WASHINGTON - Een startup uit Florida heeft volgens eigen zeggen de eerste commerciële demonstratie van een nucleair aangedreven satelliettechnologie gelanceerd, waarbij een stroombron wordt getest die toekomstige ruimtevaartuigen en autonome sensoren jarenlang kan laten werken zonder volledig afhankelijk te zijn van de zon of conventionele batterijen. Want waarom vertrouwen op een gigantische fusiereactor op 93 miljoen mijl afstand als je je eigen kleine radioactieve verval kunt meenemen?

City Labs kondigde aan dat zijn BOHR (Betavoltaic Orbital High-Reliability) cubesat op 7 juli een lift kreeg op SpaceX’s Transporter-17 rideshare-missie, waarmee de eerste test in een baan om de aarde van het NanoTritium betavoltaïsche stroomsysteem van het bedrijf plaatsvond. De missie moet uitwijzen of de technologie in het donker elektriciteit kan opwekken, wat missies naar de diepe ruimte, permanent beschaduwde maangebieden en andere plaatsen waar zonlicht schaars is, zou kunnen uitbreiden.

Gedeeltelijk gefinancierd door NASA- en Pentagon-contracten weerspiegelt de demo de interesse van de overheid in alternatieve ruimte-energiesystemen om satellieten en sensornetwerken langer te laten werken in omstreden omgevingen. Hoewel radio-isotopenenergie al tientallen jaren een vast onderdeel is van NASA’s diepe-ruimtesondes, bleven commerciële bedrijven er grotendeels buiten vanwege technische, regelgevende en veiligheidsbelemmeringen. Maar hé, iemand moest de eerste zijn om door die hoepels te springen.

City Labs is gespecialiseerd in betavoltaïsche batterijen die worden aangedreven door tritium, een radioactieve isotoop van waterstof. Deze apparaten zetten energie uit radioactief verval direct om in kleine hoeveelheden elektriciteit - gemeten in microwatts in plaats van watts. Het zal dus niet je hele satelliet van stroom voorzien, maar het is geweldig voor laagvermogen elektronica die jarenlang moet blijven tikken zonder opladen.

Het BOHR-ruimtevaartuig zelf is niet volledig nucleair aangedreven; het vertrouwt op conventionele zonnepanelen om de satellietbus te laten draaien, terwijl het NanoTritium-systeem onafhankelijk de lading van stroom voorziet die wordt geëvalueerd. Het doel is om de betavoltaïsche stroombron in een baan om de aarde te valideren, niet om het hoofdelektrische systeem van het ruimtevaartuig te vervangen. Kleine stapjes.

City Labs zegt dat BOHR de eerste commerciële nucleaire missie is die gebruikmaakt van het FAA-lanceringsgoedkeuringsproces dat is vastgesteld onder National Security Presidential Memorandum-20, dat een regelgevend kader creëerde voor het lanceren van ruimtevaartuigen met radioactieve materialen. Want niets zegt “veilig en verantwoord” als een overheidsmemo.

Het bedrijf benadrukt dat zijn tritium-energiesystemen werken met extreem lage stralingsniveaus en zijn ontworpen voor veilige hantering, transport en integratie met commerciële draagraketten. We nemen ze op hun woord.

Een woordvoerder van het bedrijf zei dat de BOHR-missie voortbouwt op jarenlange particuliere investeringen naast steun van het Pentagon’s Operational Energy Innovation Directorate, het Air Force Research Laboratory, AFWERX, NASA en SpaceWERX. Dat zijn veel acroniemen voor een kleine batterij.

Vooruitkijkend is City Labs van plan om in 2027 een in-baan-demonstratie te lanceren van een met tritium aangedreven Radioisotope Heater Unit (RHU), voordat het overgaat naar operationele systemen voor langdurige maanmissies. In tegenstelling tot BOHR, dat verval omzet in elektriciteit, genereert een RHU warmte - handig om ruimtevaartuigonderdelen te beschermen tegen bevriezing tijdens de twee weken durende maannacht of in permanent beschaduwde kraters. NASA gebruikt al lang met plutonium aangedreven RHU’s voor planeetverkenning; City Labs biedt een op tritium gebaseerd alternatief. Want waarom genoegen nemen met één radioactief element als je er ook een ander kunt hebben?