W wydarzeniu, które nie zaskoczy absolutnie nikogo, kto kiedykolwiek spojrzał na Chicago, NASA potwierdziła, że największe obszary metropolitalne Środkowego Zachodu są całkiem jasne w nocy. 18 października 2026 r. astronauta na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej wykonał szerokokątne zdjęcie o 4:54 czasu środkowoeuropejskiego letniego (09:54 czasu uniwersalnego), ukazując oświetlone miasta duże i małe na ciemniejącym krajobrazie wschodnich Stanów Zjednoczonych. Godziny przedświtu przyniosły czyste niebo nad dużą częścią regionu, przypuszczalnie dlatego, że atmosfera postanowiła tym razem współpracować.

Chicago w Illinois i Detroit w Michigan wyróżniają się jako jedne z najjaśniejszych punktów, bo oczywiście, że tak. Średniej wielkości miasta – w tym Indianapolis w Indianie, Cincinnati w Ohio i Louisville w Kentucky – oraz ich połączenia wzdłuż autostrad stanowych i międzystanowych również świecą jasno, tworząc sieć nocnych świateł, która wygląda podejrzanie jak płytka drukowana zaprojektowana przez kogoś, kto naprawdę kocha rozproszoną zabudowę.

Nad tym ziemskim pokazem świateł i dolną atmosferą Ziemi widoczna jest rozproszona warstwa zieleni i pomarańczu wzdłuż horyzontu po lewej stronie. Ten pas światła to poświata nieba (airglow), powstająca, gdy światło słoneczne uderza w atomy i cząsteczki w górnej atmosferze i powoduje ich emisję fotonów – zjawisko, które jest zasadniczo sposobem atmosfery na popisywanie się. Po prawej stronie światło Słońca zakreśla łuk nad horyzontem; wschód słońca był około godzinę drogi na Wschodnim Wybrzeżu i około dwie godziny w Chicago, dając rannym ptaszkom heads-up.

Zdjęcia astronautów i inne obserwacje teledetekcyjne nocnych świateł mają wartość naukową dla śledzenia zmian w środowisku zbudowanym. Na przykład krajobraz świetlny Chicago wydaje się jednorodny bladożółty w szerokim widoku powyżej. Ale na szczegółowych zdjęciach można dostrzec szereg kolorów pochodzących z różnych rodzajów oświetlenia, ponieważ nawet światła miejskie mają problemy z zaangażowaniem. Korzystając z obszernego archiwum Gateway to Astronaut Photography of Earth NASA, naukowcy opracowali metodę rozróżniania typów oświetlenia w pikselach nocnych zdjęć. Systematyczne ilościowe określanie jasności, koloru i zasięgu świateł miejskich może dostarczyć wglądu w to, jak miasta rosną i ewoluują – lub, w niektórych przypadkach, jak odmawiają naprawienia tej jednej migoczącej latarni ulicznej.

Czujniki satelitarne również obserwują zmiany w oświetleniu. W szczególności zestaw produktów NASA Black Marble dotyczących nocnych świateł wykorzystuje obserwacje satelitarne do tworzenia wysokiej jakości naukowych zapisów nocnych świateł na całym świecie w skalach dziennych, miesięcznych i rocznych. We wschodnich USA naukowcy wykorzystali te dane do śledzenia wszystkiego, od przerw w dostawie prądu i przywracania zasilania po dużych burzach, przez zmiany oświetlenia związane z nową infrastrukturą, po przejścia na oświetlenie LED ze starszych form. Bo nic nie mówi "postęp naukowy" tak jak monitorowanie, czy sąsiad w końcu przeszedł na LED.

Fotografia astronauty ISS075-E-226709 została wykonana 18 października 2026 r. aparatem cyfrowym Nikon Z9 o ogniskowej 14 milimetrów, a fotografia ISS070-E-105097 została wykonana 1 marca 2024 r. aparatem cyfrowym Nikon D5 o ogniskowej 400 milimetrów. Zostały udostępnione przez ISS Crew Earth Observations Facility oraz Earth Science and Remote Sensing Unit w NASA Johnson Space Center. Zdjęcia zostały wykonane odpowiednio przez członków załóg Expedition 75 i Expedition 70. Obrazy zostały przycięte i wzmocnione w celu poprawy kontrastu, a artefakty obiektywu zostały usunięte – bo nawet astronauci wiedzą, jak ważny jest dobry filtr.

Program Międzynarodowej Stacji Kosmicznej wspiera laboratorium w ramach ISS National Lab, aby pomóc astronautom robić zdjęcia Ziemi o największej wartości dla naukowców i społeczeństwa oraz udostępniać te obrazy bezpłatnie w internecie. Dodatkowe zdjęcia wykonane przez astronautów i kosmonautów można obejrzeć w NASA/JSC Gateway to Astronaut Photography of Earth. Tekst: Lindsey Doermann.