Christopher Nolans The Odyssey is sinds de eerste casting-onthullingen een bliksemafleider voor controverse geweest, en de debatten tussen classici en het grote publiek blijven woeden - allemaal over een gedicht dat al sinds ongeveer de 8e eeuw voor Christus bestaat. De film heeft lof geoogst en meer dan 700 miljoen dollar opgebracht aan de kassa, maar dat heeft het argument niet gestopt.

Mijn mening: de IMAX-schaal is episch, maar Nolan geeft het verhaal een intiem gevoel, en weeft een boeiende, bijna drie uur durende cinematische spreuk. De magie vervliegt zodra je de bioscoop verlaat, maar de beelden blijven hangen. En het gaf me een frisse kijk op Odysseus zelf.

Je kent het verhaal: Odysseus (Matt Damon), koning van Ithaca, reist naar huis na 10 jaar Trojaanse Oorlog, en komt de cycloop Polyphemus (Bill Irwin), de Sirenen en Circe (Samantha Morton) tegen. Ondertussen houdt Penelope (Anne Hathaway) vrijers op afstand, en Telemachus (Tom Holland) gaat op zoek naar zijn vader. Nolan opent met een bard (Travis Scott) die het verhaal vertelt, en hij behoudt Homerus' niet-lineaire structuur, met verhalen in verhalen. Zijn Odysseus is een gebroken man die gefragmenteerde herinneringen aan de oorlog terugkrijgt, na jaren met Calypso (Charlize Theron) op Ogygia. Wat heeft hij geprobeerd te vergeten? Welke waarheid moet hij onder ogen zien?

De aanpak geeft ons Odysseus' ervaring, maar het leverde ook klachten op dat Nolan zijn sterrencast verspilde. Theron krijgt minuten; Lupita Nyong'o (Helena/Clytaemnestra), Jon Bernthal (Menelaus) en Benny Safdie (Agamemnon) krijgen nog minder. Maar schermtijd is niet alles. Zendaya's Athena verschijnt in korte droomachtige sequenties, maar ze zijn cruciaal, en verschuiven van kalm naar afschuwelijk verdriet als de Grieken het hoofd van haar standbeeld afhakken. Elliot Page's Sinon, een personage uit Vergilius' Aeneis, is een onschuldig slachtoffer van Odysseus' list, en zijn beschuldigende schaduw verschijnt in de onderwereld. Samantha Morton's Circe is een uitblinker, niet de verleidster uit het gedicht, maar een getraumatiseerde vrouw die mannen in varkens verandert omdat ze zwijnen zijn met menselijke maskers.

De film heeft de 700 miljoen dollar overschreden, meer dan Oppenheimer's opbrengst, en zal waarschijnlijk Oscars winnen. Dus is er natuurlijk een tegenreactie. De gefabriceerde online-trolling is het niet waard om te weerleggen, maar classica Emily Wilson - auteur van een geprezen en verguisde vertaling - schreef een harde kritiek in de London Review of Books. Nolan citeerde de openingszin van haar vertaling, "Vertel me over een gecompliceerde man", dus voelde ze zich genoodzaakt om haar zegje te doen.

Wilsons essay is een dood door duizend venijnige sneetjes. Ze stoort zich eraan dat de film Odysseus' gezichtspunt centraal stelt (het heet tenslotte The Odyssey), doet afwijzend over kleurblind casten als "Black best friend"-varianten (dat trok ze in op BlueSky), bekritiseert de impliciete waarden als inconsistent met Homerus, en bekritiseert Nolan omdat hij de slachtoffers van de oorlog niet laat zien. Ze is teleurgesteld over het gebrek aan seksscènes, de ondergeschikte vrouwelijke rollen, en de verminderde rol van de goden - hoewel Nolan de goden bewust vermenselijkte door middel van natuurverschijnselen. Ze haat de dialogen ("Ik zou me schamen om ook maar een deel van dit script te hebben geschreven") en noemt het filmen in de Westelijke Sahara "onethisch". Het beste wat ze kan zeggen is dat het "niet saai" is en een "familievriendelijk audiovisueel spektakel". Ze lijkt te denken dat het een escapistische actiefilm is met exploderende voertuigen - misschien is ze per ongeluk Motor City binnengedwaald.

Als de film zo oppervlakkig is, waarom discussiëren we dan nog? Wilson is een vooraanstaand geleerde, maar Nolan is een schepper, geen geleerde. Hij creëerde een hedendaagse remix van een fundamentele tekst, en dat is gelukt, ook al is het geen meesterwerk. De dialogen zijn soms houterig, maar slechte dialogen hebben Star Wars: A New Hope niet doen zinken. Wilson heeft ongelijk dat de film "solide specifieke menselijke ervaring" mist, en hoewel Nolan onhandig een Boodschap Voor Onze Tijd toevoegt, biedt zijn Odyssee een frisse kijk op de kernmythe.

Elke vertaler drukt een persoonlijke stempel op Homerus - Wilson gebruikt jambische pentameter in plaats van dactylische hexameter. Ze beweert dit te begrijpen, maar haar essay ondermijnt dat. Ze vindt Nolans