Carla Cressy begon haar carrière als model op vijfjarige leeftijd, maar op haar 17e bleef ze flauwvallen tijdens shoots. De boosdoener was geen dramatische runway-exit, maar endometriose - een aandoening waar artsen 12 jaar over deden om te diagnosticeren, waarbij ze behulpzaam haar appendix verwijderden. "Ik werd verschillende keren opgenomen met chronische constipatie," zegt ze. "Er werd steeds gezegd dat het een buikgriep was."

Carla is lang niet de enige. Naar schatting verlaat één op de zes vrouwen met endometriose de werkvloer vanwege de aandoening, waarbij baarmoederachtig weefsel buiten de baarmoeder groeit. Er is momenteel geen Britse wetgeving die werknemers met menstruatiegerelateerde gezondheidsproblemen beschermt die tijd nodig hebben. Dus Carla herscholde zich tot schoonheidsspecialiste en nam kokend hete baden tussen klanten door om de pijn te verlichten. "Het was verschrikkelijk, maar het was de enige manier waarop ik de kost kon verdienen," zegt de 35-jarige uit Essex.

Abi Smith, 27, kreeg op 10-jarige leeftijd een probioticum voor bekkenpijn voorgeschreven. Toen haar menstruatie begon, was de pijn zo erg dat ze dacht "alsof ik doodging." Ze werkte gebogen over de balie bij het postkantoor en kotste in vuilnisbakken. Gediagnosticeerd op haar 21e, ondergaat ze nu haar derde medisch geïnduceerde menopauze om de pijn te beheersen. Haar arbeidsongeschiktheidsuitkering is drie keer afgewezen. "Ik ben een heel bitter persoon geworden door dit alles," zegt ze.

Psychotherapeut Dr. Sula Windgassen merkt op dat vrouwen met endometriose vaak te horen krijgen dat het "tussen hun oren zit." Ze onderzoekt medische gaslighting en zegt dat afwijzende zorg leidt tot slechtere gezondheidsresultaten. Monica Thomas, 34, moest jaren wachten op een diagnose; de aandoening is nu uitgezaaid naar haar longen, waarvoor een operatie nodig is. Ze richtte de liefdadigheidsinstelling Women's Health Hope op, die volgende maand een hub opent in Ipswich. "In een recente studie voelt 84% van de vrouwen zich niet gehoord door zorgverleners," zegt ze. "Om hen een plek te geven waar ze zich gehoord kunnen voelen... dat was een no-brainer."

De NHS zegt dat artsen de NICE-richtlijnen moeten volgen en dat er in de meeste regio's vrouwengezondheidscentra beschikbaar zijn. Want richtlijnen en centra zijn natuurlijk alles wat nodig is om een systemisch falen op te lossen waarbij vrouwen hun carrière opgeven, organen verliezen en te horen krijgen dat ze yoghurt moeten eten.