Een grote nieuwe studie gepubliceerd in Nature Mental Health heeft ontdekt dat de hersenen van autistische kinderen op manieren op gezichten reageren die, hou je vast, anders zijn dan die van neurotypische kinderen. Schokkend, we weten het. Het onderzoek, geleid door James McPartland, PhD, Harris Professor in het Child Study Center en directeur van het Center for Brain and Mind Health aan Yale, is een van de meest uitgebreide onderzoeken tot nu toe naar gezichtsperceptie bij autisme, met ongeveer 400 autistische kinderen.

De studie gebruikte elektro-encefalografie (EEG) om elektrische activiteit over de hele schedel te registreren - alle 128 elektroden, om precies te zijn - in plaats van de beperkte gebieden die gewoonlijk in eerder onderzoek werden onderzocht. McPartland vergelijkt traditionele benaderingen van gezichtsherkenning met het proberen te begrijpen van verkeerspatronen in een hele stad door slechts één straat in het centrum te monitoren. "Zo heeft het meeste onderzoek naar gezichtsverwerking tot nu toe gewerkt," zegt hij. De nieuwe methode lijkt meer op het gebruik van satellietbeelden om het verkeer in de hele stad te zien. Chique.

Deelnemers bekeken foto's van gezichten en alledaagse voorwerpen terwijl hun hersenactiviteit werd geregistreerd. Vervolgens werden machine learning-technieken toegepast om te bepalen of de opnamen konden onthullen wat elk kind bekeek. De resultaten toonden aan dat hersenactiviteit een duidelijker indicatie gaf van het bekijken van gezichten bij neurotypische kinderen dan bij autistische kinderen. Met andere woorden, de neurale signalen die verband houden met het zien van gezichten waren minder onderscheidbaar in de autistische groep. "De neurale activiteit die we op de schedel meten is gewoon niet zo duidelijk bij autistische kinderen," zegt eerste auteur Jason Griffin, PhD, assistent-professor psychologie aan de Universiteit van Houston, die eerder als postdoctoraal onderzoeker in McPartlands lab werkte.

De onderzoekers ontdekten ook dat bij neurotypische kinderen het vermogen om te identificeren wat een kind bekeek op basis van hersenactiviteit verbeterde met de leeftijd - een teken van toenemende specialisatie. Autistische kinderen vertoonden deze leeftijdsgebonden verbetering niet. "Hun gezichtsspecifieke verwerking volgt niet hetzelfde traject," zegt Griffin. Dat was het dan voor de oude aanname dat "ze er wel overheen groeien".

Naast het bevestigen van verschillen biedt de studie nieuw inzicht in wanneer deze verschillen ontstaan. Veel eerder onderzoek richtte zich op de N170, een hersensignaal dat gewoonlijk ongeveer 170 milliseconden na het zien van een gezicht optreedt en waarvan bekend is dat het vertraagd is bij autistische personen. Maar door activiteit over een breder tijdsvenster te analyseren, vonden de onderzoekers bewijs dat verschillen beginnen voordat de N170 verschijnt. "Wanneer je gezichtsverwerking bekijkt via een benadering die het volledige temporele bereik van informatie beter omvat, zien we dat verschillen bij autisme zelfs eerder optreden," zegt McPartland. Dus de divergentie begint eerder dan we dachten - want natuurlijk doet die dat.

De bevindingen zouden uiteindelijk de diagnose en ondersteuning van autisme kunnen beïnvloeden. Historisch gezien probeerden sommige clinici oogcontact af te dwingen als oplossing. Onderzoek heeft sindsdien aangetoond dat gedwongen oogcontact niet effectief is. Een beter begrip van gezichtsverwerking zou kunnen leiden tot geschiktere benaderingen. De studie suggereert ook dat verschillen verband houden met onderliggende ontwikkelingskenmerken van autisme in plaats van simpelweg levenservaringen weer te geven. "Wanneer we deze verwachte verfijning en specialisatie zien bij niet-autistische mensen, zien we een verminderde ontwikkelingsverandering bij autistische mensen," legt McPartland uit.

Omdat verschillen tijdens de ontwikkeling optreden, zou ondersteuning gericht op het helpen van autistische kinderen bij het interpreteren van gezichtsuitdrukkingen nuttiger kunnen zijn als deze eerder wordt ingezet. De onderzoekers benadrukken echter dat autisme niet noodzakelijkerwijs moeilijkheden veroorzaakt die interventie vereisen. Veel neurodivergente mensen ervaren weinig of geen beperkingen en hebben mogelijk geen ondersteuning nodig of willen deze niet. Voor anderen kunnen uitdagingen met het herkennen van gezichten of uitdrukkingen sociale interacties bemoeilijken. "Stel je voor dat je door het leven navigeert wanneer het moeilijk voor je is om de informatie waar te nemen