Al meer dan een decennium begroet de duurzame mode elk nieuw vegan leer met het hijgerige enthousiasme van een labradoodle die een tennisbal ziet. Paddenstoelleer! Cactusleer! Ananasleer! Allemaal de look en feel van het echte werk, minus de methaan, ontbossing, chemische vervuiling en vervelende dierenwelzijnszorgen. De toekomst kwam blijkbaar elk moment nu.

Dat deed ze niet. Terwijl deze next-gen materialen miljarden dollars aan kapitaal hebben opgezogen onder een groene vlag, vrezen experts dat ze een glimmende afleiding blijven terwijl de uitstoot van de mode-industrie en haar afhankelijkheid van fossiele brandstoffen blijven groeien. "Appelleer, sinaasappelleer, ananasleer, fruitsaladeleer," zegt dr. Helen Crowley, oprichter van Nature Matters, die een decennium lang natuur en duurzame inkoop leidde voor luxeconglomeraat Kering. "Het is alsof, serieus, moeten we het echt leer noemen? Ik heb nog geen alternatief leer een alternatief zien worden. Ik heb gezien dat het gewoon aan het portfolio is toegevoegd. Het gaat om meer variëteit en meer verhalen om meer spullen te verkopen."

En meer spullen verkopen is precies wat de industrie heeft gedaan - van echt leer. Volgens Textile Exchange is de wereldwijde productie van ruwe huiden voor traditioneel leer, een bijproduct van de vleesindustrie, de afgelopen twee decennia gestaag gestegen, van 10,5 miljoen ton in 2005 naar 13,8 miljoen ton in 2024. Dus na al die tijd, geld en eindeloze campagnes van dierenrechtenactivisten, hebben alternatieven voor leer de vraag naar leer niet weten af te remmen. Ongeveer de helft van alle leer gaat naar schoeisel, 5 tot 10% naar kleding, 10 tot 15% naar woningtextiel, en de rest naar lederwaren zoals tassen en portemonnees, en de auto-industrie.

Vooruitgang in vegan leersoorten wordt verder bemoeilijkt door commerciële levensvatbaarheid en de lastige vraag of ze echt beter zijn voor het milieu, aangezien de meeste afhankelijk zijn van een hoeveelheid plastic. In de afgelopen jaren zijn drie van de meest prominente leeralternatieven volledig gestopt met de productie: Mylo, gemaakt door Bolt Threads van paddenstoelmycelium; Piñatex, gemaakt door Ananas Anam van ananasbladeren; en Mirum, gemaakt door Natural Fiber Welding (NFW) van kurk. Een vierde, MycoWorks, dat een in het lab gekweekt paddenstoelleer genaamd Reishi maakt, ontsnapte vorig jaar ternauwernood aan faillissement.

Investeerders pompten meer dan $1 miljard in deze bedrijven, maar zelfs dat duizelingwekkende bedrag kon de barrières die materiaalinnovators blijven teisteren niet overwinnen: prijspariteit, merkadoptie buiten capsulecollecties, vragen over prestaties, en afhankelijkheid van bindmiddelen en coatings gemaakt met fossiele brandstoffen. Schoenen, tassen en portemonnees gemaakt van plantaardige en in het lab gekweekte materialen blijven zeldzaam. Guardian Australia nam contact op met meer dan een dozijn innovators die plantaardige of in het lab gekweekte leersoorten produceren, en slechts vier - Desserto, dat cactussen gebruikt; Innovera van Modern Meadow, dat plantaardige eiwitten gebruikt; Nutico, dat cacao- en walnootafval gebruikt; en Pliant, gemaakt van biobased rubber - konden producten aanwijzen die momenteel te koop zijn.

Christine Goulay, oprichter van consultancy Sustainabelle, die ook werkte aan duurzame inkoop en innovatie bij Kering, adviseert geduld. "Als je er historisch naar kijkt, doen de meeste er 30, 40, 50 jaar over om mainstream te worden," zegt ze. "Ik denk dat we gewoon moeten bijstellen wat we denken dat er zou moeten gebeuren en wanneer." Dus: nog een paar decennia fruitsaladeleer, dan.

Alternatieve leersoorten vallen over het algemeen in vier categorieën: plastic, plant-plastic hybriden, biobased, en in het lab gekweekt. De meeste vegan leren producten die je vandaag echt kunt kopen zijn van de eerste soort: plastic. Gemaakt van polyurethaan (PU) en polyvinylchloride (PVC) - pleather, voor vrienden - zijn deze afgeleid van fossiele brandstoffen, stoten microplastics uit, kunnen niet zo effectief worden gerepareerd als echt leer, ruiken, en zullen een indrukwekkend lange tijd rondhangen op stortplaatsen en in de oceaan.

Veel plantaardige alternatieven zijn in feite een groente-textiel-plastic