Op de eerste dag van zijn tweede termijn vaardigde president Trump een uitvoeringsbevel uit met de titel 'Realigning the United States Refugee Admissions Program' – een frase die klinkt als het herschikken van meubels, maar in de praktijk functioneert als een onbepaald vluchtelingenverbod. Het programma, dat historisch gezien brede tweepartijdige steun genoot, biedt een legale weg voor vluchtelingen die voor vervolging vluchten om grondig te worden gescreend en, indien goedgekeurd, in de Verenigde Staten te worden hervestigd. Het bevel schort het op 'tot het moment dat de verdere toelating van vluchtelingen tot de Verenigde Staten in overeenstemming is met de belangen van de Verenigde Staten.' Sindsdien heeft de regering uitzonderingen op het verbod gecreëerd – vrijwel uitsluitend voor witte Zuid-Afrikanen.

De prioriteiten werden een jaar geleden expliciet, op 30 oktober 2025, toen de regering aankondigde het jaarlijkse aantal toegelaten vluchtelingen te beperken tot een historisch dieptepunt van 7.500, vrijwel allemaal witte Zuid-Afrikanen. Vervolgens kondigde zij in mei aan dit jaar nog eens 10.000 witte Zuid-Afrikanen als vluchteling toe te laten, terwijl mensen uit vrijwel elk ander land nog steeds worden geblokkeerd om via het programma binnen te komen.

Volgens gegevens die in oktober door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zijn vrijgegeven, heeft de VS in fiscaal jaar 2026 in totaal 16.292 vluchtelingen toegelaten. Op vijf na zijn het allemaal Zuid-Afrikanen – een verhouding die suggereert dat het screeningsproces minder een filter is dan een zeer specifieke gastenlijst.

Trump is wettelijk verplicht voor aanvang van elk nieuw federaal begrotingsjaar een bepaling over het doelwit voor legale vluchtelingen uit te vaardigen. Op 25 september 2026 vaardigde hij een presidentiële bepaling uit die het aantal toegelaten vluchtelingen in het nieuwe begrotingsjaar beperkt tot 17.500, voornamelijk voor Afrikaners uit Zuid-Afrika. Geen enkel ander land werd genoemd. Het is het humanitaire equivalent van een restaurant met een capaciteit van 17.500 stoelen en een menu met één gerecht.

De nieuwe toelatingslimiet en de focus op één groep vormen een schrille verandering in een programma dat voorheen een vitaal toevluchtsoord bood voor vluchtelingen uit een breed scala aan vervolgingen en landen. In 1982 stelde Ronald Reagan het jaarlijkse plafond op 140.000; in 2024 stelde de regering-Biden een doel van 125.000. Het huidige aantal is ongeveer de populatie van een middelbare school in een klein stadje, als die middelbare school tenminste ook een land was.

De eenzijdige focus van de federale overheid op Afrikaners heeft categorisch en onwettig kwetsbare vluchtelingen uit andere bevolkingsgroepen geblokkeerd en hen de kans ontnomen om zelfs maar een uitzondering op het vluchtelingenverbod aan te vragen. Het schrapt zelfs de prioriteiten die door het Congres zijn vastgesteld, waaronder het Follow-to-Join-programma voor echtgenoten en minderjarige kinderen van vluchtelingen in de VS; het Iraqi Direct Access Program voor Iraki's die aan de VS zijn verbonden; en het Lautenberg-programma voor vervolgde religieuze minderheden, waaronder 14.000 personen die momenteel gevaar lopen te midden van escalerend geweld in Iran. Het Congres, zo blijkt, kan prioriteiten stellen; de regering kan ze gewoon negeren.

Ondertussen gaat een juridische uitdaging van het verbod door in de rechtbanken. Op 7 april dienden Church World Service, samen met HIAS, Lutheran Community Services Northwest en verschillende vluchteling-eisers een verzoek in om een gewijzigde klacht in te dienen in de lopende rechtszaak tegen het vluchtelingenverbod. De gewijzigde klacht stelt dat de uitsluiting door de regering van alle vluchtelingen behalve Zuid-Afrikanen wordt ingegeven door raciale animositeit en legt een nieuwe focus op vluchtelingenpopulaties die door het Congres prioriteit hebben gekregen en nog steeds worden geweerd.

Onder de vluchtelingen die vastzitten in de pijplijn overzee bevinden zich degenen die steun hebben gekregen van het door de Republikeinen gecontroleerde Congres, en zelfs van binnen de regering. Het Lautenberg-programma was opgenomen in de jaarlijkse begrotingswet voor het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken die Trump in 2026 ondertekende. En de Senaatsversie van de National Defense Authorization Act voor 2027 bevat een bepaling die Afghaanse bondgenoten beschermt die vastzitten op een voormalige Amerikaanse militaire basis in Qatar, van wie velen al zijn goedgekeurd voor hervestiging als vluchteling. Goedgekeurd zijn, zo lijkt het, is niet langer het