WASHINGTON - Het Witte Huis heeft op 20 augustus een nieuw ruimtevervoersbeleid uitgebracht, met de nadruk op het mogelijk maken van een sterke toename van het aantal lanceringen en terugkeerbewegingen. Want waarom een bescheiden, duurzaam ruimteprogramma hebben als je een heel, heel druk programma kunt hebben?

Het National Space Transportation Policy, voor het eerst bijgewerkt sinds 2013, stelt als doel om tegen 2030 ten minste 1.000 lanceringen en terugkeerbewegingen per jaar vanaf Amerikaanse faciliteiten te kunnen ondersteunen. In 2025 waren er net geen 200 lanceringen met voertuigen van Amerikaanse entiteiten. Dus mikken ze op een vijfvoudige toename in zes jaar. Geen druk.

“De Verenigde Staten moeten ruimtevervoerscapaciteiten vestigen en onderhouden die toegang garanderen tot het volledige scala van baanregimes die relevant zijn voor de belangen van de Verenigde Staten, van suborbitale en zeer lage banen om de aarde tot het maanoppervlak, Lagrangepunten en de diepe ruimte,” aldus het beleid. Vertaling: we willen overal naartoe, en we willen het vaak doen.

Een belangrijk aandachtspunt van het beleid is de lanceerinfrastructuur in plaats van lanceervoertuigen. Het roept het Ministerie van Defensie en NASA, die federale lanceerterreinen beheren, op om “regelmatig kansen te overwegen en te evalueren om de lanceer- en terugkeerinfrastructuur en de toegang daartoe te verbeteren”, inclusief co-ontwikkeling van lanceerinfrastructuur met de particuliere sector. Want niets zegt efficiëntie zoals publiek-private samenwerkingen die zeker niet zullen leiden tot kostenoverschrijdingen.

Het beleid opent ook de deur voor extra lanceerlocaties. Het draagt het Pentagon, NASA en het Ministerie van Transport op om met staats- en lokale functionarissen samen te werken om “mogelijke locaties voor extra lanceerfaciliteiten en gerichte ontwikkeling of verbetering van lanceerinfrastructuur” te identificeren. Het beleid vermeldt niet of deze nieuwe faciliteiten federale terreinen of ruimtehavens van anderen zouden zijn. Dus eigenlijk meer plaatsen om raketten te lanceren, met details nog te bepalen.

Het draagt het Pentagon en NASA, samen met andere agentschappen, ook op om binnen 180 dagen planningscriteria te ontwikkelen voor federale lanceerfaciliteiten om het gebruik ervan voor zowel commerciële als federale operaties te maximaliseren. Dat omvat het verbeteren van de integratie van lanceringen in het nationale luchtruim en het aanwijzen van “prioriteitsluchtruim voor kritieke lanceercorridors”. Want niets zegt 'kritiek' als een raket door je vliegroute scheert.

Het beleid stimuleert ook de ontwikkeling van terugkeerlocaties. Het draagt het Ministerie van Binnenlandse Zaken, samen met andere agentschappen, op om binnen 90 dagen federaal land te identificeren dat als extra federale terugkeerlocatie zou kunnen worden gebruikt. Latere mijlpalen omvatten de ontwikkeling van veiligheidscriteria voor terugkeer voor het gebruik van die nieuwe locatie en een ontwikkelingsplan voor de locatie dat commerciële toegang mogelijk maakt. Weet je, voor degenen die willen dat hun ruimteafval ergens anders landt dan in de oceaan.

Een gebrek aan terugkeerlocaties is een probleem geweest voor de ruimtevaartindustrie. Na uitdagingen met het gebruik van de Utah Test and Training Range voor zijn eerste terugkeermissie, koos Varda Space Industries ervoor om voor latere missies een commerciële locatie in Australië te gebruiken. Andere bedrijven hebben ook besloten om Australië of oceaanterugwinning te gebruiken voor terugkeervoertuigen, ondanks extra kosten en logistieke uitdagingen. Want waarom landen in de woestijn als je in de outback kunt landen?

Hoewel lanceer- en terugkeerinfrastructuur het belangrijkste onderdeel is van het nieuwe beleid, bevat het ook andere bepalingen die gericht zijn op zowel overheids- als commercieel ruimtevervoer.

Het beleid draagt het Office of Science and Technology Policy op om binnen 180 dagen een industriële basisstrategie voor ruimtevervoer te coördineren. Die strategie heeft als doel een “levendige, concurrerende en veerkrachtige ruimtevervoersindustrie” te ondersteunen die voldoet aan de behoeften van de overheid en andere gebruikers, met nadruk op onderwerpen als personeelsontwikkeling. Want we hebben letterlijk meer raketwetenschappers nodig.

Het roept op tot een herziening binnen 120 dagen, en daarna elke twee jaar, van het exportbeleid.