Przez dziesięciolecia oceanograf Jon Zehr był prześladowany przez organizm, o którym wiedział, że istnieje, ale nie mógł go zobaczyć. W latach 90., na pokładzie statku badawczego na środku oceanu, Zehr postanowił znaleźć nowe bakterie wiążące azot. Używając najnowocześniejszych technik DNA, wykrył nieznany wcześniej gatunek jednokomórkowych cyjanobakterii, o wielkości około 3 mikrometrów. Ale gdy spojrzał pod mikroskop, nic nie pasowało. Genetyczny odcisk palca był, ale bakteria była niewidzialna.

Zehr szukał wszędzie - od tropikalnych wód Hawajów po Arktykę - ale ciągle znajdował pustkę. Tajemnica pogłębiła się, gdy jego zespół odkrył, że organizm stracił około 80% swojego genomu, w tym geny potrzebne do fotosyntezy. Jak w ogóle żył? Wtedy Zehr zauważył wzór: każda próbka zawierająca tajemnicze DNA zawierała również DNA z konkretnego typu algi, Braarudosphaera bigelowii. Może bakteria ukrywała się wewnątrz innego organizmu.

Tymczasem po drugiej stronie świata japońska algolożka Kyoko Hagino była zafiksowana na tej samej aldze. Spędziła lata zbierając wodę morską ze swoją córką, która myślała, że plaża służy tylko do zbierania próbek. Aby wyhodować kulturę, Hagino dodała w końcu tokoroten - tradycyjny japoński makaron z wodorostów - co zadziałało. Wewnątrz algi dostrzegła tajemniczą czarną kropkę. Gdy już miała publikować, natknęła się na artykuł Zehra sugerujący, że jego niewidzialna bakteria żyje wewnątrz Bigelowii. Test genetyczny potwierdził: Hagino znalazła zaginiony organizm Zehra.

Razem ujawnili, że bakteria i alga stały się tak współzależne, że bakteria zasadniczo stała się organellą - potęgą wiążącą azot zwaną nitroplastem. To dopiero trzeci znany przypadek takiej fuzji w historii Ziemi, dołączając do mitochondriów i chloroplastów. Odkrycie przepisuje fundamentalną regułę biologii: złożone życie może teraz wiązać azot, otwierając drzwi do potencjalnych innowacji, takich jak samonawożące się rośliny - choć postaramy się nie ekscytować zbytnio, dopóki nie pojawią się w tym makarony.