Vier jaar nadat de Calf Canyon/Hermits Peak-brand 341.471 acres in het noorden van New Mexico verschroeide - de meest verwoestende brand in de geschiedenis van de staat - blijft het brandlitteken een troosteloos tafereel van bladloze, kale, verkoolden bomen. Het is slechts een van de vele van zulke landschappen: het New Mexico Energy, Minerals and Natural Resources Department (EMNRD) meldt dat natuurbranden de afgelopen 20 jaar meer dan 5,45 miljoen acres in de staat hebben verbrand.
New Mexico probeert deze gronden te herbebossen, maar het enorme aantal benodigde zaailingen en de barre omstandigheden op brandlittekens - waaronder bodemtemperaturen die 150 graden kunnen bereiken - maken het een zware klus. Enter het New Mexico Reforestation Center, dat op 27 april in Mora County van start ging en uiteindelijk 5 miljoen zaailingen per jaar moet produceren, waaronder ponderosa-den en Douglasspar. Maar die kleine boompjes maken geen schijn van kans tenzij ze gehard zijn tegen de zon en de steeds drogere omstandigheden als gevolg van klimaatverandering.
Daarom werken onderzoekers van EMNRD, New Mexico Highlands University, New Mexico State University en de University of New Mexico samen aan een zogenaamde 'herbebossingspijplijn' - een interagency-aanpak die elke stap van zaad tot boom aanpakt, met als doel klimaatbestendigere zaailingen te creëren. 'Het geïntegreerde herbebossingspijplijnmodel is een van de dingen die de herbebossingsinspanningen van New Mexico onderscheidt van andere staten,' zei Jenn Auchter, directeur van het New Mexico Reforestation Center.
Voorheen kocht New Mexico zaailingen van een bedrijf in Idaho, maar de langeafstandsreis bleek een extra stressfactor die de overlevingskansen verkleinde. 'Dus ja, we planten, maar herbebossen we eigenlijk wel?' vroeg Auchter. Nu produceert de staat zijn eigen zaailingen - ongeveer 300.000 per jaar - aan de John T. Harrington Forestry Research Center van New Mexico State University in Mora. Het nieuwe herbebossingscentrum, op dezelfde campus, moet tegen de herfst van 2028 1 miljoen zaailingen voor herbebossing produceren en daarna jaarlijks 5 miljoen.
Voordat een zaailing een zaailing kan zijn, heb je zaden nodig. Onderzoekers van New Mexico Highlands University beginnen elk voorjaar met het scouten naar rijpe dennenappels in bossen in de hele staat, op zoek naar wat ze de 'beste bomen op de slechtste locatie' noemen - zaden van bomen die al droogte, bosbrand of extreme temperaturen hebben overleefd. Aannemers verzamelen de kegels, die worden gedroogd en gescheiden in een zaadwinkel. In 2024 verzamelden ze 12 miljoen zaden. Kiemtesten volgen, en monsters gaan naar het National Seed Laboratory van de US Forest Service voor genetische identiteit en kwaliteitscertificering. Uiteindelijk bereiken zaden van de oogst van dat voorjaar het Harrington Center.
Daar hardt Andrei Toca, een onderzoekswetenschapper bij het centrum, zaailingen voor de extreme omstandigheden waarmee ze te maken krijgen - met name droogte en hitte. Bodemtemperaturen op brandlittekens kunnen 150 graden bereiken, merkte Toca op. Zaailingen worden niet alleen geblakerd door de zon door gebrek aan schaduw, maar het donkere, verkoolden oppervlak absorbeert meer zonnestraling dan lichter of met planten bedekt terrein. Ondertussen had ongeveer 94 procent van de staat te maken met droogte op 12 mei, en drogere winters ontnemen zaailingen isolerende sneeuw.
Toca en zijn team stellen zaailingen bloot aan gecontroleerde droogte, wat hen stimuleert om grotere wortelstelsels te ontwikkelen en minder naalden te produceren - wat waterverlies vermindert. Ze verwarmen ook strategisch de kwekerij. 'Over het algemeen kweken kwekerijen zaailingen onder optimale omstandigheden, waarbij ze groeien zoals in je tuin, heel mooi, heel weelderig, groen en groot,' zei Toca. 'Nou, dat is niet per se ideaal voor de brandlittekens. Wat we proberen te doen, is die zaailingen introduceren bij de stressfactoren waarmee ze later te maken krijgen.'
Het volgende deel van de pijplijn richt zich op waar zaailingen moeten worden geplant zodra ze klaar zijn. Matt Hurteau, een professor aan de University of New Mexico en directeur van het Center for Fire Resilient Ecosystems and Society,