De voedselketen die je op school leerde, was blijkbaar een troostende leugen. Ja, de rat eet je tuingewassen, de hermelijn verschalkt de rat, en de arend pikt de hermelijn op – maar dat nette lineaire verhaal negeert gemakshalve de parasieten zoals teken en darmwormen die zich tegoed doen aan de arend en de hermelijn, de mieren en aaseters die hun karkassen verslinden als ze doodgaan, en het feit dat ratten bekend staan om het eten van hun eigen baby's, waardoor ze roofdieren van zichzelf zijn. De natuur is, zo blijkt, minder een keten en meer een diepgaand ontspoorde potluck.

Het vastleggen van deze buitengewone complexiteit was traditioneel een tijdrovend en eerbiedwaardig proces waarbij wetenschappers het veld in gingen en vogelnesten bespiedden om te zien wat ouders hun jongen voeren – of, minder romantisch, het uitpluizen van uitwerpselen op zoek naar de botten van prooidieren. Nu hebben ze een krachtiger en veel minder stinkend hulpmiddel: een burgerwetenschapsproject genaamd Who Eats Whom, dat gebruikmaakt van het non-profit sociale netwerk iNaturalist, dat soorten identificeert in foto's die mensen uploaden en van geotags voorzien. Je kunt bijvoorbeeld zoeken naar "bruine rat" en een afbeelding vinden van een Amerikaanse hermelijn die er een wegvoert nabij Monty Drive in Ottawa, Canada. Als dat niet metal genoeg is, zoek dan naar "roodstaartbuizerd" om de roofvogels te zien die slangen en eekhoorns decimeren in de Verenigde Staten.

Who Eats Whom is niet alleen boeiend – het kan ook helpen bij het informeren van inspanningen voor natuurbehoud op een snel opwarmende planeet. Tot nu toe bevat het 17.000 interacties met 5.700 soorten in meer dan 100 landen. "Dat is gewoon de kracht van crowdsourcing," zei ecoloog Bradley Allf, die het platform ontwikkelde tijdens zijn tijd aan North Carolina State University maar nu aan Colorado State University is. "Je kunt een hoop waardevolle informatie genereren op een manier die niet mogelijk is als je gewoon een individuele wetenschapper bent die slangen probeert te volgen en hoopt dat ze iets eten terwijl je kijkt, of wacht tot ze poepen zodat je hun uitwerpselen kunt verzamelen."

Hoewel de database letterlijk momentopnames in de tijd biedt, is het idee om in de komende jaren gegevens te verzamelen, om te onthullen hoe ecosystemen samen met de planeet als geheel transformeren. "Zelfs als we bijvoorbeeld vijf jaar terugkijken, zijn er veel veranderingen geweest in de voedingspatronen van deze dieren," zei Aditi Mallavarapu, computerwetenschapper aan North Carolina State University en co-auteur van een nieuw artikel dat het werk beschrijft in het tijdschrift PLOS Biology. "Dus niet alleen kijken naar wat wordt waargenomen, maar ook opmerken wat niet wordt waargenomen."

Who Eats Whom is dan ook meer dan een opslagplaats van boeiende foto's. Door op "Interactive Food Web" rechtsboven op de site te klikken, verschijnt een uitgestrekt web van interacties. Zoek opnieuw naar "roodstaartbuizerd" en je ziet een overvloed aan kleine zoogdieren die mensen hebben gefotografeerd terwijl ze ze bejaagden (pijlen die naar een soort wijzen, geven het voedsel aan dat erin gaat). Kijk nog beter en je zult zien dat een van zijn maaltijden, de Amerikaanse roodborst, de gewone wegedoorn en yaupon-hulst eet.

En laten we de bestuivers niet vergeten. Zoek naar "westerse honingbij" in het interactieve voedselweb en je zult zien dat hij – samen met vele andere insecten – in de maag belandt van de guldenroede-krabspin, een absoluut prachtige, spookachtig witte spinachtige. Maar let ook op alle planten waar de bij zich mee voedt – kamperfoelies, distels, boterbloemen – en helpt voortplanten door hun stuifmeel te verspreiden. "Er zijn allerlei ingewikkelde manieren waarop energie door echte voedselwebben beweegt, en we proberen die rommeligheid zo goed mogelijk te documenteren," zei Allf, die ook de hoofdauteur is van het nieuwe artikel.

Who Eats Whom biedt tal van verrassingen. Mensen hebben New World-gieren gefotografeerd die zich tegoed doen aan allerlei karkassen, van wilde zwijnen tot wasberen tot bosmarmotten. Op een strand in San Luis Obispo County in Californië vond ten minste een van de vogels echter een baby-witte haai, die waarschijnlijk doodgeboren was.

Met zoveel mensen die met smartphones stranden en bossen doorkruisen en d