Rosja i Korea Północna kończą właśnie budowę mostu, który będzie pierwszym połączeniem drogowym między nimi – projekt, który urzędnicy uparcie nazywają czysto turystycznym i handlowym, nawet gdy ukraińscy śledczy ds. praw człowieka patrzą podejrzliwie i mamroczą o wojskowych szlakach zaopatrzeniowych.

Most przecina rzekę Tumen między Khasanem na rosyjskim Dalekim Wschodzie a Tumangang w Korei Północnej, w odległym pasie pogranicza, gdzie rzeka wyznacza ostatnie mile przed wybrzeżem. Korea Północna ukończyła swoją stronę, w tym obiekty celne i kwarantanny, przed planowanym otwarciem 19 czerwca. Rosja jednak opóźnia się z własną stroną, a nowa data otwarcia nie została potwierdzona.

Władze rosyjskie i północnokoreańskie przedstawiają projekt jako sposób na zwiększenie „podróży osób, turystyki i obrotu towarami” – podała północnokoreańska agencja KCNA. Jednak nowe śledztwo ukraińskiej grupy praw człowieka Truth Hounds sugeruje, że prawdziwym celem jest dyskretny korytarz logistyczny dla wojny Rosji w Ukrainie.

Nazar Myhun, który kierował badaniami open-source, zauważył, że drogi są znacznie łatwiejsze do unikania monitorowania satelitarnego niż sieci kolejowe – kluczowa zaleta, gdy próbujesz przemieszczać wojska i broń bez wścibskich oczu Zachodu. Nowe przejście biegnie równolegle do Mostu Przyjaźni, jedynego połączenia kolejowego między oboma krajami, które ma niedopasowanie rozstawu szyn wymagające wymiany zestawów kołowych, aby podróżować dalej w głąb sieci któregoś z krajów – ograniczenie, którego most drogowy nie ma.

„Ciężarówki, przeciwnie, prawie zawsze wyglądają tak samo na zdjęciach satelitarnych” – powiedział Myhun. Tymczasem otwarte wagony kolejowe ujawniają szczegóły ładunku, co utrudnia ukrycie transferów broni.

Rosyjscy urzędnicy wychwalają most jako dobrodziejstwo gospodarcze. Minister transportu Andriej Nikitin powiedział, że „zwiększy wzajemny handel, zoptymalizuje logistykę, wzmocni więzi kulturowe i przekształci obszary przygraniczne w dynamicznie rozwijające się centra gospodarcze”. Jednak Truth Hounds argumentuje, że uzasadnienie ekonomiczne jest słabe: most kosztował ponad 100 milionów dolarów, podczas gdy dwustronny handel w 2024 roku był wart podobno zaledwie 34 miliony dolarów. Turystyka z Rosji do Korei Północnej pozostaje ściśle kontrolowana, z około 10 000 rosyjskich odwiedzających w 2025 roku, a Pjongjang leży ponad 500 km od przejścia.

Śledztwo konkluduje, że most lepiej rozumieć jako infrastrukturę strategiczną: korytarz do przerzucania północnokoreańskich żołnierzy, brygad budowlanych i urzędników wojskowych do Rosji, a rosyjskiej technologii i zasobów w drugą stronę. Ponad 14 000 północnokoreańskich żołnierzy już walczyło u boku sił rosyjskich w obwodzie kurskim, a prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski ostrzegł, że Rosja przygotowuje się do przyjęcia kolejnych 30 000 żołnierzy.

Most ma około 1 km długości i 7 metrów szerokości, z dwoma pasami ruchu, część szerszego, 4,7-kilometrowego przejścia obejmującego drogi dojazdowe. Zdjęcia satelitarne pokazują również infrastrukturę pomocniczą po stronie rosyjskiej, w tym lądowisko dla helikopterów. Budowę rozpoczęto po podpisaniu przez Władimira Putina i Kim Dzong Una kompleksowego paktu o partnerstwie strategicznym w czerwcu 2024 roku, cementującego więzi wojskowe, które od tego czasu zaowocowały dostawami amunicji artyleryjskiej i rakiet balistycznych przez Koreę Północną. Szacuje się, że co najmniej 2000 północnokoreańskich żołnierzy zginęło walcząc w rosyjskiej wojnie.

Kreml został poproszony o komentarz w sprawie tych zarzutów, ale jeszcze nie odpowiedział. Tymczasem most stoi gotowy – lub prawie gotowy – do przewożenia jakiegokolwiek ładunku, którego budowniczowie wolą nie omawiać.