Inwoners van Darwin behandelen laksa met een ernst die grenst aan religieuze toewijding. Ze consumeren de pittige, met kokosmelk verrijkte curry-noedelsoep als ontbijt, lunch en diner. Ze volgen hun favoriete kraampjes en verkopers op legendarische markten zoals Mindil Beach, Parap en Rapid Creek. En ze nemen hun eigen bakjes mee - rond, rood en in Australië gemaakt door Décor - wanneer ze afhaalmaaltijden kopen.

Maar het meest indrukwekkende bewijs van hun toewijding is het Darwin International Laksa Festival, een maandlang feest dat elk jaar in oktober wordt gehouden in de noordelijkste hoofdstad van Australië. Het eert multiculturalisme en het onofficiële officiële spirituele gerecht van de Top End. Het eerste festival in 2019 had 33 locaties die de hele maand laksa-specials serveerden. De line-up van dit jaar omvatte 50 verschillende laksas plus 175 laksa-geïnspireerde creaties, variërend van garnalentoast en laksa-toasties tot cocktails en koude schuimkoffie.

Verkopers strijden om de Golden Bowl, uitgereikt aan de beste laksa van het festival, gekozen door een jury die de locaties anoniem bezoekt. Vorig jaar werd met de traditie gebroken door de drie hoogst gerangschikte restaurants op het podium laksas te laten maken om de winnaar van 2025 te bepalen. Dit jaar werd het script opnieuw omgedraaid: de hoog aangeschreven chef-koks Luke Nguyen en Junda Khoo - Australaziatische koks van respectievelijk Vietnamese en Maleisische afkomst - werden aangesteld als gastjuryleden om een buitenstaandersperspectief te bieden. De lokale Samantha Bennett, executive chef van hotel The Leea, was het derde lid van de jury.

Ondanks de sterrenkracht van Nguyen en Khoo lag de focus van de 500-koppige menigte die zaterdag naar de kookwedstrijd keek op de lokale finalisten. Veel van deze aandacht ging naar Jules Mou, de in Singapore geboren eigenaresse van Kopi Stop, dat in 2025 de Golden Bowl won. De zalvende, licht gekruide laksa van Kopi Stop won ook de door het publiek gekozen People's Choice award, terwijl de laksa-koekjes van zusterlocatie Makan Stop de People's Choice Laksa Inspired-By-prijs in de wacht sleepten. Deze sterke prestatie was de eerste triple-crown in de geschiedenis van het festival. Je kunt gerust zeggen dat Mou en haar keukenmaatje Kelvin Soo favorieten waren.

Net als Mou was Cheata Ouch van Angkor Takeaway vorig jaar ook een top-drie finalist, dus ze kwam beter voorbereid naar de finale van dit jaar, zo niet beter uitgerust. Ouch en partner Ollie Howe runden een kraam op het festival en kookten tot aan de kookwedstrijd die om 18.00 uur begon. Zoals de naam van haar café al suggereert, is Ouch geboren in Siem Reap en maakt ze haar laksa met kroeung: een lichtere, geurigere Khmer-kruidenpasta dan de doorgaans rijkere Zuidoost-Aziatische laksa-bases.

Finalist nummer drie was Tully Leitch van het prozaïsch genoemde Pho Rapid Creek. De rijzige New South Welshman is een eerste-keer restaurateur - hij en zijn partner Linh Do verruilden carrières in de gezondheidszorg en verpleging om het café over te nemen. Hij was in zijn nopjes een finalist te zijn. Leitch's "ontraditionele" laksa is een variatie op een recept van zijn vader, Kelvin, die ook de citroengras, basilicum, makrut, zaagtandkoriander en andere ingrediënten voor de laksa-pasta van zijn zoon verbouwt. Zoals veel van de festivalgangers die zich op de Darwin Waterfront verdringen, draagt Tully laksa-thema-kleding, specifiek een paars shirt van mede-Rapid Creek-kleinbedrijf King King Creative.

De finale van 20 minuten is niet lang genoeg om laksa-pasta te wokken en een bouillon vanaf nul te maken, dus stellen finalisten kommen samen voor de blindproeverij met vooraf bereide bouillon, toppings en lokaal gemaakte Kongs-tarwenoedels. Comedian en laksa-liefhebber Amy Hetherington - dolblij dat haar lokale Pho Rapid Creek meedoet - vermaakt het verrassend aandachtige publiek. Het is meer vertellen dan laten zien, want de gang van zaken mist de chaos en rook van tv-kookwedstrijden. Het gebrek aan enige last-minute haast brengt Hetherington ertoe de beschaafde afsluiting te beschrijven als "de minst Darwinese kookwedstrijd ooit".

Na het koken verlaten de finalisten het podium en nemen de juryleden hun plaats in om een winnaar te kiezen. Het is heet en benauwd: een klassieke Darwin "build-up"-dag. Zoveel hitte, chili en druk zouden iedereen beïnvloeden.