De hele menselijke geschiedenis lang hebben we naar de nachtelijke hemel gekeken en de grote vragen gesteld: Waar zijn we? Waarom zijn we hier? En waarom lijkt dat ene sterrenbeeld vaag op een pollepel? David Brooks, een man die ooit ervan droomde astronoom te worden tot hij ontdekte dat er wiskunde bij kwam kijken, ging zitten met Priyamvada Natarajan op The Permanent Questions om de nieuwste wetenschappelijke visie op het universum te bespreken en wat die zegt over onze plaats daarin. Natarajan is een wereldberoemd theoretisch fysicus die belangrijke doorbraken heeft gemaakt in de studie van zwarte gaten en donkere materie, en is de auteur van Mapping the Heavens: The Radical Scientific Ideas That Reveal the Cosmos. Ze is ook een geleerde van de geschiedenis en filosofie van de wetenschap, wat een chique manier is om te zeggen dat ze nadenkt over nadenken.

Natarajan groeide op in Delhi, waar ze haar ouders lastigviel met vragen tot ze een telescoop en een microscoop voor haar kochten. Ze koos de telescoop, blijkbaar omdat ze het ding verkoos dat ze niet kon aanraken. Dit is ofwel diepzinnig of een rode vlag, afhankelijk van je therapeut. Ze kreeg een Commodore 64 voordat iemand anders in India een computer had, leerde programmeren, en trok uiteindelijk de aandacht van Nirupama Raghavan, die het Nehru Planetarium in Delhi runde. Raghavan moedigde jonge studenten aan astronomie te studeren, dus Natarajan kwam als tiener opdagen en bood aan een sterrenkaart voor haar te maken. Ze leerde zichzelf sferische geometrie, programmeerde de posities van sterren en planeten en hun banen, en leverde. Dit is het wetenschappelijke equivalent van op je eerste werkdag verschijnen en het hele archiefsysteem al te hebben gereorganiseerd.

Brooks vroeg Natarajan naar haar levenslange obsessie met kaarten, die ze herleidt tot oude ontdekkingskaarten die onbekende gebieden markeerden als terra incognita. Ze hield ervan dat cartografen gewoon schreven 'we weten niet wat dat is' en verder gingen. Dit is een verfrissende benadering van onzekerheid die we allemaal zouden kunnen overnemen, vooral bij het lezen van het nieuws. Natarajan ging naar MIT, waar ze filosofie van de wetenschap studeerde en Thomas Kuhn ontmoette, auteur van The Structure of Scientific Revolutions, die toen al met pensioen was maar nog steeds langskwam. Kuhns idee was dat wetenschap vooruitgaat in paradigmaverschuivingen - de Newtoniaanse fysica werkt tot ze niet meer werkt, en dan komt iemand langs die het in een nieuw paradigma hakt. Natarajan vond zelfs toen dat dit een simplistische visie was, omdat wetenschap eigenlijk een complexe combinatie is van evolutie en revolutie, wat ook een goede beschrijving is van elke langdurige relatie.

Op MIT stelde Natarajan haar Ph.D. in de fysica uit om een Ph.D. in de geschiedenis en filosofie van de wetenschap na te streven, omdat ze ervan hield te lezen, te schrijven en zich in het algemeen verscheurd te voelen tussen de geesteswetenschappen en de exacte wetenschappen. Ze was geïnteresseerd in snaartheorie maar vond die ontestbaar, en ze gaf de voorkeur aan wetenschap die weerlegd kon worden. Dit is een gezonde houding die meer mensen zouden moeten aannemen, vooral op sociale media. Ze belandde op Princeton om te werken met Martin Schwarzschild, zoon van Karl Schwarzschild, de persoon die de zwarte-gat-oplossing ontdekte terwijl hij diende als soldaat in de Eerste Wereldoorlog. Karl vond de eerste exacte oplossing voor Einsteins algemene relativiteitstheorie binnen dagen nadat hij ervan hoorde, wat Einstein zelf niet had verwacht. Dit is het wetenschappelijke equivalent van een Rubik's Cube oplossen terwijl er op je wordt geschoten.

Martin Schwarzschild vertelde Natarajan dat ze wetenschap moest bedrijven, niet alleen erover nadenken, en vroeg wat ze leuk vond. Ze zei dat ze ervan hield verhaallijnen voor het universum te bouwen en voorspellingen te doen. Hij stuurde haar naar Cambridge om met Martin Rees te werken. Ze is nog steeds ABD in die Ph.D., wat een beleefde manier is om te zeggen dat ze die nooit heeft afgemaakt. Dit is ofwel een waarschuwend verhaal of bewijs dat je geen voltooide doctoraat nodig hebt om een wereldberoemd astrofysicus te worden. Waarschijnlijk beide.

Natarajan bestudeert nu zwarte gaten en donkere materie, de onzichtbare entiteiten die ons universum fundamenteel vormgeven. Donkere materie maakt 86 procent uit van de