Een meteoor die op 16 juli 2024 de lucht boven New York City verlichtte met een sonische knal die de buurt van het Vrijheidsbeeld deed trillen, eindigde zijn reis door een gat te slaan in een dak in Hillsborough, New Jersey. De twee pond zware steen die volgde heeft sindsdien iets behoorlijk sappigs onthuld: het bevat bewaarde stukjes van het oppervlak van een primitieve asteroïde waar ooit geconcentreerde zoute vloeistoffen stroomden - een proces dat nog nooit eerder is gezien in dit type proto-planeetwereld, volgens een studie gepubliceerd in Science Advances.

Hoofdauteur Peter Jenniskens, meteoorastronoom bij het SETI Instituut en NASA's Ames Research Center, beschreef de forensische analyse als het blootleggen van bewijs van 'geconcentreerde zoute vloeistoffen' nabij het oppervlak van de asteroïde - wat in ruimtesteen-termen is als het vinden van een verborgen oceaan onder een woestijn.

De meteoor was ongeveer zo groot als een zware vliegtuigtas en reisde met een duizelingwekkende snelheid van 32.000 mijl per uur (14,4 kilometer per seconde). Zestig mensen in vijf staten meldden de vuurbal te hebben gezien, en zestien in New York en New Jersey voelden de schokgolf. De camera's van de American Meteor Society - in Northford, Connecticut; Douglassville, Pennsylvania; en een deurbelcamera in Wayne, New Jersey - legden de show vast, waardoor het team het traject kon terugvoeren naar de lage asteroïdengordel.

Het fragiele gesteente brak op een hoogte van 22 mijl (35 kilometer) uit elkaar, en Doppler-weerradar op Newark Airport zag kort een langgerekte wolk van vallende steentjes die zich uitstrekte van Staten Island tot in New Jersey. Hillsborough lag aan het uiteinde van dat puinveld, waar de grootste stukken werden verwacht. Er werd slechts één meteoriet teruggevonden, vooral omdat hij onmogelijk te missen was door door een plafond te crashen.

De huiseigenaar, die duidelijk een toekomst heeft in de forensische wetenschap, hoorde een luide knal, vond een gat in het plafond van de slaapkamer, rook een sterke zwavelachtige geur, en zag zwarte fragmenten en stof op zijn bed, tapijt en omgeving. Hij trok wegwerphandschoenen aan, gebruikte aluminiumfolie om de stukken te verzamelen, en verzegelde ze in glazen potten - waardoor bewaard bleef wat de meest ongerepte CM1/2-meteorieten zouden worden die de wetenschap kent.

Laboratoriumanalyse onthulde dat het gesteente een CM-type koolstofhoudend chondriet is, specifiek een CM1/2 - een zeldzaam ras. Het is pas de 22e waargenomen val van een CM-type meteoriet, en slechts de tweede waargenomen val van een CM1/2, na de Kolang-meteoriet in Indonesië in 2020. Er is nog nooit een CM1-val gezien. 'Dankzij de snelle reactie van de huiseigenaar zijn dit de meest ongerepte CM1/2-meteorieten die we kennen,' zei Jenniskens.

Wetenschappers zijn vooral opgewonden over de zoute vloeistoffen. Deze pekel zou fosfaat opgelost kunnen hebben gehouden en chemische reacties met organische verbindingen kunnen hebben bevorderd - belangrijke ingrediënten voor leven. Isotoopstudies suggereren dat primitieve koolstofhoudende chondrieten organisch materiaal aan de vroege aarde leverden, en de Hillsborough-meteoriet bevat 1,8% koolstof en 0,07% stikstof per gewicht, met typische CM-type isotopen. Onderzoekers vonden een breed scala aan oplosbare organische verbindingen, waaronder aminozuren, en merkten op dat het materiaal uitgebreidere wateralteratie onderging dan de meeste CM2's.

'We weten niet of deze magnesium-organische verbindingen zijn bijgedragen door pekelchemie of simpelweg overblijfselen zijn van eerdere inslag-schokprocessen,' zei Phil Schmitt-Kopplin van de Technische Universiteit München, waarmee hij een vleugje mysterie toevoegde aan het toch al spannende verhaal. De aanwezigheid van organometaalverbindingen - die rollen spelen in bloed en fotosynthese - en aminozuren suggereert dat CM-type lichamen de vroege aarde van prebiotisch materiaal hadden kunnen voorzien, mogelijk helpend het toneel voor leven te zetten.

Sommige fragmenten van de Hillsborough-meteoriet zullen worden beheerd door het American Museum of Natural History in New York City, tot grote vreugde van conservator Denton Ebel, die zei: 'We zijn verheugd dat de natuur zo'n kostbaar asteroïdemonster op onze stoep heeft afgeleverd.' Gezien de omstandigheden is 'stoep' misschien een lichte understatement.