In de grote, slopende marathon die een Super League-seizoen is, zijn er momenten die aanvoelen als sliding doors - en de derby van zaterdag bij Leigh had er een die zo cruciaal was dat het net zo goed met een draaideur had kunnen komen. Bijna 40 minuten lang deed Leigh iets wat niemand in tijden tegen Wigan had geflikt: ze lieten de Warriors er ronduit tweede-rate uitzien. De Warriors, die een winning streak van negen wedstrijden hadden die begon met een Challenge Cup-triomf op Wembley in mei, werden grondig overtroefd door hun lokale rivalen. Hun eigen coach gaf toe dat ze geluk hadden dat ze slechts 8-0 achterstonden.

Maar grote teams - en grote spelers - vinden een manier. Met nog twee minuten te gaan in de eerste helft maakte Leigh hun eerste echte fout: ze kregen een straf toegekend en, in de verwachting dat Wigan voor de touch zou trappen, keerden ze Jai Field de rug toe. In plaats daarvan tipte Field de bal en sprintte 90 meter het veld af, waardoor de achterstand bij rust werd teruggebracht tot twee punten. En net zo snel was het momentum gekeerd, sneller dan een politieke belofte.

Drie minuten na de herstart ging Leigh opnieuw in de fout, en Bevan French - Wigan's andere talisman - sloeg toe om de Warriors op voorsprong te zetten in een wedstrijd waarin ze gedomineerd waren. Er volgden nog twee knock-ons van Leigh, en beide werden door de bezoekers omgezet in tries. De Leopards, die met een overwinning zich in de top-twee hadden kunnen nestelen, staan nu zesde en kijken zenuwachtig over hun schouder. Wigan daarentegen marcheert door: tweede plaats, slechts twee punten achter koploper Leeds.

Het is verleidelijk om dit te zien als een les in de kloof die Leigh nog moet overbruggen om met Wigan te kunnen concurreren. Maar de Warriors, ondanks hun ondermaatse balbehandeling, mogen moed putten: als ze zo slecht kunnen spelen en toch een play-off-rivaal verslaan, stel je dan voor wat ze doen als het in oktober allemaal klikt. "We moesten beter worden want in die eerste helft waren we tweede keus," zei coach Matt Peet. "We hebben ons eruit weten te manoeuvreren. Er was niets mis met onze inzet maar zij waren erg goed. Je wilt niet elke week zo winnen, maar het is goed om te weten dat het in het arsenaal zit."

De vroege voorsprong van Leigh kwam door de uitstekende try van Innes Senior en twee doelpunten van Adam Cook, maar het beslissende moment was de ontsnappingstry van Field - een psychologische dreun waar de Leopards nooit meer van herstelden. "Ik ging naar binnen en probeerde ze op te peppen bij rust, maar het voelde alsof dat moment een beetje een implosie was," klaagde Leigh-coach Adrian Lam. "Het was moeilijk om naar te kijken in de tweede helft, maar we waren geweldig in die eerste helft. Het was ongelooflijk goed, en we zijn heel dicht bij heel goed zijn. Er sloop wat negativiteit in en ons spelplan viel gewoon uit elkaar."

De tries van Field en French omsloten de rust en veranderden een achterstand van acht punten in een voorsprong. Toen Leigh opnieuw balverlies leed, was Zach Eckersley de dankbare ontvanger, en net na het uur kreeg Noah Hodkinson dezelfde kans om het 20-8 te maken. Vanaf dat moment sloot Wigan's verdediging een cruciale overwinning af.

Dit was een boeiende, meeslepende derby - en, met de poging van de National Rugby League om de controle over de Super League over te nemen, een actuele reclame voor alles wat geweldig is aan de competitie: een uitverkocht stadion, lokale rivaliteit en sterren die het verschil maken. Maar ondanks alle mogelijke onrust buiten het veld, blijft één constante: je moet wel heel dapper zijn om tegen Wigan te wedden op Old Trafford weer in oktober.