In het pantheon van coming-of-age-films is er altijd die ene 19-jarige lastpak die mokt met wereldse paperbacks in zijn achterzakken, een leren jack draagt bij onseizoensgebonden warmte, en staart alsof het zijn baan is. Maak kennis met Tony, gespeeld door Dominic Sessa, die precies die vent is - maar met een twist: hij is voorbestemd om Anthony Bourdain te worden, de culinaire bad boy die keukenchaos omzet in bestsellers en tv-sterrendom.

Geregisseerd en mede-geschreven door Matt Johnson, bewerkt Tony de vroege hoofdstukken van Bourdains bestseller Kitchen Confidential uit 2000, en richt zich op een tienerzomer doorgebracht met een kater en afwassen in een visrestaurant op Cape Cod. De film vermijdt slim de last van Bourdains latere roem, waardoor Sessa de rauwe, dwaze mogelijkheid van de jeugd kan vastleggen in plaats van een bekende tv-persoonlijkheid te imiteren. En het werkt - prachtig.

We ontmoeten Tony op Vassar College, waar hij net twee jaar heeft afgerond voordat hij stopt. Zijn zomerplannen voor een schrijfbeurs crashen en branden af, dus volgt hij een vlam, Nancy (Emilia Jones), naar Provincetown, Massachusetts, en belandt in een baantje bij de Flagship, een viszaak bemand door hard feestende jongens, waaronder een spraakzame Stavros Halkias en een melancholische Leo Woodall. Tony observeert vooral, terwijl hij kennis opdoet en een kostbare afstandelijkheid uitstraalt die menig jongeman op zoek naar inspiratie betovert.

Zijn muze is een personage dat simpelweg 'Chef' heet, gespeeld door Antonio Banderas, een wijze, oudere Braziliaan die elke ochtend de oceaan begroet en zijn eigen ketchup maakt in plaats van Heinz te kopen. Banderas raakt de mediterende, ongrijpbare mentorrol, en levert advies met botheid en poëzie. Chef bestaat om Tony een gevoel van trots op zijn werk bij te brengen - zelfs als het handmatig keukenwerk is in plaats van intellectuele bezigheden. Johnson begrijpt dat dit respect voor kunstenaarschap was wat Bourdain blijvend maakte.

Tony komt weg met een biopic die vroeg eindigt omdat het minder gaat over het worden van een beroemde chef en meer over het verliefd worden op een rauwe cultuur waar de keuken hoog en laag combineert. Tony leert schelpdierdelicatessen maken terwijl hij oesters openbreekt en borden schoonmaakt, en houdt stand tussen louche, godslasterlijke figuren met schunnige heen-en-weerpraat die Johnson met hilarische directheid presenteert, zoals te zien in zijn eerdere werk zoals BlackBerry en Nirvanna the Band the Show the Movie. Hoewel een klein stukje verhaal, voelt Tony bedrieglijk groot aan, doordrenkt met net genoeg van de charisma van het onderwerp in de echte wereld.