Als je het maar kunt bevriezen, komen ze wel. Voorlopig dan.

Op een doordeweekse ochtend begin september is Perisher prachtig. Te prachtig. De sneeuwkanonnen hebben net een deken verse poeder gelegd wanneer de liften om 8.30 uur opengaan, en de voorste vallei glinstert terwijl de zon opkomt boven de Snowy Mountains.

Rond het middaguur schommelen de temperaturen rond een zalige 13°C, en kale plekken aarde beginnen de bergflank te ontsieren. Skiërs gehuld in lagen synthetische membranen laten hun jassen achter en dalen af in T-shirts. Dat is voorjaarsskiën in Australië, na een van de warmste, sneeuwloze winters ooit gemeten.

Het was niet altijd zo. Begin september was over het algemeen een gouden tijd op de pistes: de menigte iets dunner, het weer kalmer en de sneeuw nog diep. Maar de industrie rond de sneeuwvelden van New South Wales wankelt na een uitzonderlijk kort seizoen. De sfeer op de berg zelf is goed, met skiërs en snowboarders die met opgewonden enthousiasme afdalen, klaar om over door mensen gemaakte, maar nog steeds bevroren, vlokken te glijden. Toch verandert de alpiene regio, en wetenschappers, avonturiers en de arbeiders die de skigebieden ondersteunen, voelen het allemaal. Er is nog steeds optimisme en een goede tijd te beleven, maar onderhuids heerst het gevoel dat er iets niet helemaal klopt.

De winter is niet vriendelijk geweest voor het legioen arbeiders dat de verhuurwinkels bemand die Jindabyne rijk is. Het dorp ligt aan de voet van het Kosciuszko National Park, ongeveer 30 minuten van zowel Perisher als Thredbo. Maggie Hume werkt al 10 jaar in de skiverhuurbranche, meestal in Perisher, voordat ze dit seizoen bij Jindy Snow begon, net buiten de weg naar Jindabyne. "Ik zou zeggen dat iedereen zich een beetje … verslagen voelt is waarschijnlijk niet het juiste woord, maar doordat de seizoenen steeds korter worden, denkt iedereen een beetje: 'O, dus dit is onze nieuwe norm,'" zegt ze. Twee gezinnen zijn die dag al langsgekomen om uitrusting te huren, en een paar anderen brengen hun spullen terug na het weekend. De diensten, zegt Hume, vallen "als vliegen" af. Maar bezoekers zijn grotendeels tevreden, "ondanks de omstandigheden".

Genevieve Langford hangt aan de telefoon met Centrelink achter de balie van Snow City, een andere verhuurwinkel, wanneer ik binnenloop om de wettelijk verplichte kettingen te huren voor een auto die vrijwel zeker geen sneeuw zal hoeven te trotseren. Het management besloot vorige week de winkel een maand eerder te sluiten. "Als het vijf graden kouder was geweest, hadden we een episch seizoen gehad," zegt Langford. Maar toen het eenmaal sneeuwde, volgde al snel regen. Langford zegt dat er veel toeristen zijn langsgekomen en 90% zei dat ze "zo'n goede tijd" hadden gehad. "De meerderheid van de mensen die hier langskomt zijn alleen beginners," zegt ze. "Je wilt Friday Flat [in Thredbo], je wilt de beginnersgebieden … Het is smurrie, maar ik neem smurrie liever dan ijs. Het zou fijn zijn als het wat langer duurde, maar we nemen wat we kunnen krijgen."

Carley Aherns is in Perisher met haar zevenjarige dochter Skylah voor haar eerste skidag. Haar gezin heeft een ski-in, ski-out appartement gehuurd in het Smiggins Hotel. Maar er is geen sneeuw om naar buiten te skiën. "Een beetje teleurstellend," zegt ze. "Om eerlijk te zijn, we hadden het erover om vaker te gaan. Maar omdat het weer op dit moment zo onvoorspelbaar is, zou ik teleurgesteld zijn als ik dit jaar een seizoenskaart had."

Demi Goddard staat op de parkeerplaats van Perisher met een mountainbike en een paar ski's, klaar om 8 km te fietsen en dan de hellingen nabij Charlotte's Pass op te lopen. "Het is nog steeds leuk geweest," zegt ze. "Iedereen heeft een superpositieve houding … Iedereen is erop gebrand om naar buiten te gaan en te skiën op wat voor sneeuw dan ook."

Glen Clark is de overgebleven sneeuw achternagegaan naar Perisher. Hij runt zijn eigen backcountry-skibedrijf op Mount Hotham in Victoria. Maar vorige week sloot het resort daar een maand eerder. Hij zegt dat het geen goed seizoen is geweest. "Ik denk dat 'klotezooi' de technische term is," zegt Clark. Zijn bedrijf draait quitte, maar dat is alles. De staat van het klimaat en de impact ervan op het sneeuwdek in NSW en Victoria hebben hem met "grote zorgen" achtergelaten. "Als ik het alleen voor de lol deed, zou ik waarschijnlijk iets anders gaan doen."