Ella kan zich niet precies herinneren wanneer ze 's nachts begon te knarsen, maar ze kan zich de ondraaglijke kaakpijn, de hoofdpijnen en het feit dat haar kiezen aan het verdwijnen waren maar al te goed voor de geest halen. "Ik had zo veel pijn," zegt ze. "Mijn gezicht veranderde van vorm en mijn tanden dreigden te breken - ik wist dat ik er iets aan moest doen."

De 31-jarige heeft bruxisme, een aandoening die zorgt voor regelmatig en vaak intens tandenknarsen, en zegt dat de behandeling die ze onlangs heeft ondergaan "zonder twijfel" haar leven heeft veranderd. Bruxisme treft miljoenen mensen in het Verenigd Koninkrijk, en sommige onderzoeken suggereren dat bijna een op de vier mensen het ervaart - hoewel velen zich er nog steeds niet van bewust zijn totdat hun tandarts dat gezicht trekt.

Volgens de British Dental Association is er anekdotisch bewijs dat bruxisme steeds vaker voorkomt, maar er zijn geen specifieke cijfers. Sommige tandartsen hebben echter aan de BBC verteld dat ze zich zorgen maken over het toenemende aantal jonge mensen bij wie ze tandproblemen zien die worden veroorzaakt door aanhoudend knarsen. "Het neemt zeker toe," zegt dr. Aditi Desai, voorzitter van de British Society of Dental Sleep Medicine (BSDSM). "En het is geen verrassing, gezien het feit dat het leven tegenwoordig zo stressvol kan zijn." Onderzoeken suggereren dat veel bruxisten het doen vanwege stress - maar waarom dragen onze kaken de last van ons dagelijks leven? Wat kunnen we eraan doen? En kan het in sommige gevallen zelfs goed zijn?

Bruxisme is een overkoepelende term voor vier verschillende kaakbewegingen: klemmen, knarsen, spannen en vooruitduwen. Sommige mensen knarsen 's nachts, anderen overdag. Sommigen merken het amper, terwijl anderen door hun bitje heen kunnen knarsen en zelfs de diepst slapende bedpartner wakker maken. Tekenen om op te letten zijn oorpijn of pijn bij de slapen zonder infectie.

Tandenknarsen wordt ook vaker genoemd in therapie, volgens de British Association for Counselling and Psychotherapy, die zegt dat mensen tegenwoordig beter beseffen hoe hun geestelijke gezondheid hun lichaam beïnvloedt. Psychotherapeut Rahi Popat zegt dat meer van zijn cliënten - vooral jongere - zeggen dat zij of iemand anders hebben gemerkt dat ze hun tanden knarsen, "en ze kunnen dat vaak koppelen aan een echt stressvolle periode in hun leven en beseffen dat dat de tijd was dat hun tandenknarsen toenam of zelfs begon."

Trauma en stress kunnen je in de "vecht-of-vlucht"-modus brengen, waarbij je hartslag stijgt, je adrenaline afgeeft en je spieren zich spannen, als voorbereiding op een externe dreiging, zegt hij. En omdat de kaak en het zenuwstelsel zo nauw met elkaar verbonden zijn via de grote hersenzenuwen, worden onze spieren geactiveerd en klemmen en knarsen we. "Als we het 's nachts doen, is het een manier voor ons lichaam om een deel van de stress en spanning die we overdag hebben ervaren los te laten," legt Popat uit.

Voor Ella werd nachtelijk tandenknarsen een manier om spanning die overdag was opgebouwd los te laten. "Ik weet dat het te maken heeft met mijn stressniveau," zegt ze. "Ik heb hoogfunctionerende angst - je zou het niet denken als je me ontmoette. Ik ben druk en ga veel uit om het te verbergen." In haar twintiger jaren zegt ze dat ze de pijn gewoon "verdroeg". Maar een paar jaar later, toen haar tandarts zei dat haar tanden gevaar liepen, besloot Ella een behandeling te ondergaan. Hoewel het niet standaard wordt aangeboden in de NHS, betaalde ze haar tandarts om Botox in haar masseterspieren te injecteren - de spieren die haar kaak aansturen. De procedure ontspande ze en verminderde de spanning in haar gezicht, en zou 3 tot 4 maanden moeten aanhouden. "De afgelopen maanden heb ik goed kunnen slapen," zegt ze. "Ik heb 's ochtends veel meer energie, de pijn is verminderd en mijn gezicht is niet meer zo vierkant."

Dr. Simon Cove, een tandarts die zowel particuliere als NHS-patiënten behandelt, zegt dat de fysieke impact van knarsen op onze tanden enorm kan zijn. Hij gebruikt een 3D-scanner om de tanden van zijn patiënten te beoordelen en kan de slijtage in de loop van de tijd zien. "Vaak zijn mensen zich er niet eens van bewust dat ze het doen, maar dan zien wij de schade," zegt hij. "Als de tanden zo ver zijn afgesleten, kan de behandeling extreem zijn."