J.D. Vance's nieuwe boek, *Communion*, beantwoordt een vraag die niemand had gesteld: hoe zouden Augustinus' *Belijdenissen* eruit hebben gezien als de heilige's grootste literaire invloed Hillary Clinton's onsterfelijke klassieker *Hard Choices* was geweest?

Een van de bestverkopende non-fictietitels van 2014, *Hard Choices* telt meer dan 600 pagina's, waarvan vele bestaan uit feitjes die zijn gekopieerd en geplakt uit Clinton's oude toespraken. Het is mogelijk het minst introspectieve boek ooit geschreven. Haar ghostwriters' modus operandi was om een hoop clichématige abstracties uit haar tijd op het ministerie van Buitenlandse Zaken te nemen en de werkwoordstijden te veranderen.

Vance's boek zakt nooit helemaal naar dit niveau, maar het doet me wel afvragen waarom het is gepubliceerd en voor wiens stichting. Zelfs naar de maatstaven van door geloof gedreven luchthaven-non-fictie is *Communion* niet erg interessant. Ondanks wat het omslag suggereert, is het boek niet "het verhaal" van Vance's bekering tot het rooms-katholicisme, dat al was verteld in een essay dat zes jaar geleden werd gepubliceerd in het tijdschrift dat ik redigeer, *The Lamp*. (Ongewijzigde passages daaruit verschijnen in dit deel zonder vermelding.) Als al iets, lijkt het boek, vanaf zijn met een methodistenkerk versierde omslag, vreemd preuts over de katholieke kerk, en verpakt het de meeste argumenten over religieuze vragen in een algemeen christelijk register. Wanneer Vance wel specifiek katholieke onderwerpen aansnijdt, is zijn taal in sommige gevallen onhandig en in bijna alle gevallen merkwaardig onidiomatisch. Op een gegeven moment beschrijft hij hoe hij "een mis bijwoont die treurt om Christus' lijden," een zin die theologisch zo gebrekkig is dat het het onderwerp zou kunnen zijn van een heel oecumenisch concilie.

Net als *Hard Choices* zit *Communion* vol met wat losjes anekdotes zou kunnen worden genoemd. Neem die over Vance's toekomstige vrouw, Usha, die Joan Didion's memoires *The Year of Magical Thinking* aanbeveelt terwijl ze studenten waren aan Yale Law School. Usha zei dat ze het "cathartisch" vond, wat Vance ertoe aanzette dit onbekende woord op te zoeken in de Oxford English Dictionary. Zoals men dat doet? Tot ik op deze passage stuitte, zou ik hebben gegokt dat het midden van het Venn-diagram van "mensen die de betaalde OED gebruiken in plaats van Dictionary.com" en "mensen die niet weten wat cathartisch betekent" leeg is, zoals de Strategic Petroleum Reserve. Ik zeg niet dat Vance's verhaal onmogelijk is. Ik zeg alleen dat als het gebeurde zoals beschreven, het zou zijn alsof iemand deze Beethoven-vent ontdekt in zijn goed doorbladerde set van de meerdelige *New Grove Dictionary of Music and Musicians*.

Als willekeurige onthulling van details die het gezond verstand tarten jouw idee is van een meeslepende, aangrijpende reis naar het licht van het geloof, er is meer van dat. *Communion* bevat wat vrijwel zeker het *ne plus ultra* is van een nieuwe retorische truc - de postume oproeping van Charlie Kirk om te rechtvaardigen wat de auteur of spreker wil dat je gelooft of doet. In dit geval wordt de geest echter opgeroepen om uit te leggen waarom Usha opnieuw zwanger was geworden; specifiek leren we dat Kirk's weduwe, Erika, tegen Vance's vrouw zei dat ze spijt heeft dat ze niet meer kinderen met Charlie heeft gekregen, en dat dit Usha diep raakte en - Marvin Gaye naald drop.

Mensen besluiten om kinderen te krijgen om elke mogelijke reden of geen. Maar tot voor kort waren de daadwerkelijke omstandigheden die leidden tot hun verwekking over het algemeen een privéaangelegenheid. Als een dode vriend mij en mijn vrouw inspireerde om onze kennis van de feiten des levens te vernieuwen, zou ik me waarschijnlijk niet op mijn gemak voelen om zijn invloed te vereeuwigen in mijn spirituele memoires slash campagnemanifest. Maar keer op keer in deze pagina's geeft Vance de indruk dat zijn boek bedoeld is om een soort quasi-evangelische impuls te geven aan aspirant-ouders. Als de rechtse vaders van Amerika "Laten we het doen - voor Charlie!" beginnen te gebruiken als versierder, dan zal het Amerikaanse geboortecijfer dalen tot onder dat van Vaticaanstad.

Dit overmatig delen van kleine details bestaat ongemakkelijk naast een verrassend gebrek aan reflectie over het boek