenigde Staten heft een btw. Een btw belast de toegevoegde waarde in elke productiefase; het vrijstellen van basisbehoeften zoals voedsel en kleding maakt het minder regressief. Het zit in de prijs van goederen verwerkt in plaats van er bij de kassa bovenop te komen, en ja, het zal de prijzen verhogen. Er is geen versie van het dichten van een gat van 40 biljoen dollar waarbij dat niet gebeurt.

Het standaardbezwaar is dat een btw een verborgen, gemakkelijk te verhogen inkomstenmachine is waarop het Congres zal blijven leunen. Dat is een terechte zorg – en een argument om een waarborg tegen tariefverhogingen, zoals een supermeerderheidsvereiste, in de wetgeving op te nemen, niet een argument voor nietsdoen. De echte keuze is niet tussen een btw en geen nieuwe belasting. Het is tussen een btw die we nu zorgvuldig ontwerpen en een gedwongen, veel pijnlijker afrekening later.

Wat zou het opbrengen? Het Congressional Budget Office begroot een btw van 5 procent op 350 miljard dollar in 2027, stijgend naar 440 miljard dollar in 2034 op een brede basis – of 220 miljard tot 290 miljard dollar op een smallere basis. Bij 10 procent, het tarief dat ik zou voorstellen, heeft de Tax Foundation de optie als volgt gemodelleerd: op conventionele basis verkleint het het primaire tekort met ongeveer 1,6 biljoen dollar per jaar; zelfs na verrekening van de bescheiden rem die een btw op het bbp zet, komt de dynamische schatting nog steeds uit op ongeveer 1,3 biljoen dollar per jaar. Dat is de enige hefboom op tafel die groot genoeg is om er toe te doen. Het gemiddelde standaard btw-tarief in Europa is ongeveer 21 procent; een Amerikaans tarief van 10 procent zou op de helft daarvan liggen.

Een btw is op het eerste gezicht regressief en treft huishoudens met lagere inkomens harder als aandeel van hun bestedingen. Dat is beheersbaar: stel basisbehoeften vrij van de grondslag en koppel de belasting aan een korting voor lage inkomens