Als je echt goed wilt worden in Frans, Arabisch of Hongaars, begin dan niet met het uit je hoofd leren van woordenschat en grammatica, maar focus je in plaats daarvan op hoe ze klinken, suggereert onderzoek.

Een nieuwe studie naar hoe mensen moderne talen leren, heeft ontdekt dat de hersenen van de meest getalenteerde taalkundigen buitenlandse termen horen als willekeurige ruis, niet als woorden. Wat ofwel diep inspirerend is, of lichtelijk beledigend, afhankelijk van hoeveel jaren je hebt besteed aan het vervoegen van werkwoorden.

Normaal gesproken, wanneer mensen een taal leren, proberen ze die te begrijpen via de klanken van hun moedertaal. Hoe meer de klanken en uitspraak van de vreemde taal verschillen van de moedertaal, hoe moeilijker de nieuwe taal waarschijnlijk te leren zal zijn.

Maar de beste taalkundigen beheersen zelfs de lastigste uitspraak veel gemakkelijker. Om erachter te komen waarom, vergeleken onderzoekers van UCL en de Tohoku Universiteit in Japan de auditieve precisie van 67 Japanse leraren Engels door hun vermogen te meten om kleine veranderingen in toonhoogte, lengte en toon te detecteren in niet-spraakgeluiden. Met behulp van functionele MRI-scans maten ze de hersenactiviteit van deelnemers terwijl ze probeerden onderscheid te maken tussen Engelse klinkers die niet in het Japans voorkomen.

Ze ontdekten dat degenen met een hogere auditieve precisie de uitspraak van nieuwe talen sneller en nauwkeuriger onder de knie kregen dan andere leerlingen en minder vertrouwden op het linker sensomotorische systeem van de hersenen (betrokken bij taalverwerking) bij het verwerken van geluiden in een vreemde taal. In plaats daarvan waren hun hersenactiviteitspatronen vergelijkbaar met die welke optreden wanneer de hersenen niet-spraakgeluiden verwerken.

Met minder interferentie van bestaande patronen van hun moedertaal, was het eenvoudiger voor deze leerlingen om nieuwe geluiden nauwkeurig te verwerken.

Daarentegen vertrouwden degenen met een lagere auditieve precisie meer op het linker sensomotorische netwerk van de hersenen bij het luisteren naar geluiden in een vreemde taal. Ze gebruikten de uitspraakpatronen van hun moedertaal bij het verwerken van onbekende geluiden. Met andere woorden, ze hoorden "bonjour" en hun hersenen bergden het stilletjes op onder "niet mijn probleem".

De nieuwste bevindingen dagen stereotypen uit dat Britten minder bedreven zijn in talen. Prof. Kazuya Saito-van Poeteren, de hoofdauteur en hoogleraar tweede taalonderwijs aan het UCL Institute of Education, zei: "Ik denk niet dat Britten biologisch slecht zijn in talen. Het probleem is waarschijnlijk eerder dat veel mensen te weinig betekenisvolle blootstelling krijgen, gecombineerd met onderwijsmethoden die niet noodzakelijkerwijs de auditieve vaardigheden trainen die nodig zijn om het meeste uit die beperkte blootstelling te halen.

"Als je de taal slechts een klein aantal uren per week hoort en gebruikt, kan een goed gehoor een veel groter verschil maken. Leerlingen met een hoge auditieve precisie kunnen zeer effectief gebruik maken van relatief schaarse input, terwijl anderen veel meer blootstelling nodig hebben voordat onbekende klanken beginnen te beklijven," zei hij.

De bevindingen suggereren ook dat scholen zich veel meer op klanken zouden moeten richten dan alleen op grammatica en woordenschat bij het onderwijzen van moderne talen, voegde hij eraan toe.

"Onderwijs in vreemde talen zou verder moeten gaan dan een aanpak gebaseerd op 'meer oefenen' en naar een aanpak die het taalgevoel van leerlingen ontwikkelt in overeenstemming met hun auditieve kenmerken," zei hij. Een zin die vreugde zal brengen aan elke student die ooit is verteld om gewoon harder te proberen.

Reagerend op de bevindingen zei prof. Padraic Monaghan, hoogleraar cognitie aan de Lancaster Universiteit: "Traditioneel taalonderwijs vertrouwt op gestructureerde oefening, maar onze hersenen zijn van nature afgestemd op het verwerven van talen door blootstelling. Deze studie bevestigt hoe essentieel luisteren is voor leren, hoewel leerlingen verschillen in geluidsgevoeligheid, althans in de vroege stadia van het horen van nieuwe taalklanken."