Heb je er ooit over nagedacht wat jou jou maakt? De wetenschap verzekert ons dat het alles te maken heeft met het orgaan van anderhalve kilo tussen onze oren, met zijn miljarden neuronen en biljoenen delicate verbindingen. Maar het is een stuk lastiger om uit te leggen waarom we een gevoel van zelfbewustzijn hebben, of om precies vast te pinnen waar die eerste herinnering aan mama eigenlijk ligt. Naarmate we ouder worden, vergeten we het meeste van wat we hebben meegemaakt, maar er is nog steeds onmiskenbare continuïteit: op je 30e, of 50e, of 70e, zul je nog steeds jij zijn.

Om die ongrijpbare continuïteit van het zelf te bewaren, werken sommige vooruitdenkende technologen aan manieren om je hersenen gaande te houden - zelfs na de dood. Laten we hen de 'geestredders' noemen. Ze onderzoeken alles van het invriezen van hersenen in vloeibare stikstof tot het augmenteren van levende hersenen tot het uploaden van onze herinneringen naar de cloud. Hier bekijken we zes mogelijke paden om je geest gaande te houden, hoe haalbaar ze zouden zijn, en welke voordelen het hedendaagse onderzoek zou kunnen opleveren - zelfs als cognitieve onsterfelijkheid niet lukt.

**1. De Hoofdtransplantatie**

In 1970 verwijderde de neurochirurg Robert White het hoofd van een resusaap en transplanteerde het op het lichaam van een andere. De aan elkaar genaaide primaat leefde enkele uren voordat hij bezweek aan zijn verwondingen. White, een professor aan Case Western Reserve University, probeerde de operatie meerdere keren. Opmerkelijk genoeg konden de opnieuw bevestigde hoofden hun ogen en monden bewegen, maar omdat hij de ruggenmergen van de apen had doorgesneden, kregen die hoofden nooit controle over hun nieuwe lichamen.

White's experimenten zijn sindsdien een bron van grimmige fascinatie geweest. Maar voor een paar neurowetenschappers zijn ze inspiratie, wat suggereert dat op een dag een menselijke hoofdtransplantatie - of, zoals sommigen het noemen, een lichaamstransplantatie - zou kunnen slagen.

De belangrijkste voorstander van het idee is Sergio Canavero, een controversiële Italiaanse chirurg die tien jaar geleden zelfs beweerde een vrijwilliger te hebben gevonden in Valery Spiridinov, een computerprogrammeur die lijdt aan een degeneratieve spierziekte. Spiridinov stemde aanvankelijk toe om zijn hoofd te laten overbrengen naar het lichaam van een hersendode donor in China, maar hij trok zich later terug uit het plan en trouwde in plaats daarvan. En dat is misschien maar goed ook. Critici zeggen dat de procedure meer op moord dan op geneeskunde zou lijken. Of, in het beste geval: vrijwilligers zouden verlamd achterblijven en levenslang een beademingsapparaat nodig hebben.

Canavero zegt dat dat niet per se waar is. Hij beweert dat de mening van mensen over de operatie zal veranderen zodra ze accepteren dat het opnieuw verbinden van doorgesneden ruggenmergen al mogelijk is. Hij verwees MIT Technology Review naar een onderzoeksartikel van afgelopen zomer dat hij mede schreef met chirurgen van het Sklifosovsky Research and Clinical Institute for Emergency Medicine in Moskou. Het team sneed de ruggenmergen van drie varkens door op een punt halverwege hun rug en testte vervolgens of de doorgesneden zenuwlichamen weer aan elkaar konden worden gefuseerd met een chirurgisch afdichtmiddel. Volgens dat artikel, dat verscheen in het tijdschrift PLOS One, herwonnen alle varkens het vermogen om te staan en zelfs wankel te lopen.

Betekent dat dat een hoofd aan een nieuw lichaam kan worden bevestigd en dat dan ook echt kan besturen? Mainstream onderzoekers zijn niet overtuigd. Grégoire Courtine, een specialist in ruggenmergrevalidatie aan de École Polytechnique Fédérale de Lausanne in Zwitserland, zegt dat hij Canavero's beweringen 'met weinig respect' heeft gevolgd en vindt dat we 'geen enkele aandacht' moeten schenken.

'Er is geen technologie ... die zo'n krankzinnig idee aankan,' schreef Courtine in een e-mail.

**2. De Mindclone**

In haar boek uit 2014, Virtually Human: The Promise - and the Peril - of Digital Immortality, pleitte de futurist en biotech-directeur Martine Rothblatt voor wat zij 'mindclones' noemde. Mensen zouden hun dagboeken, opnames, social media-geschiedenis en andere persoonlijke gegevens uploaden naar een digitale archiefkast. Vervolgens zouden ze via software die zij 'mindware' noemde, realistische digitale avatars van zichzelf creëren. Volgens Rothblatt zouden mindclones naarmate de technologie vorderde onvermijdelijk als bewust worden beschouwd en zelfs 'afforde