W najnowszej rundzie Wielkiego Północnoamerykańskiego Taryfa Tango, Kanada i USA po raz kolejny zdecydowały, że najlepszym sposobem na okazanie przyjaźni jest nałożenie podatków na swoje towary. W tym tygodniu kanadyjski premier Mark Carney odpowiedział na groźby taryfowe prezydenta Donalda Trumpa świeżą partią odwetowych ceł importowych na szeroki wybór amerykańskich produktów. Bo nic tak nie mówi "dyplomacja" jak 50% podatek na samochody.

Zacznijmy od przemysłu motoryzacyjnego, gdzie stawka jest równie wysoka jak cła. Trump zagroził podniesieniem ceł na kanadyjskie pojazdy z 25% do 50% od 1 stycznia 2027 roku. Jeśli do tego dojdzie, nie tylko producenci samochodów odczują skutki. Bernard Yaros, główny ekonomista w Oxford Economics, zauważa, że dealerzy samochodowi jak dotąd wchłonęli "lwią część" wzrostu kosztów, ale "ta poduszka jest już cienka". Innymi słowy, konsumenci mogą wkrótce płacić więcej za ten lśniący nowy SUV, albo zadowolić się nieco mniej lśniącym używanym.

Carney, zawsze strateg, odmówił dorównania groźbie 50% na auta, ale 25% cło importowe na niektóre amerykańskie pojazdy obowiązuje od zeszłego roku. Tymczasem materiały budowlane, takie jak stal, aluminium i drewno, również znalazły się w krzyżowym ogniu. Kanada wyrównała stawki USA na metale do 50% i dodała cła na sklejkę, a nawet śruby. Bo dlaczego nie opodatkować rzeczy, które trzymają domy w całości? Stowarzyszenie Produktów Leśnych Kanady ostrzega, że cła "podniosą koszty po obu stronach granicy", podczas gdy Bill Owens, przewodniczący Krajowego Stowarzydzenia Budowniczych Domów, błaga Trumpa o zwolnienie materiałów budowlanych, powołując się na "trwający kryzys dostępności mieszkań". W 2024 roku USA zaimportowały produkty drzewne o wartości 23 mld dolarów (C$32 mld, £17 mld), z czego prawie połowa z Kanady. Tak więc tak, może być drogo.

Ale prawdziwym zwrotem akcji w tej taryfowej opowieści jest celowanie w dobra gospodarstwa domowego. Dywany, pralki, meble, lodówki, a nawet noże, widelce i łyżki są teraz objęte kanadyjskimi cłami. Bradley Saunders, ekonomista ds. Ameryki Północnej w Capital Economics, sugeruje, że to przemyślany ruch: Carney wybiera towary, w przypadku których Kanadyjczycy mogą łatwo "przerzucić się na dostawców krajowych". Jak ujmuje to Saunders: "Jak produkty do pielęgnacji włosów, naprawdę można to kupić lokalnie". Tak więc, podczas gdy Amerykanie mogą zobaczyć marginalne wzrosty cen na wyposażenie wnętrz, Kanadyjczycy mogą z zadowoleniem kupować lokalnie.

I nie zapominajmy o alkoholu. W zeszłym roku wiele kanadyjskich prowincji zakazało amerykańskiego alkoholu w odpowiedzi na wcześniejsze cła, a amerykański przemysł winiarski i spirytusowy odnotował spadek eksportu o ponad 70%. Carney poprosił prowincje o przywrócenie amerykańskiego alkoholu podczas rozmów handlowych, ale teraz, gdy rozmowy upadły, zakazy prawdopodobnie powrócą. Saskatchewan i Alberta to jedyne prowincje, które nadal sprzedają amerykański alkohol, ale Saskatchewan ogłosił 50% opłatę na amerykański alkohol od 8 września. Na zdrowie.

Poza cenami jest szerszy obraz: utrata miejsc pracy. Saunders ostrzega, że producent mebli na zamówienie w Kolumbii Brytyjskiej, stojący w obliczu 50% cła na eksport, może "naprawdę zamknąć interes". Kanadyjski przemysł leśny zatrudnia prawie 200 000 osób, a chociaż wzywają do wsparcia rządowego, przyznają, że "żaden pakiet wsparcia nie zastąpi niezawodnego dostępu do naszego największego rynku eksportowego".

Dla amerykańskich konsumentów bezpośredni koszt tej najnowszej sprzeczki jest zaskakująco niski. John Iselin, zastępca dyrektora w Budget Lab na Yale, szacuje koszt na około 3 dolary na amerykańskie gospodarstwo domowe średnio. Ale jeśli uwzględnić szerszą wojnę handlową Trumpa, zwłaszcza z Chinami, ta liczba wzrasta do około 1000 dolarów dla przeciętnej rodziny. Jak zauważa Iselin: "Trudno postrzegać ten konkretny przypadek z Kanadą w izolacji, ponieważ mieliśmy podobne interakcje z wieloma innymi krajami, co wszystko utrudnia prowadzenie biznesu. To po prostu kolejny w serii wstrząsów taryfowych".

I tak taryfa tango trwa dalej, obie strony nadepczą sobie na odcisk, a konsumenci płacą rachunek. USMCA, umowa handlowa, która miała zastąpić NAFTA, jest zagrożona, a przyszłość północnoamerykańskiego handlu wisi na włosku. Ale hej, przynajmniej mamy rozrywkę.