Sekretarz obrony Pete Hegseth ogłosił w środę, że wszyscy żołnierze w czynnej służbie i rezerwie w wieku 30 lat i starsi będą teraz zobowiązani do obowiązkowych badań przesiewowych w kierunku niedoboru testosteronu podczas corocznych ocen zdrowia. Osoby poniżej 30. roku życia również mogą poprosić o badanie. W filmie opublikowanym w mediach społecznościowych Hegseth przedstawił inicjatywę jako sposób na „optymalizację wydajności, odporności i długoterminowego zdrowia”, zapewniając, że nie chodzi o „sztuczne wzmacnianie”, a żołnierze mogą odmówić leczenia.

Jednak endokrynolodzy nie robią pompek z radości na wieść o tym planie. Towarzystwo Endokrynologiczne szybko wydało oświadczenie, w którym stwierdzono, że „nie ma wystarczających dowodów, aby poprzeć ogólne zalecenie przeprowadzania badań przesiewowych w kierunku hipogonadyzmu u bezobjawowych mężczyzn”. Profesor Bradley Anawalt, szef medycyny w University of Washington Medical Center, ujął to bardziej barwnie: „To wielkie, grube »O nie«. Cofamy się w rozwoju racjonalnej opieki zdrowotnej”.

Skąd ten sceptycyzm? Po pierwsze, prawdziwy hipogonadyzm – spowodowany takimi stanami jak zespół Klinefeltera czy guzy przysadki – dotyka może 1 procent mężczyzn. Ale wiele innych czynników może tymczasowo obniżyć poziom testosteronu: brak snu, stres, otyłość, leki i starzenie się. Badania to również pole minowe. Nie wszystkie laboratoria stosują testy certyfikowane przez CDC, a zakresy referencyjne są bardzo zróżnicowane – Anawalt przypomniał sobie pacjenta, u którego zdiagnozowano niski poziom testosteronu na podstawie prawidłowego wyniku 489 ng/dL, ponieważ laboratorium uznało 700 ng/dL za minimum. Poziomy hormonów ulegają wahaniom, badanie musi być wykonywane na czczo rano, a większość standardowych testów mierzy całkowity testosteron, a nie bardziej istotny wolny testosteron. Mężczyźni z nadwagą (BMI 27 lub wyższy) często mają niski całkowity testosteron, ale prawidłowy wolny testosteron.

Nawet jeśli postawiono prawidłową diagnozę, leczenie nie zawsze jest uzasadnione. Terapią pierwszego rzutu w przypadku niskiego testosteronu związanego z otyłością jest utrata wagi. W przypadku kogoś z niedoborem snu – odpoczynek. A co z 50-letnim żołnierzem z granicznie niskim testosteronem? „Większość tych mężczyzn nie odniesie żadnych znaczących korzyści” – powiedział Anawalt. TRT niesie ze sobą ryzyko: hamuje produkcję plemników (potencjalnie niwecząc plany rodzinne), może powodować wysoki poziom czerwonych krwinek, trądzik, powiększenie prostaty, bezdech senny i przykry zespół odstawienia po zakończeniu terapii. Badanie TRAVERSE wykazało, że TRT nie zwiększa ryzyka sercowo-naczyniowego u mężczyzn z grupy wysokiego ryzyka, ale sygnalizowało zwiększone ryzyko zakrzepów krwi w płucach.

Jeśli chodzi o słowa Hegsetha o „optymalizacji”, badanie z 1996 roku wykazało, że sześciokrotność normalnej dawki TRT poprawiła siłę – ale sami autorzy ostrzegali, że takie stosowanie ma „potencjalnie poważne skutki uboczne”. Towarzystwo Endokrynologiczne jest bezpośrednie: „Podnoszenie poziomu testosteronu NIE jest zatwierdzone przez FDA, aby pomóc poprawić siłę, wydajność sportową, wygląd fizyczny lub leczyć czy zapobiegać problemom związanym ze starzeniem się”.

Tak więc, podczas gdy Pentagon może celować w wojsko o wysokim poziomie testosteronu, środowisko medyczne sugeruje dużą ostrożność.