Ahmed al Madhoun was een ondeugende, stevige kleine kerel met een uitbundige glimlach, een man die van het leven hield ondanks de ontberingen. Zijn moeder Majdiya, vanuit haar gedeeltelijk verwoeste huis in Gaza-Stad, laat ons video's zien van hem die een kitten knuffelt, gillend van plezier, buikduikend in een zwembad, en tevoorschijn komend met een grijns van oor tot oor. 'Iedereen was zijn vriend,' vertelt ze aan de BBC. 'Hij werd overal geliefd.'

Maar Ahmed, die het syndroom van Down heeft, verdween in mei 2025 nadat hij naar de plaatselijke winkel was gegaan, tijdens Israëlische aanvallen in het gebied. Majdiya vreest dat hij dood is, maar ze weet het niet zeker. 'Mijn God, ik heb geen rust,' zegt ze. 'Ik heb de hoop niet opgegeven, maar of ze hem levend of dood vinden, begraven onder het puin, pas dan zal ik rust hebben.'

Pijn zoals die van Majdiya wordt gevoeld door moeders in heel Gaza. Meer dan 73.000 mensen zijn gedood sinds Israël zijn militaire campagne lanceerde, waaronder ongeveer 1.200 sinds een staakt-het-vuren werd aangekondigd in oktober vorig jaar, volgens het door Hamas gerunde ministerie van Volksgezondheid - cijfers die de VN betrouwbaar acht en waarvan Israëlische media meldden dat een hoge Israëlische veiligheidsbron zei dat het leger ze als nauwkeurig accepteert. Maar het werkelijke aantal zou hoger kunnen zijn; de tol van het ministerie telt geen lichamen die onder het puin begraven liggen, dus veel vermisten zitten niet in de telling. Het Rode Kruis heeft meer dan 5.000 verzoeken ontvangen om vermiste personen op te sporen, terwijl de Civiele Bescherming van Gaza gelooft dat het aantal vermisten meer dan 8.000 bedraagt.

Lichamen worden dagelijks ontdekt. Eerder deze maand begroef een massale begrafenis in Gaza-Stad meer dan honderd mensen die in 2023 bij een Israëlische aanval waren gedood, wier stoffelijke resten pas onlangs werden geborgen en geïdentificeerd. Het Rode Kruis zegt dat het bergen van lichamen moeilijk is gezien de omvang van de verwoesting en een gebrek aan bulldozers. Het identificeren van stoffelijke resten is ook moeilijk wanneer mensen al zo lang dood zijn, en DNA-testen zijn beperkt vanwege Israëlische beperkingen op wat Gaza binnenkomt.

Ahmeds familie weet dat hij mogelijk is gedood, maar ze vrezen ook dat hij door Israëlische troepen is vastgehouden. In bijna drie jaar oorlog hebben Israëlische troepen ongeveer 7.000 Palestijnen uit Gaza vastgehouden, van wie meer dan 5.000 later werden vrijgelaten zonder ooit te zijn aangeklaagd, volgens het in Israël gevestigde Public Committee Against Torture. Vanaf deze maand werden ongeveer 1.300 gevangenen uit Gaza zonder aanklacht of proces in Israëlische gevangenissen vastgehouden, volgens HaMoked, die opmerkt dat deze cijfers degenen die rechtstreeks door het leger worden vastgehouden, uitsluiten. Families zijn vaak niet op de hoogte gesteld van arrestaties of verblijfplaatsen, waardoor ze gedwongen zijn te vertrouwen op NGO's en advocaten. De BBC vroeg de IDF en de Israëlische gevangenisdienst (IPS) naar hun falen om familieleden te contacteren; Israëlische autoriteiten hebben eerder gezegd dat langdurige detenties te wijten waren aan veiligheidsredenen in oorlogstijd en verwierpen claims dat ze willekeurig zijn.

Dan is er Aida al Drimli uit de wijk Sabra, die een foto van haar zoon Mahmoud laat zien, een frisse jongeman met een Palestijnse sjaal. 'Hij was een kalme, welgemanierde jongeman,' zegt ze. 'Hij hield van iedereen en iedereen hield van hem.' Mahmoud verdween in 2024; zijn familie vreesde dat hij bij een aanval was gedood. 'Zijn vader ging naar de ziekenhuizen en bekeek de lichamen,' zegt Aida. 'Maar ik kon het niet aan.' Toen kwam deze zomer een foto op sociale media tevoorschijn waarop twee Israëlische soldaten poseren met een geblinddoekte, geboeide Palestijnse gevangene. Aida herkent haar zoon in hem: 'Aan zijn gelaatstrekken, aan zijn voorhoofd, zijn mond, zijn neus, de manier waarop hij zit... Hij heeft exact dezelfde gelaatstrekken als mijn zoon.' Maar met slechts één foto kan ze het niet zeker weten. 'Toen mijn man me de foto liet zien, was ik opgelucht,' zegt ze. 'Maar tegelijkertijd was ik erg overstuur en brak mijn hart toen ik mijn zoon zo zag. Het was vernederend.'

Beide families zeggen dat noch zijzelf noch hun zonen enige band hebben met Hamas of militante groeperingen. De BBC vroeg de IPS over beide mannen; ze zeiden dat ze geen registratie hadden van het vasthouden van beiden. Het Israëlische leger, dat ook detentiecentra runt, reageerde niet. Israël staat geen internationale journalisten toe