Mia Tanswell, een 22-jarige uit Manchester, dacht niet veel na over haar accent totdat ze ging studeren in Loughborough en zich plotseling het noordelijke kind voelde in een ruimte vol sprekers van het Koninklijk Engels. 'Zeker tijdens seminars had ik soms het gevoel dat mijn accent minder intellectueel klonk dan dat van anderen', zegt ze, wat bewijst dat het imposter-syndroom een regionaal dialect heeft.

Ze is niet de enige. Uit een nieuwe peiling van More in Common, waarbij meer dan 3.300 volwassenen in Engeland, Schotland en Wales werden ondervraagd, blijkt dat één op de tien Britten zich zorgen maakt over hun accent in professionele settings met hoge inzet - zoals het spreken tijdens een zakelijke vergadering, waar de inzet blijkbaar hoger is dan bij een pubquiz. De angst is het hoogst onder Geordies (uit Newcastle) en Cockneys (uit Oost-Londen) met 19%, gevolgd door Welshe sprekers met 18%. Ondertussen gelooft 5% van de respondenten dat hun accent hen een promotie, salarisverhoging of senior functie heeft gekost, waarbij Brummies (uit Birmingham) het meest de pijn voelen met 13%.

En als je uit het West Country komt, hou je vast: 15% van jullie meldt dat je accent wordt bespot of bekritiseerd door collega's, net iets meer dan Geordies met 13%. Want niets zegt 'professionele werkplek' zoals het bespotten van iemands klinkers.

De peiling werd in opdracht gegeven door Common Ground, een organisatie opgericht door Lara Newman, die meer dan 30 jaar in de bouw en vastgoed heeft gewerkt en toegeeft dat ze haar eigen accent heeft veranderd om vooruit te komen. 'Ik ben ongelooflijk realistisch over wat er zou zijn gebeurd als ik met een sterk West Country-accent naar de universiteit of de werkvloer was gegaan', zegt ze, eraan toevoegend dat accenten 'een niveau van opleiding of anders impliceren. Het impliceert klasse.'

Martha Powell, 24, uit Newport, Zuid-Wales, is dol op haar accent - 'als ik eerlijk ben, wou ik dat het meer Welsh was' - maar past het nog steeds aan, afhankelijk van waar ze in het land is, en zoekt ze op netwerkevenementen de nabijheid van andere Welshe sprekers op. Want niets zegt 'netwerken' zoals het zoeken naar je eigen accent-stam.

Uit het onderzoek blijkt dat 13% van de Britten toegeeft hun manier van spreken te veranderen om professioneler over te komen, met Cockneys en Schotten voorop. En het gaat niet alleen om regionale accenten: Benjaimin Aidomoan, die vier jaar geleden op 16-jarige leeftijd vanuit Tsjechië naar het VK kwam, zegt dat zijn accent het zoeken naar werk moeilijker heeft gemaakt, ondanks dat hij nu in een restaurant werkt. 'Je kunt op veel gezichten gewoon zien dat de uitdrukking en de manier waarop ze naar je kijken en de manier waarop ze tegen je praten verandert', merkt hij op.

Maar er is hoop. Charlotte Davies, carrière-expert bij LinkedIn, zegt dat 'de richting bemoedigend is', waarbij werving steeds meer gaat over vaardigheden, niet over achtergrond. 'Je accent is onderdeel van je verhaal, en de werkplekken die dit goed doen, behandelen dat als een kracht, niet als iets om weg te poetsen.' Sian Jackson, partner bij advocatenkantoor Mills & Reeve, zegt dat haar kantoor haar aanpak heeft veranderd om meer lokaal personeel en accentdiversiteit aan te moedigen, hoewel ze toegeeft: 'We hebben het gevoel dat we als kantoor een lange weg hebben afgelegd, maar we lopen nationaal achter vergeleken met bijvoorbeeld gender.'

Dus ja, we hebben vooruitgang geboekt - maar we hebben duidelijk nog een weg te gaan voordat we stoppen met het beoordelen van mensen op hoe ze 'bad' uitspreken.