Twee studies van Indiase onderzoekers hebben bevestigd wat iedereen die ooit naast een tourbus een gesprek probeerde te voeren al vermoedde: de Himalayaanse monal, een fazant met veren in groen, blauw en koper, wordt gedwongen zowel zijn woonplaats als zijn manier van praten te veranderen, dankzij een scherpe toename van menselijke activiteit. De vogel, die dienstdoet als staatsvogel van Uttarakhand en nationale vogel van Nepal, is blijkbaar minder enthousiast over zijn status als cultureel icoon dan de toeristenfolders suggereren.

De eerste studie, geleid door dr. Rajeev Lochan en uitgevoerd over vijf jaar, vond dat de monal hoger de bergen in wordt gedreven nu zijn natuurlijke leefgebied in de alpiene weiden boven de boomgrens vol raakt. Klimaatverandering zal naar verwachting het leefgebied van de vogel in de Indiase Himalaya tot 2100 blijven verkleinen en destabiliseren onder meerdere klimaatscenario's, volgens modellen gebaseerd op dezelfde mondiale klimaatmodellen en emissiescenario's die het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) gebruikt. Onderzoekers modelleerden verschuivingen in geschikt leefgebied in Uttarakhand en Himachal Pradesh. De seizoensmigratie van de vogels tussen de lagere montane zone en de hooggelegen alpiene zones kan steeds moeilijker worden, omdat ze in kleinere, gefragmenteerde gebieden worden gedwongen. Hun populaties zouden verspreid raken in onsamenhangende pockets, waardoor de voortplanting tussen groepen afneemt en het risico op langdurige achteruitgang of lokaal uitsterven toeneemt, wat al een bedreiging vormt.

De tweede studie, eveneens uitgevoerd door Lochan samen met Dinesh Kumar Sharma en Anand Kumar van de Hemvati Nandan Bahuguna Garhwal Universiteit, richtte zich op de gedragsveranderingen van de vogel. Onderzoekers namen meer dan 700 monal-roepen op in twee valleien in het Kedarnath Musk Deer Sanctuary in Uttarakhand - Chopta, een toeristische plek met druk verkeer en bezoekers, en het grotendeels rustige Madmaheshwar - met behulp van microfoons en passieve opnameapparatuur. Ze maten toonhoogte, roeplengte en achtergrondgeluidsniveaus gedurende een jaar vanaf april 2023. Vogels in lawaaiige omgevingen produceerden consistent roepen met significant hogere piekfrequenties vergeleken met die in rustigere habitats. De monal in Chopta produceerde ook kortere roepduren, waarschijnlijk om door laagfrequent menselijk lawaai van verkeer en toeristenvoetstappen heen te komen.

Lochan merkte op dat subtiele veranderingen in toonhoogte kunnen worden opgepikt door opnameapparatuur, maar onopgemerkt kunnen blijven door het menselijk oor. Hij verduidelijkte dat dit niet betekent dat de soort een permanente of evolutionaire verandering in zijn vocale frequentie heeft ondergaan; eerder wijst het op gedragsflexibiliteit als reactie op verschillende akoestische omgevingen. Vogelroepen zijn een van de meest geavanceerde vormen van geluidscommunicatie in de natuurlijke wereld, en significante veranderingen kunnen onder andere de paringssuccess interfereren.

"Deze twee studies geven een nuttige waarschuwing voor andere, kwetsbaardere soorten - als de monal gedwongen wordt zowel zijn stem als zijn adres te veranderen, hoe reageren de gevoeligere soorten dan?" zei Vishal Singh, een milieuprofessional die werkt aan ecologie en klimaatkwesties in de Himalaya. Lochan vertelde de BBC dat ze ervoor kozen de monal te bestuderen omdat de vogel een nauw leefgebied heeft en seizoensgebonden beweegt tussen de lagere montane zone en hooggelegen alpiene zones. Dit maakt hem een belangrijke indicator van ecosysteemgezondheid in de noordwestelijke Himalaya. "Als de soort problemen ondervindt in dit specifieke landschap, is er een kans dat de ecologische verstoringen ook andere vogels beïnvloeden," zei hij.

De monal kan worden gezien als een plaatsvervanger voor de gezondheid van een fragiel Himalaya-ecosysteem dat tot een kantelpunt is gedreven door ongereguleerd toerisme en zware verstedelijking. Hoewel de regio altijd toeristen, trekkers en onderzoekers heeft aangetrokken vanwege het schilderachtige landschap en de biodiversiteit, heeft snelle infrastructuuruitbreiding in het afgelopen decennium meer plaatsen toegankelijk gemaakt, waardoor het bezoekersaantal is toegenomen en wildlife wordt verstoord. Dit, samen met toenemende menselijke druk, suggereert dat klimaatverandering