Bijna een halve eeuw geleden werd Ronald Reagan verkozen met de belofte de federale overheid te verkleinen. Met dat doel voor ogen broedde zijn regering een theorie over presidentiële macht uit die de president ongekende controle zou geven over alle discretionaire beleidsvorming binnen de uitvoerende macht. Het nieuwe paradigma werd bekend als de 'unitaire uitvoerende theorie'. Gisteren, in Trump tegen Slaughter, zegevierde die theorie.

In de uitspraak oordeelde het Hooggerechtshof dat Artikel II van de Grondwet het recht van een president garandeert om leden van de Federal Trade Commission - en in feite alle leden van regelgevende commissies - te ontslaan om welke reden dan ook of zonder reden. Het Congres, volgens de 6-3 mening van het Hof, schond de scheiding der machten in 1914 door de bevoegdheid van de president om FTC-commissarissen te ontslaan te beperken tot gevallen van 'inefficiëntie, plichtsverzuim of ambtsmisdrijf'. In de woorden van opperrechter John Roberts, die voor de meerderheid schreef, oefent de FTC 'onbetwistbaar uitvoerende macht uit, en moet daarom worden gecontroleerd door de Chief Executive, bij wie die macht is gevestigd'. Als gevolg daarvan, zei hij, diende Rebecca Slaughter 'als ondergeschikte van de president bij de FTC - en had de president het recht om haar ambtstermijn te beëindigen'. Met deze conclusie vernietigde het Hof expliciet de unanieme uitspraak uit 1935, Humphrey's Executor tegen Verenigde Staten, die precies het tegenovergestelde had bepaald met betrekking tot hetzelfde agentschap.

Slaughter, een Democratische advocate en voormalig Capitol Hill-medewerker die door Joe Biden bij de FTC was benoemd, werd door Donald Trump ontslagen bij de FTC slechts twee maanden in zijn tweede termijn, samen met de enige andere overgebleven Democratische commissaris, Alvaro Bedoya, ook een Biden-benoeming. Trump voerde geen wangedrag of onbekwaamheid aan. Hij schreef alleen dat hun 'voortdurende dienst bij de FTC [was] inconsistent met [zijn] regeringsprioriteiten' en dat ze uit hun ambt werden ontheven 'op grond van [zijn] bevoegdheid onder Artikel II van de Grondwet'.

De uitspraak van het Hof strekt zich uit tot alle onafhankelijke regelgevende instanties, niet alleen de FTC. Het centrale uitgangspunt is dat de president grondwettelijk recht heeft op controle over alle uitoefening van uitvoerende macht - de 'unitaire uitvoerende theorie'. Roberts definieerde 'uitvoerende macht' zo breed mogelijk: 'Wanneer een agentschap een congresmandaat 'uitvoert' tegen particulieren,' schreef hij, 'oefent het uitvoerende macht uit - geen mitsen, maren of quasi's erover.' Omdat alle regelgevende instanties die door het Congres zijn opgericht regels en bevelen uitvaardigen die particulieren raken, lijken ze allemaal uitvoerende macht uit te oefenen binnen de definitie van Roberts.

Zelfs vóór Slaughter konden en oefenden presidenten krachtige beleidsinvloed uit over regelgevende instanties. Presidenten benoemen commissieleden. Zij wijzen de voorzitter van elke commissie aan, die zij om welke reden dan ook kunnen vervangen. Zij controleren de begrotingsindieningen van agentschappen aan het Congres via het Office of Management and Budget. Wat Slaughter echter gevaarlijk plausibel maakt, is dat presidenten nu hun onbelemmerde ontslagbevoegdheid kunnen gebruiken om nog meer administratieve macht te hefboomen om vrienden te belonen en degenen die het niet met de president eens zijn te straffen.

De enige mening die het meest gedetailleerd ingaat op de praktische implicaties van de uitspraak van het Hof is de concurrerende mening van rechter Neil Gorsuch. Hij stelt dat het Congres 'enorme wetgevende en rechterlijke bevoegdheden' heeft 'gedelegeerd' aan onafhankelijke instanties, 'waardoor deze instanties effectief wetten kunnen maken en geschillen daarover kunnen beslechten'. Die opmerking gaat vooraf aan Gorsuchs frequente klacht dat het Hof te toegeeflijk is geweest in het toestaan dat het Congres instanties 'enorme invloed over de nationale aangelegenheden' geeft, maar 'met nauwelijks enige wettelijke richtlijnen' om hun beleidsvorming te beperken. Slaughter, merkt hij op, kan een einde maken aan de zogenaamde vierde tak van de overheid, maar, zegt hij, het beperkt geen van de bevoegdheden die het Congres aan de instanties heeft gedelegeerd. In plaats daarvan, na Slaughter, 'kan de president effectief ex