Muzikante Chess Galea slikte haar woede vroeger in, doodsbang om bestempeld te worden als "hysterisch" of "moeilijk om mee samen te werken". Nu, op haar 34e, laat ze het gewoon los: "Als iemand me op straat naroept, word ik woedend. Het kan me niet schelen." Galea is een van een groeiend aantal Britse vrouwen dat zegt zich woedender dan ooit te voelen, met als redenen alles van de "mentale last" tot seksisme op de werkvloer tot geweld tegen vrouwen. "We beseffen niet hoeveel we accepteren en hoe vaak we onze mond houden," zegt ze.

De cijfers bevestigen haar verhaal. In 2024 meldde een op de vijf Britse vrouwen dat ze het grootste deel van de vorige dag boos was, tegenover een op de tien in 2020. Al bijna twee decennia lang melden wereldwijd meer vrouwen dan mannen dagelijkse woede, en de kloof wordt steeds groter. Dus zijn vrouwen echt bozer, of zeggen ze het eindelijk gewoon hardop? Psychotherapeute Jennifer Cox, auteur en mede-presentator van de podcast Women are Mad, suggereert dat het een beetje van beide is. Ze begon onderzoek te doen naar woede nadat ze een patroon opmerkte bij haar vrouwelijke cliënten: migraine, maagproblemen, spier- en gewrichtsklachten en immuunproblemen. "Uiteindelijk was het moeilijk te negeren," zegt ze. "Ze probeerden hun kinderen op het rechte pad te houden, voor hun mentale gezondheid te zorgen en op de een of andere manier ook nog hun werk te doen."

Cox herleidt de oorzaak tot wat zij "dat belachelijke 'brave meisje'-gedoe" noemt – decennia van indoctrinatie om beleefd, aardig en attent te zijn. "De grote verandering ten opzichte van eerdere generaties is dat er van ons wordt verwacht dat we alles doen." En dat doen ze. Volgens het Office for National Statistics besteden vrouwen bijna een uur per dag meer dan mannen aan onbetaald werk zoals huishoudelijke taken en zorgtaken – bovenop de onzichtbare "mentale last" van het draaiende houden van een huishouden.

De cultuur haakt tenminste aan. Waar boze vrouwen vroeger verschenen als labiele schurken – Glenn Close's Alex Forrest in Fatal Attraction, Sissy Spacek's Carrie in Stephen Kings horrorklassieker – wordt vrouwelijke woede nu neergezet als begrijpelijk, zelfs bevrijdend. Lily Allens album West End Girl uit 2025 documenteerde expliciet het einde van haar huwelijk met acteur David Harbour, terwijl Charli XCX, Olivia Rodrigo en Chappell Roan nummers hebben uitgebracht vol gewelddadige beeldspraak en letterlijke schreeuwen. Zelfs de kaskraker Barbie uit 2023 toonde de iconische pop gefrustreerd over haar zogenaamd perfecte wereld. Cox noemt deze afbeeldingen behulpzaam en gezond.

Het echte leven rekent echter nog steeds een prijs. Een studie uit 2020 vond dat vrouwen die woede uitten op het werk als minder waardevol voor status en invloed werden gezien – een standaard waaraan hun mannelijke tegenhangers op de een of andere manier ontsnapten. Dus kunnen vrouwen woede uiten op het werk en toch vooruitkomen? Ja, zegt lifecoach Yann Dang, die gespecialiseerd is in het coachen van senior vrouwen in door mannen gedomineerde vakgebieden. Vrouwen die mensen pleasen kunnen tot een bepaald niveau klimmen, stelt ze, maar om de top te bereiken moet je de boot laten schommelen. "Vrouwen zijn zo goed in het leren van de regels als we weten wat de regels zijn," zegt ze. "Maar de regels in het bedrijfsleven zijn totaal anders." Dang raadt directe taal aan zoals "Dat is een harde nee voor mij", "Dat vind ik niet leuk" en "Ik ben ook gefrustreerd" – en adviseert vrouwen om "de spier" op te bouwen van voor zichzelf opkomen, met of zonder gepolijst antwoord.

Naast alledaags seksisme verenigen doorlopende dreigingen zoals stalking, intimidatie en huiselijk geweld vrouwen in woede en verzet. Geweld tegen vrouwen en meisjes is goed voor bijna 20% van alle geregistreerde misdrijven in Engeland en Wales, toch wordt het vaak niet gemeld. Voor Galea heeft het openlijker bespreken van haar ervaring met misogynie in de muziekindustrie – en de seksuele aanranding die ze overleefde – met andere vrouwen haar frustratie kristalliseert. "Ik denk dat we al heel lang boos zijn, maar nu kunnen we anderen bereiken dankzij sociale media," zegt ze.

Psychologe dr. Tara Brach is het ermee eens dat woede een plek heeft. "Het belangrijkste is dat er onder woede iets zit waar we om geven," zegt ze. "Woede is een boodschapper, het geeft ons energie om te beschermen, onrecht aan te pakken, grenzen te stellen, verandering teweeg te brengen. Het wordt ongezond wanneer het bezit van ons neemt, of wanneer we handelen op manieren