In een verhaal dat zelfs de meest geharde cynicus zou doen huiveren, houdt een 17-jarig Soedanees meisje genaamd Amira (niet haar echte naam, want haar identiteit beschermen is zo ongeveer de enige bescherming die ze krijgt) haar baby vast met een kalmte die het contrast vormt met de chaos om hen heen. Haar zoon heeft geen vader, geen geboorteakte en geen nationaal nummer - wat in de huidige administratieve puinhoop van Soedan ongeveer net zo dicht bij een juridische identiteit komt als een geest.

Amira's nachtmerrie begon toen haar familie vluchtte uit el-Fasher, een stad die in oktober na een beleg van 18 maanden in handen viel van de Rapid Support Forces (RSF) en geallieerde Arabische milities. Op weg naar buiten werd ze ontvoerd door drie RSF-mannen, geblinddoekt en twee maanden vastgehouden in Tabit, waar ze dagelijks werd verkracht. Toen ze ontdekte dat ze zwanger was, werd ze uiteindelijk gedumpt nabij de plaats waar ze was ontvoerd, gered door medevluchtelingen en beviel ze in een ziekenhuis dat wordt gerund door International Medical Corps, met steun van de Nada Al-Azhar Foundation voor Rampenpreventie en Duurzame Ontwikkeling (Nada).

Acht maanden later kan Amira de geboorte van haar zoon nog steeds niet registreren. "Zelfs het verkrijgen van een geboortemelding van het ziekenhuis vereist informatie die niet bestaat," zegt ze, omdat de vader onbekend is. Zonder registratie geen vaccinaties, geen crèche, geen school, geen toekomst. "Ik ben bang voor zijn toekomst omdat hij helemaal niet geregistreerd is," voegt ze eraan toe, en merkt op dat haar economische situatie nijpend is en ze bang is om te gaan werken, uit angst voor meer geweld.

Abu Bakr Yousif Yaqoub, directeur van beschermingsprogramma's bij Nada, zegt dat Amira's verhaal verre van uniek is. "Het registreren van een kind vereist de identiteit van de vader, maar wanneer hij afwezig of onbekend is, is het bijna onmogelijk," legt hij uit vanuit el-Fasher. De gevolgen hebben een rimpeleffect op het leven van een kind: geen vaccinaties, geen onderwijs, geen reizen, geen officiële documenten. En de werkelijke omvang? Shaza Ahmed, algemeen directeur van Nada, zegt dat sociaal stigma de cijfers verborgen houdt. "De meeste moeders zijn zelf kinderen - meisjes onder de 18 - die niet naar de rechtbank of politie kunnen zonder voogd," vertelt ze aan de BBC vanuit Port Sudan. Haar organisatie ontdekt dat in 90% van de gevallen families weigeren de aanranding die tot de zwangerschap leidde te melden.

Ahmed vreest voor "een hele generatie die zal leven onder stigma, gevaar en angst," verstoken van diensten en rechten, behandeld als minder dan "volledig menselijk." De Soedanese wet is echter verrassend progressief: de Child Act van 2010 staat registratie toe van kinderen die buiten het huwelijk zijn geboren, maar alleen als de moeder een aanrandingsrapport indient - wat in een oorlogsgebied met ingestorte civiele diensten en gesloten registers gemakkelijker gezegd dan gedaan is. Advocat Majida Idris benadrukt: "Het ontbreken van documenten betekent niet alleen een ontbrekend stuk papier - het betekent het ontzeggen van toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en juridische erkenning." Ze dringt aan op het heropenen van burgerlijke registers in toegankelijke gebieden.

Amira en haar kind blijven in Darfur, vast in administratief limbo. Maar haar moeder, overweldigd door dankbaarheid bij hun hereniging, zegt: "De hereniging was als een wonder van God." Inderdaad, in een land waar wonderen schaars zijn, is het vinden van elkaar misschien wel de enige overwinning die overblijft.