Twee grote breuksystemen langs de westkust van Noord-Amerika – de Cascadia-subductiezone en de San Andreas-breuk – lijken op vriendschappelijker voet te staan dan geologen ooit beseften. Een nieuwe studie suggereert dat activiteit op de ene breuk aardbevingen op de andere kan veroorzaken, wat het heerlijke vooruitzicht biedt van dicht op elkaar volgende seismische double features.

"We zijn gewend om de 'Big One' – Cascadia – te horen als dat catastrofale enorme ding," zei Chris Goldfinger, marien geoloog aan de Oregon State University en hoofdauteur van de studie. "Het blijkt dat het niet het worstcasescenario is." Want, weet je, waarom één apocalyptische aardbeving hebben als je er twee kunt hebben?

Om deze verborgen relatie te ontdekken, onderzochten Goldfinger en zijn collega's sedimentkernen van de oceaanbodem, die ongeveer 3.100 jaar geologische geschiedenis bewaren. Ze richtten zich op turbidieten – sedimentlagen achtergelaten door onderwateraardverschuivingen die typisch worden veroorzaakt door aardbevingen. Door turbidietlagen van beide breuksystemen te vergelijken, vond het team overeenkomsten in structuur en timing, wat wijst op een mogelijke synchronisatie tussen Cascadia en de noordelijke San Andreas-breuk.

Het exacte tijdstip bepalen is lastig, maar Goldfinger merkte drie gevallen op in de afgelopen 1.500 jaar – inclusief de meest recente gebeurtenis in 1700 – waarbij de gegevens suggereren dat de aardbevingen binnen minuten tot uren van elkaar plaatsvonden. Dat is het geologische equivalent van "we moeten praten over je plannen."

Deze connectie heeft grote implicaties voor rampenparaatheid. "We zouden kunnen verwachten dat een aardbeving op een van de breuken alleen al de middelen van het hele land zou aanspreken om erop te reageren," zei Goldfinger. "En als ze allebei tegelijk afgaan, dan heb je mogelijk San Francisco, Portland, Seattle en Vancouver allemaal in een noodsituatie in een korte tijdspanne."

Wetenschappers vermoedden al langer dat breuken elkaar kunnen beïnvloeden, maar bewijs uit de praktijk was schaars – het enige gedocumenteerde voorbeeld vond plaats in Sumatra, waar twee grote aardbevingen drie maanden na elkaar toesloegen in 2004 en 2005. Goldfingers interesse dateert van een onderzoekscruise in 1999, toen zijn team per ongeluk 55 mijl ten zuiden van Kaap Mendocino in Californië afdreef, in de San Andreas-breukzone. In plaats van de reis te annuleren, verzamelden ze daar een sedimentkern – en vonden iets vreemds.

Normaal gesproken vertonen turbidieten grof materiaal onderaan en fijner sediment bovenaan. Deze kern had het patroon omgekeerd: grof, zanderig materiaal boven fijner, siltig sediment. Het team concludeerde dat de onderste laag was gevormd tijdens een grote Cascadia-aardbeving, en het grovere materiaal erboven kwam van een volgende gebeurtenis langs de nabijgelegen San Andreas-breuk. Radiokoolstofdatering bevestigde dat deze "doubletten" werden gecreëerd door dicht op elkaar volgende aardbevingen, niet door naschokken of niet-gerelateerde gebeurtenissen.

Dus, inwoners van de westkust, uw noodpakket moet nu ook een vleugje ironie bevatten. De studie omvatte bijdragen van onderzoekers van Oregon State, NOAA, University of Washington, Springer Nature Group in Duitsland, California Department of Conservation en Instituto Andaluz de Ciencias de la Tierra in Spanje.