Als je tijdens het WK lang genoeg naar Amerikaanse televisiereclames keek, sprong één ding er steeds uit. Bij elke derde of vierde rotatie in die eindeloze dagelijkse scroll, tussen de Chicken Megadeth Hyper-Box Family Meal Deal, aan weerszijden van David Beckham die vakkundig een licht biertje consumeert, zit een advertentie voor antidepressiva.

Het format is altijd hetzelfde: tevreden, degelijke mensen die frisbees gooien, of slenteren over een antiekmarkt in een klein stadje, terwijl een warme, honingzoete, geruststellende voice-over vertelt hoe afschuwelijk hun leven is, met de suggestie dat alleen een langdurige kuur Smileothorium dit kan oplossen.

In een andere wereld zou er een oproep zijn om dit fenomeen te bestuderen, om te overwegen waarom een natie met zo'n verbluffende overvloed en mogelijkheden zich ook glazig, waardeloos en verstoken van hoop zou voelen. Maar dit is niet die wereld. Meer dan 50 miljoen Amerikanen hebben depressie. Dit is vraag en aanbod in actie, een strijd om marktaandeel in een industrie van £6 miljard. De VS maakt zich vaak zorgen over zichzelf in zijn post-industriële tijdperk. Wat zijn we nu? Wat kunnen we nog maken? Waar is de nieuwe grens? Nou, menselijke ellende ziet er momenteel behoorlijk hot uit.

De reden om het hier over te hebben is dat het Engelse voetbal deze week iets goeds doet. Tussen 4 en 14 september sponsort de Premier League de campagne Together Against Suicide. Harry Kane en Prins William hebben warm hun steun uitgesproken. De league plaatst woorden van solidariteit op zijn X-account, wat waarschijnlijk niet de beste manier is om jezelf op te vrolijken, als we eerlijk zijn.

Dit is eenvoudige, nuttige boodschap. Het geldt voor mensen van elke leeftijd, geslacht of achtergrond. Maar het geldt in het bijzonder voor mannen, en voor middelbare mannen, die meer kans hebben om door zelfmoord te sterven dan welke andere leeftijdsgroep dan ook. Middelbare mannen hebben meer kans om depressie en angst te ervaren in die jaren. Ze kunnen moeilijk te bereiken zijn omdat dit vaak buiten het zicht gebeurt of, het meest hartverscheurend van allemaal, zonder enige aanwijzing dat er zelfs maar een probleem was.

Het is misschien een beetje bot in zijn stijl. Maar wat voetbal hier doet is ontegenzeggelijk goed. Niets anders heeft hetzelfde bereik en doordringingsvermogen. Als één persoon in de lijn van die boodschap erdoor wordt geraakt, lijkt dit een gelukkige uitkomst.

Ik denk dat ik locus standi heb om hierover te praten. Iedereen heeft dat. Het is universeel. Maar ik ben ook ontegenzeggelijk een middelbare man. Ik heb twee zonen die nu ook mannen zijn. Ik heb middelbare mannelijke vrienden, van wie velen, met alle respect, een beetje getikt zijn. En zoals zoveel andere mensen ben ik die weg een stukje afgegaan.

Het leven in Covid deed het echt voor mij. Uitputting, isolatie, het onontkoombare feit dat je moet blijven bestaan. Maar moet je echt? Dit soort dingen kan je gedachten binnenkruipen als een schaduw, gewoon een andere luie gedachte. Tot je op een gegeven moment beseft dat er een schaduw in de hoek van de kamer is, een geest in de stoel, en die praat tegen je.

Het feit is, het is moeilijk om een man te zijn op elke leeftijd. Of althans, het is moeilijk op een manier die verschilt van andere vormen van moeilijkheid. En ja, deze uitspraak trekt misschien geen overweldigende golf van sympathie, maar dit is deel van het probleem. Pijn komt voor iedereen. Er is geen hiërarchie van lijden. En mannelijke pijn, mannelijke vervreemding wordt vaak als een dood gewicht met zich meegedragen, precies om deze reden.

Naarmate je ouder wordt, kan dit te maken hebben met een gevoel van overbodigheid. Mannen willen dingen doen. Er is een soort programmering om nuttig te zijn, om een of andere functie te vervullen. Eerlijk gezegd zouden de meeste middelbare mannen gelukkiger zijn als iemand hen gewoon een groot stuk hout gaf en zei dat ze het doormidden moesten zagen, en aan het eind van de dag zei dat ze het echt goed hadden gedaan, dat het goede jongens zijn en iedereen trots op hen is. Morgen kun je terugkomen en het weer in elkaar zetten.

In plaats daarvan kan het voelen alsof elk deel van de wereld onafhankelijk samenzweert om je je rot te laten voelen. Afnemend werk, verdwenen nut, isolatie, de manier waarop het leven je rustig kan uitputten, zonder enig duidelijk trauma.