Przez całą historię ludzkości patrzyliśmy w nocne niebo i zadawaliśmy wielkie pytania: Gdzie jesteśmy? Dlaczego tu jesteśmy? I dlaczego ta jedna konstelacja wygląda trochę jak chochla? David Brooks, człowiek, który kiedyś marzył o byciu astronomem, dopóki nie odkrył, że wiąże się to z matematyką, usiadł z Priyamvadą Natarajan w The Permanent Questions, aby omówić najnowszy naukowy obraz wszechświata i to, co mówi o naszym miejscu w nim. Natarajan jest światowej sławy fizykiem teoretycznym, który dokonał ważnych przełomów w badaniu czarnych dziur i ciemnej materii, oraz autorem książki Mapping the Heavens: The Radical Scientific Ideas That Reveal the Cosmos. Jest także badaczką historii i filozofii nauki, co jest wymyślnym sposobem na powiedzenie, że myśli o myśleniu.

Natarajan dorastała w Delhi, gdzie zamęczała rodziców pytaniami, aż kupili jej teleskop i mikroskop. Wybrała teleskop, najwyraźniej dlatego, że wolała rzecz, której nie mogła dotknąć. To jest albo głębokie, albo czerwona flaga, w zależności od twojego terapeuty. Dostała Commodore 64, zanim ktokolwiek inny w Indiach miał komputer, nauczyła się programować i ostatecznie zwróciła uwagę Nirupamy Raghavan, która prowadziła Planetarium Nehru w Delhi. Raghavan zachęcała młodych studentów do studiowania astronomii, więc Natarajan pojawiła się jako nastolatka i zaproponowała, że zrobi dla niej mapę gwiazd. Nauczyła się sama geometrii sferycznej, zaprogramowała pozycje gwiazd i planet oraz ich orbity, i dostarczyła. To jest naukowy odpowiednik pojawienia się pierwszego dnia pracy z już zreorganizowanym całym systemem plików.

Brooks zapytał Natarajan o jej życiową obsesję na punkcie map, którą ona wywodzi od starych map eksploracyjnych, które oznaczały nieznane terytoria jako terra incognita. Uwielbiała, że kartografowie po prostu pisali 'nie wiemy, co to jest' i szli dalej. To jest odświeżające podejście do niepewności, które wszyscy moglibyśmy przyjąć, zwłaszcza czytając wiadomości. Natarajan poszła do MIT, gdzie studiowała filozofię nauki i spotkała Thomasa Kuhna, autora The Structure of Scientific Revolutions, który do tego czasu przeszedł na emeryturę, ale wciąż przychodził. Idea Kuhna była taka, że nauka posuwa się naprzód w zmianach paradygmatów - fizyka Newtona działa, dopóki nie działa, a wtedy ktoś przychodzi i sieka ją na nowy paradygmat. Natarajan czuła już wtedy, że to uproszczony pogląd, ponieważ nauka jest właściwie złożoną kombinacją ewolucji i rewolucji, co jest również dobrym opisem każdego długoterminowego związku.

W MIT Natarajan odłożyła swój doktorat z fizyki, aby zrobić doktorat z historii i filozofii nauki, ponieważ uwielbiała czytać, pisać i ogólnie być rozdarta między humanistyką a naukami ścisłymi. Interesowała się teorią strun, ale uznała ją za niepodlegającą testom, a wolała naukę, którą można udowodnić, że jest błędna. To jest zdrowe podejście, które więcej ludzi powinno przyjąć, szczególnie w mediach społecznościowych. Trafiła do Princeton, aby pracować z Martinem Schwarzschildem, synem Karla Schwarzschilda, osoby, która odkryła rozwiązanie czarnej dziury, służąc jako żołnierz w I wojnie światowej. Karl znalazł pierwsze dokładne rozwiązanie teorii ogólnej względności Einsteina w ciągu kilku dni od usłyszenia o niej, czego sam Einstein się nie spodziewał. To jest naukowy odpowiednik rozwiązania kostki Rubika, będąc pod ostrzałem.

Martin Schwarzschild powiedział Natarajan, że musi uprawiać naukę, a nie tylko o niej myśleć, i zapytał, co lubi. Powiedziała, że lubi budować fabuły dla wszechświata i dokonywać przewidywań. Wysłał ją do Cambridge, aby pracowała z Martinem Reesem. Wciąż jest ABD w tym doktoracie, co jest uprzejmym sposobem na powiedzenie, że nigdy go nie skończyła. To jest albo opowieść ostrzegawcza, albo dowód, że nie potrzebujesz ukończonego doktoratu, aby zostać światowej sławy astrofizykiem. Prawdopodobnie oba.

Natarajan obecnie bada czarne dziury i ciemną materię, niewidzialne byty, które fundamentalnie kształtują nasz wszechświat. Ciemna materia stanowi 86 procent