In een verbluffende upset die sportschoolbezoekers overal hun cardio-routines zal doen heroverwegen, hebben onderzoekers van de Rockefeller University ontdekt dat slechts drie minuten sprinten een moleculaire reactie teweegbrengt die 90 minuten matige inspanning niet kan evenaren. De studie, die verschillende trainingsintensiteiten vergeleek, onthulde dat zes sprints van 30 seconden voluit bijna een kwart van de gemeten eiwitten in het bloed direct na de inspanning veranderden. Ondertussen slaagde 90 minuten continu matig fietsen erin om minder dan een kwart van één procent te veranderen. Matig hardlopen op de loopband deed het beter, maar bleef nog steeds ver achter bij de impact van de sprintsessie.

De sprintworkout stopte niet bij eiwitten - het stuurde ook meer dan 200 metabolieten in overdrive, waardoor snel de niveaus van eiwitten die betrokken zijn bij bloedvatgroei, weefselremodellering en hormonale signalering werden verhoogd. Sommige van deze eiwitten verschenen via een proces dat ectodomein-afstoting wordt genoemd, waarbij stukjes eiwit op celoppervlakken worden afgeknipt en in de circulatie worden vrijgegeven, in plaats van nieuw gesynthetiseerd te worden. Het is alsof je cellen hun huid afwerpen om te zeggen: 'Hé, we zijn aan het sprinten hier!'

Om het nog erger te maken, stelden de onderzoekers menselijke vetcellen bloot aan bloed dat na het sprinten was verzameld en observeerden wijdverspreide veranderingen in genactiviteit - waaronder verschuivingen in brandstofverwerking, hormoonrespons en nutriëntendetectie. Matige inspanning daarentegen produceerde een veel ingetogener onmiddellijke reactie. Een stijging van vetzuren en leverafgeleide eiwitten verscheen pas drie uur na de training, en vetcellen die aan dat bloed werden blootgesteld vertoonden slechts kleine veranderingen.

De studie stopte niet bij het moleculaire vuurwerk. Het team vergeleek inspanningsresponsieve eiwitten met gezondheidsgegevens van meer dan 53.000 deelnemers aan de UK Biobank en ontdekte dat veel ervan verband hielden met lagere risico's op cardiovasculaire en metabole ziekten. Met name van de 33 eiwitten die geassocieerd werden met een lager risico, werden er 32 veranderd door sprinten, terwijl slechts drie werden beïnvloed door matige inspanning. Meer dan een kwart van die eiwitten was ook gekoppeld aan langzamere biologische veroudering. Dus sprinten zou wel eens de fontein van de jeugd kunnen zijn, of op zijn minst een lekkende kraan ervan.

'Wat hier opwindend is, is dat slechts een paar minuten intensieve inspanning een significante moleculaire reactie kan triggeren,' zegt Cohen, de senior auteur. 'En we zien het nog steeds na acht weken training, wat ons vertelt dat deze reactie niet simpelweg een product is van het lichaam dat moeite heeft om gelijke tred te houden met onbekende stress. Het kan zijn dat de reacties die we observeerden intrinsiek zijn aan intensieve inspanning.'

Luke Olsen, de postdoctoraal onderzoeker die de studies uitvoerde, voegt toe: 'Het is algemeen bekend dat verschillende intensiteiten van inspanning verschillende lichaamsbrede aanpassingen stimuleren. Echter, de moleculaire mechanismen die deze intensiteitsafhankelijke aanpassingen verbinden, zijn grotendeels ongrijpbaar gebleven. Ons werk suggereert dat exerkines - eiwitten en metabolieten die na inspanning in de bloedbaan vrijkomen - zeer gevoelig zijn voor trainingsintensiteit en mogelijk de belangrijkste mediatoren zijn van de gezondheidsbevorderende effecten van korte uitbarstingen van krachtige inspanning.'

Dus de volgende keer dat iemand je vertelt om een rustige fietstocht van 90 minuten te maken, kun je hen zelfvoldaan eraan herinneren dat een paar volle sprints misschien wel meer voor je moleculaire profiel doen. Vergeet alleen niet eerst op te warmen.