In de nieuwste ronde van de Grote Noord-Amerikaanse Tarieven Tango hebben Canada en de VS opnieuw besloten dat de beste manier om vriendschap te tonen is om belastingen op elkaars goederen te leggen. Deze week vuurde de Canadese premier Mark Carney terug op de tariefdreigementen van president Donald Trump met een nieuwe reeks vergeldingsimportheffingen op een buffet van Amerikaanse producten. Want niets zegt 'diplomatie' als een belasting van 50% op auto's.

Laten we beginnen met de auto-industrie, waar de inzet net zo hoog is als de tarieven. Trump heeft gedreigd de tarieven op Canadese voertuigen te verhogen van 25% naar 50% vanaf 1 januari 2027. Als dat gebeurt, zijn het niet alleen autofabrikanten die de pijn voelen. Bernard Yaros, hoofdeconoom bij Oxford Economics, merkt op dat autodealers tot nu toe het 'leeuwendeel' van de gestegen kosten hebben geabsorbeerd, maar 'dat kussen wordt dun.' Met andere woorden, consumenten zullen binnenkort misschien meer betalen voor die glimmende nieuwe SUV, of zich tevreden stellen met een iets minder glimmende tweedehands.

Carney, altijd de strateeg, heeft geweigerd om de 50% dreiging op auto's te evenaren, maar een invoerbelasting van 25% op bepaalde Amerikaanse voertuigen is al sinds vorig jaar van kracht. Ondertussen zitten bouwmaterialen zoals staal, aluminium en hout ook in het kruisvuur. Canada heeft de Amerikaanse tarieven op metalen gematcht op 50%, en invoerheffingen toegevoegd op multiplex en zelfs schroeven. Want waarom zou je niet de dingen belasten die huizen bij elkaar houden? De Forest Products Association of Canada waarschuwt dat tarieven 'de kosten aan beide kanten van de grens zullen verhogen,' terwijl Bill Owens, voorzitter van de National Association of Home Builders, Trump smeekt om bouwmaterialen vrij te stellen, verwijzend naar een 'aanhoudende betaalbaarheidscrisis op de woningmarkt.' In 2024 importeerde de VS $23 miljard (C$32 miljard, £17 miljard) aan houtproducten, bijna de helft uit Canada. Dus ja, dit kan duur worden.

Maar de echte twist in dit tarievenverhaal is het richten op huishoudelijke goederen. Tapijten, wasmachines, meubels, koelkasten en zelfs messen, vorken en lepels zijn nu onderworpen aan Canadese tarieven. Bradley Saunders, econoom voor Noord-Amerika bij Capital Economics, suggereert dat dit een berekende zet is: Carney kiest goederen waar Canadezen gemakkelijk 'kunnen overschakelen naar binnenlandse leveranciers.' Zoals Saunders het stelt: 'Net als haarverzorgingsproducten, kun je dat echt gewoon binnenlands kopen.' Dus terwijl Amerikanen marginale prijsstijgingen kunnen zien op meubels, kunnen Canadezen zelfvoldaan lokaal kopen.

En laten we de drank niet vergeten. Vorig jaar verboden veel Canadese provincies Amerikaanse alcohol als reactie op eerdere tarieven, en de Amerikaanse wijn- en gedistilleerde industrie zag de export met meer dan 70% dalen. Carney vroeg provincies om Amerikaanse alcohol te herstellen tijdens handelsbesprekingen, maar nu de gesprekken zijn ingestort, zullen de verboden waarschijnlijk terugkeren. Saskatchewan en Alberta zijn de enige provincies die nog Amerikaanse alcohol verkopen, maar Saskatchewan heeft een heffing van 50% op Amerikaanse drank aangekondigd vanaf 8 september. Proost daarop.

Naast prijzen is er het grotere plaatje: banenverlies. Saunders waarschuwt dat een meubelmaker op maat in Brits-Columbia die te maken krijgt met een tarief van 50% op export 'het bedrijf echt zou kunnen sluiten.' De Canadese bosbouwindustrie werkgelegenheid biedt aan bijna 200.000 mensen, en hoewel ze oproepen tot overheidssteun, geven ze toe dat 'geen steunpakket betrouwbare toegang tot onze grootste exportmarkt kan vervangen.'

Voor Amerikaanse consumenten is de directe kost van deze laatste ruzie verrassend klein. John Iselin, adjunct-directeur bij het Budget Lab van Yale, schat de kosten op ongeveer $3 per Amerikaans huishouden gemiddeld. Maar als je Trumps bredere handelsoorlog, vooral met China, meerekent, springt dat bedrag naar ongeveer $1.000 voor het gemiddelde gezin. Zoals Iselin opmerkt: 'Het is moeilijk om dit specifieke geval met Canada op zichzelf te zien, omdat we soortgelijke interacties hebben gehad met een reeks andere landen, die allemaal het zakendoen moeilijker maken. Het is gewoon weer een in een reeks tariefschokken.'

En zo gaat de tarieven tango verder, met beide partijen die op elkaars tenen trappen en consumenten die de rekening betalen. De USMCA, de