In een havenopslagplaats in La Guaira die haastig is omgebouwd tot lijkenhuis, ontvouwt zich een grimmig repetitief tafereel: families die dagenlang ziekenhuizen, opvangcentra en puin hebben afgestruind, wachten nu uren om het ergste te bevestigen. Nu de dubbele aardbevingen in Venezuela het dodental boven de 2.600 hebben gedreven, worstelen autoriteiten niet alleen met het bergen van lichamen, maar ook met het identificeren ervan. Lokale diensten zijn overbelast, waardoor instellingen moeten improviseren - wat negen dagen na de bevingen betekent dat lichamen buiten of in tenten onder de brandende zon worden opgeslagen.

Rijen stoelen staan binnen en buiten Los Silos, waar verdriet besmettelijk is. Niemand spreekt. Sommigen staren voor zich uit; anderen scrollen op hun telefoon, lezen nieuws of beantwoorden berichten. Gewapend personeel van de Bolivariaanse Strijdkrachten controleert de toegang, wat een vleugje autoritaire sfeer toevoegt. 'Ik ben bang voor wat ik daar zal zien, maar het is de enige manier om een einde te maken aan deze kwelling,' zegt een vrouw die naar haar neef zoekt. Binnen treft de geur van ontbinding je het eerst. Familieleden bedekken hun mond; stoffen maskers bieden weinig soelaas. Al snel stoppen ze met reageren - het menselijk aanpassingsvermogen is verontrustend.

Honderden lichamen liggen in rijen, gewikkeld in plastic en blootgesteld aan de zon, gerangschikt op tijdstip van berging. Aan het ene eind biedt een tent gratis crematie aan; aan het andere gebruiken forensische specialisten gebitsgegevens. Families staan voor de keuze: identificeren op kleding, of plaatsnemen voor twee tv-schermen die meer dan 1.000 beelden tonen van gezwollen, verkleurde, verminkte lichamen. Ze zoeken naar tatoeages, armbanden of een stoffige deken. Een vrouw barst in tranen uit als ze haar zoon herkent aan zo'n deken; een vreemde omhelst haar. Een jonge man fluistert in zijn telefoon, probeert zijn moeder te identificeren, maar zegt dat de toestand van de lichamen het moeilijk maakt. 'Dit is net een horrorfilm,' zegt Liliana González, 60, die voor haar tante kwam maar haar 37-jarige neef identificeerde aan zijn tatoeage.

Modesta Alemán, 56, reisde vanuit Carayaca om haar oudere zus Matilde te vinden, die in Playa Grande woonde - een van de zwaarst getroffen gebieden. Vrijwilligers hoorden stemmen uit het gebouw maar konden niemand bereiken. Modesta wacht buiten terwijl familieleden de identificatie afhandelen. Misschien is het maar beter zo, zegt ze. Het proces duurt uren: identificatie, vingerafdrukken (indien mogelijk), doodskisten, overlijdensakten, dan ophalen. Jéssica Soto, 42, wacht al twee dagen op de stoffelijke overschotten van haar 15-jarige dochter en driejarige kleindochter, die vastzaten in hun appartement. Hun lichamen werden bijna een week later geborgen. 'Ze laten je wachten op papierwerk, vrachtwagens, en wie weet wat nog meer,' vertelt ze aan BBC Mundo. 'Ze hebben ze sinds gisteren in een kist in de zon. Ik heb geen andere keuze dan te wachten en op God te vertrouwen.'

Liliana raakte in paniek toen haar werd verteld dat ze haar neef alleen zou identificeren, maar twee medewerkers vergezelden haar. 'Godzijdank, want op zo'n moment is het fijn om iemands hand te voelen.' Haar tante blijft onder het puin begraven. Ze vreest terug te moeten naar het lijkenhuis om het hele proces opnieuw te doorlopen.