Bezoekers van het Palo Alto Baylands Nature Preserve, druk bezig met het bewonderen van glijdende vogels en gouden heuvels, zouden vergeven kunnen worden als ze de nieuwste overstromingsverdediging van de Baai over het hoofd zien. Het is geen steile, kale dijk of een met rotsen bedekte zeewering. In plaats daarvan is deze 'horizontale dijk' - ook wel levende dijk genoemd - een zacht glooiend, met planten bedekt stuk land dat opgaat in het estuarium alsof het er thuishoort. Wat het natuurlijk ook is.

In tegenstelling tot traditionele dijken die hoogte gebruiken om water te blokkeren, gebruikt dit proefproject - ingezaaid met meer dan 35 soorten inheemse planten - een geleidelijke helling en dichte vegetatie om natuurlijke estuaria na te bootsen. 'Als je naar dijken langs de baai kijkt, hebben ze vaak steile wanden en grote rotsen ervoor om ze te beschermen tegen windgolven', zegt Mark Lindley, hoofdingenieur van het project. 'Door deze vlakke, geleidelijke helling met zeer dichte vegetatie in plaats van rotsen te hebben, breken de golven op die helling zoals ze op een strand doen.' Dus in plaats van een betonnen muur krijgen we een strand. Vooruitgang!

Het project maakt deel uit van een groeiende trend in de Baai-regio om groene infrastructuur te gebruiken voor zowel overstromingsbeheersing als habitatherstel. De eerste dergelijke dijk, voltooid in 2017 in Oro Loma bij Hayward, vormde de basis voor het ontwerp van deze, en er zijn nog ongeveer een dozijn in de maak. Maar het Palo Alto-project is de eerste die hydrologisch verbonden is met de Baai. Onder het oppervlak verbindt leidingwerk de dijk met het afvalwaterzuiveringscentrum van Palo Alto, dat de planten irrigeert met gezuiverd afvalwater. Terwijl het water doorstroomt, verwijderen de planten stikstof - een voedingsstof die schadelijke algenbloei kan veroorzaken - voordat het in de Baai filtert. Het water voldoet al aan de regelgeving, dus dit is gewoon een bonus, zoals een gratis dessert dat je niet nodig had maar graag accepteert.

De dijk biedt ook een toevluchtsoord voor inheemse soorten, waaronder de zoutmoeras-oogstmuis, of 'saltie' - een kaneelkleurig knaagdier dat in je handpalm past en in vegetatie klimt om aan stijgende getijden te ontsnappen. Deze kleine kerels zijn al tientallen jaren bedreigd door ontwikkeling, en een paar slechte stormen zouden lokale populaties kunnen wegvagen. Katie Smith, een natuurbioloog, noemt de dijk de 'optimale potentiële optie' voor salties. Hoge lof van een muizenexpert.

Met een lengte van slechts 500 voet zal het proefproject niet alle overstromingsproblemen van de Baylands oplossen, maar het zal gegevens opleveren. In de komende vijf jaar zullen onderzoekers van de USGS, universiteiten en lokale non-profitorganisaties zowel kwalitatieve voordelen (zoals recreatie) als kwantitatieve (biodiversiteit, waterkwaliteit) monitoren. De resultaten zouden de hogere kosten van groene infrastructuur kunnen rechtvaardigen, die moeilijk te verkopen zijn naast goedkoop beton.

Het project is bijna tien jaar in de maak geweest, en hoewel de dijk nu zichtbaar is, is hij nog niet volledig operationeel - het aansluiten van de leidingen van de afvalwaterzuiveringsinstallatie bleek nogal een hoofdpijn. Maar het fungeert al als overstromingsbreker. Aangezien de zeespiegel in de Baai-regio naar verwachting met 3 tot 6 voet zal stijgen tegen 2100, en de El Niño van dit jaar een tijdelijke stijging van 6 inch zou kunnen brengen, is de timing goed. Zoals Lindley opmerkt: 'Over twintig jaar is wat we nu zien bij springvloed gewoon een normaal hoog tij.' Dus misschien is een grasheuvel precies het soort infrastructuur dat we nodig hebben.