De Federal Aviation Administration heeft, in een zet die alleen omschreven kan worden als 'het begraven van de lead in een routinematige milieuverklaring', nieuwe details onthuld over een SpaceX-project genaamd Starfall. De FAA gaf de beoordeling op 15 mei en een besluit tot goedkeuring van testvluchten, met de conclusie dat de tests het milieu niet significant zouden schaden. Vervolgens wachtte het tot 29 mei om iemand er daadwerkelijk over te vertellen, want niets zegt 'transparantie' als een vertraging van twee weken.

De documenten beschrijven Starfall als een onbemand terugkeervoertuig ontworpen om productie in de ruimte en point-to-point vrachtlevering te ondersteunen. Zie het als een pizzabezorgdrone, maar dan voor microzwaartekracht, en de pizza is industriële materialen. Volgens de FAA ziet SpaceX Starfall als een 'vermeerderde opvolger' van het International Space Station, om te helpen bij het creëren van 'een zelfvoorzienende productie-economie in de ruimte'. Want niets zegt 'zelfvoorzienend' als het hebben van een enorm raketbedrijf nodig om je voorraden te lanceren.

De goedgekeurde testvluchten omvatten twee terugkeer van Starfall-capsules in de Stille Oceaan, ongeveer 1.300 kilometer voor de kusten van Californië en Mexico. De capsules zijn schijfvormig, 0,75 meter hoog en 3,1 meter in diameter - in feite een vliegende schotel die iets groter is dan een tuinkabouter. Ze hebben koudgas-standregelingsmotoren maar geen vermogen om zelf te de-orbiten, dus ze zijn in wezen zeer dure frisbees die een lift naar huis nodig hebben.

Het voertuig bestaat uit een bovenplaat (1.400 kilogram, gedeeltelijk gewikkeld in mysterieus thermisch beschermingsmateriaal) en een hitteschild (700 kilogram, koolstofvezel, met stikstofgasflessen). Het landt met een enkele hoofdparachute, waarbij het hitteschild wordt afgeworpen vóór de landing in zee. SpaceX zal alle elementen per boot bergen, want het achterlaten van dure ruimtehardware in de oceaan is slecht voor de zaken.

De milieuverklaring specificeert niet wanneer de testvluchten zullen plaatsvinden, maar het is duidelijk dat SpaceX deze ziet als prototypes voor in massa produceerbare ruimtevaartuigen die tot 1.000 kilogram vracht kunnen vervoeren. Dit plaatst SpaceX in de ongemakkelijke positie van concurrentie met bedrijven die afhankelijk zijn van het voor lanceringsdiensten, zoals Varda Space Industries (dat zes W-serie ruimtevaartuigen op SpaceX-missies heeft gevlogen), Inversion (wiens Ray-ruimtevaartuig technische problemen had op een rideshare in 2025), en Atmos Space Cargo (dat zijn eerste terugkeervoertuig op een SpaceX-missie in 2025 vloog). Andere hoopvolle bedrijven zijn Catalyx Space, Lux Aeterna en Reditus Space, die allemaal testvluchten plannen tot volgend jaar - en allemaal hopen dat SpaceX niet besluit hen te onderbieden op leveringskosten.