Dziwna złota kula odkryta podczas ekspedycji NOAA w 2023 roku została wreszcie zidentyfikowana, kładąc kres dwóm latom drapania się po głowie przez naukowców i internetowym spekulacjom.
Obiekt, znaleziony na głębokości 3250 metrów (ponad dwóch mil) w Zatoce Alaski, nie jest jajem obcego, zagubionym skarbem ani najbardziej rozczarowującą bryłką złota na świecie. Jest to w rzeczywistości pozostałość martwej tkanki z gigantycznej głębinowej ukwiały Relicanthus daphneae - konkretnie część podstawy, która przytwierdza zwierzę do skał. Czyli, w zasadzie, odrzucona stopa głębinowej ukwiały. Ekscytujące.
Podczas misji NOAA Ocean Exploration na pokładzie statku NOAA Ship Okeanos Explorer, napotykanie dziwnych rzeczy jest na porządku dziennym. Zazwyczaj naukowcy mogą szybko zidentyfikować te znaleziska, łącząc swoją zbiorową wiedzę. Ale "złota kula" była upartą małą tajemnicą, która nie chciała współpracować.
W 2023 roku zdalnie sterowany pojazd Deep Discoverer (wystrzelony z Okeanos Explorer) badał dno na głębokości ponad dwóch mil, gdy zauważył okrągły, złoty obiekt z małym otworem leżący na skale. Zespół był zakłopotany. Czy to była osłonka jajowa? Gąbka? Coś zupełnie nowego? Czy coś wpełzło lub wypełzło z tej dziury? Internet, jak to ma w zwyczaju, oszalał.
Aby uzyskać odpowiedzi, zespół ostrożnie zassał obiekt próbnikiem i wysłał go do Smithsonian National Museum of Natural History (NMNH) w celu dokładnego zbadania.
Złożone śledztwo z użyciem DNA i mikroskopii
Rozwiązanie tajemnicy zajęło lata żmudnych analiz. "Pracujemy nad setkami różnych próbek i podejrzewałem, że nasze rutynowe procesy wyjaśnią zagadkę" - powiedział Allen Collins, doktor zoologii i dyrektor Narodowego Systematycznego Laboratorium NOAA Fisheries, mieszczącego się w Smithsonian. "Ale to okazało się szczególnym przypadkiem, który wymagał skoncentrowanych wysiłków i wiedzy kilku różnych osób. To była złożona tajemnica, która wymagała wiedzy morfologicznej, genetycznej, głębinowej i bioinformatycznej, aby ją rozwiązać."
Naukowcy z NOAA Fisheries i Smithsonian zastosowali integracyjne podejście taksonomiczne, łącząc badanie fizyczne z testami genetycznymi. Wstępne analizy wykazały, że obiekt nie ma typowych cech zwierzęcych - zamiast tego składał się z włóknistych warstw wypełnionych knidocytami (komórkami parzącymi), co sugerowało, że należy do parzydełkowców, grupy obejmującej korale i ukwiały. Dalsze badania przeprowadzone przez naukowca z National Systematics Lab, Abigail Reft, zidentyfikowały komórki jako spirocysty, unikalne dla podgrupy Hexacorallia parzydełkowców. Naukowcy porównali również okaz z podobnym obiektem zebranym w 2021 roku podczas ekspedycji na statku badawczym Schmidt Ocean Institute R/V Falkor, znajdując pasujące struktury komórkowe.
Początkowe próby kodowania kreskowego DNA były niejednoznaczne - prawdopodobnie z powodu zanieczyszczenia próbki materiałem genetycznym innych mikroskopijnych stworzeń. Zespół poszedł więc na całość: sekwencjonowanie całego genomu. Ta głębsza analiza potwierdziła obecność zwierzęcego DNA i ujawniła silne dopasowanie genetyczne do Relicanthus daphneae. Sekwencjonowanie genomów mitochondrialnych z obu okazów wykazało, że są one prawie identyczne z znanym genomem referencyjnym tego gatunku.
Sprawa zamknięta: "złota kula" nie była jajem, gąbką ani nieznanym organizmem. To był tylko pozostały kawałek głębinowej ukwiały - konkretnie podstawa, która kiedyś przytwierdzała zwierzę do dna morskiego.
Głęboki ocean wciąż kryje wiele tajemnic
"Tak często w eksploracji głębin oceanicznych znajdujemy te fascynujące tajemnice, jak 'złota kula'. Dzięki zaawansowanym technikom, takim jak sekwencjonowanie DNA, jesteśmy w stanie rozwiązywać coraz więcej z nich" - powiedział CAPT William Mowitt, p.o. dyrektora NOAA Ocean Exploration. "Dlatego kontynuujemy eksplorację - aby odkryć tajemnice głębin i lepiej zrozumieć, jak ocean i jego zasoby mogą napędzać wzrost gospodarczy, wzmacniać nasze bezpieczeństwo narodowe i podtrzymywać naszą planetę."
Nawet po rozwiązaniu tej tajemnicy, naukowcy przypominają, że głębokie morze pozostaje