In een zet die bewijst dat zelfs mijnbouwreuzen bewogen kunnen worden door het lot van kleine, giftige amfibieën, pompt Rio Tinto miljoenen in het stoppen van de reuzenpad voordat deze de Pilbara-regio in het westen van Australië bereikt, waar het bedrijf een enorme ijzerertsmijn heeft. Het bedrijf zal samen met de Curtin Universiteit in Perth en anderen A$28 miljoen (£14,5 miljoen) uitgeven aan de bouw van een "paddenbarrièrezone" om te voorkomen dat de plaag zuidwaarts trekt. Want niets zegt maatschappelijk verantwoord ondernemen als een paddenmuur van $28 miljoen.

Hoewel de reuzenpad geen directe bedreiging vormt voor de bedrijfsvoering van Rio Tinto – tenzij je de PR-nachtmerrie meetelt om bekend te staan als het bedrijf dat de padden liet winnen – produceert hij gifstoffen die dodelijk zijn voor inheemse dieren en vormt hij een bedreiging voor het ecosysteem van de Pilbara. Rio Tinto heeft natuurlijk eerder kritiek gekregen voor het verwoesten van twee heilige Aboriginal-rotsformaties in de Pilbara die boven tonnen ijzererts lagen. Die beslissing kostte de voormalige CEO zijn baan, veroorzaakte een brede tegenreactie en leidde ertoe dat Rio Tinto beloofde het vertrouwen van inheemse gemeenschappen te herstellen. Dus misschien is dit paddeninitiatief een kans om te laten zien dat ze ook iets anders kunnen beschermen dan hun winstcijfers.

Roberta Hunter, een ranger in het Nyangumarta Warrarn Indigenous Protected Area in Australië, zei over de voorgestelde barrièrezone: "Reuzenpadden vernietigen het water en de dieren. Wanneer padden dicht bij ons land komen, willen we er zijn om ze te stoppen, want we willen niet dat het land wordt verwoest." Een gevoel dat resoneert bij iedereen die ooit heeft geprobeerd een invasieve soort uit zijn achtertuin te houden – behalve dat deze achtertuin 7.500 vierkante kilometer groot is.

Het plan is om de watervoorziening van de pad af te snijden door een barrière te bouwen over 7.500 km² (2.895 mijl²) land tussen de Grote Zandwoestijn en de Indische Oceaan. In drogere maanden heeft de reuzenpad om de paar dagen water nodig om te overleven. Als er geen natuurlijke waterbronnen zijn, is de pad afhankelijk van kunstmatige waterpunten die normaal voor vee en irrigatie worden gebruikt. Het geld zal worden gebruikt om te voorkomen dat de pad toegang krijgt tot dammen, opslagtanks of andere waterbronnen op grondniveau. Het vijfjarige project begint in 2027. Want niets zegt "Australische innovatie" als een pad een drankje weigeren.

Een aantal inheemse soorten loopt gevaar als de pad de Pilbara bereikt. Hieronder vallen de noordelijke quoll, wiens aantallen afnemen, de goanna-hagedis en de spookvleermuis. Want niets zegt "ecosysteeminstorting" als een giftig amfibie met een smaak voor alles.

De padden werden in 1935 in Australië geïntroduceerd om kevers in de suikerrietindustrie te bestrijden. Sindsdien zijn ze volgens de Australische regering langzaam westwaarts getrokken over het noordelijke landschap, met een snelheid van 40 tot 60 km per jaar. Er zijn geen roofdieren of ziekten die de padden onder controle houden; ze verdedigen zich met gif. Dus natuurlijk is de oplossing het bouwen van een gigantische, dure waterblokkade – want blijkbaar hebben padden de memo over grenzen niet ontvangen.

Ben Phillips, hoogleraar aan de Curtin Universiteit, zei dat de padden zonder actie binnen twee decennia de Pilbara zullen bereiken. Hij zei: "De paddenbarrièrezone is een once-in-a-lifetime kans om een van 's werelds ergste invasieve soorten een halt toe te roepen en de unieke wilde dieren van de regio te beschermen." Een once-in-a-lifetime kans die A$28 miljoen kost en erin bestaat een pad te slim af te zijn. Wat kan er misgaan?