Tony Gilroy heeft een solide carrière opgebouwd als regisseur van de Bourne-films en showrunner van de populaire Star Wars-spin-off Andor. Hij regisseerde Tilda Swinton helemaal naar een Oscar voor haar opmerkelijke prestatie in de juridische potboiler Michael Clayton.

Als eerste speelfilm die hij regisseerde sinds The Bourne Legacy uit 2012, beloofde het klassieke-muziekdrama Behemoth! een intrigerende terugkeer te worden van een meester in het balanceren tussen slick actie en diepgevoeld drama. Zijn nieuwe film komt met een score van negen A-list componisten die zich hebben verenigd onder de naam The Behemoth! Collective, een sterrencast en een vrouwverslindend hoofdpersonage dat fenomenaal staat in een smoking: "Tár voor hetero's," zoals een vriend van mij het verwoordde.

Was het maar zo dat Pedro Pascal ook maar een greintje van Cate Blanchetts charisma had, of dat Gilroy in de buurt kwam van Todd Fields elegante verweving van genres. Onze protagonist is Alex (Pascal), een ondoorgrondelijke cellomaestro die na bijna twee decennia op tournee terug naar huis is verhuisd, naar Los Angeles. De stad biedt hem regelmatig, zij het zielloos, sessiewerk voor tv-series en films, evenals de mogelijkheid om dichter bij zijn broer (Will Arnett) en moeder te zijn, een gerespecteerde harpiste die aan een slechte gezondheid lijdt.

Alex wordt achtervolgd door herinneringen aan Nadia (Eva Victor), een violiste met wie hij zes jaar geleden een korte, hartstochtelijke affaire had. "Je bent een monster," zegt ze goedkeurend tegen hem in een flashback naar de nacht na hun eerste gezamenlijke optreden. "Echt fucking goed". De seks is buitenaards, en hun ruzies zijn net zo hartstochtelijk. Na Nadia's dood raakt Alex geobsedeerd door haar dochter (Alexa Swinton, een verre nicht van Tilda), een muzikaal wonderkind van slechts 15 jaar oud, en vraagt hij zich af of hij haar vader zou kunnen zijn.

Dat alles zou intrigerend kunnen zijn, maar Behemoth! wordt fataal tenietgedaan door een desoriënterende, Russische-pop-achtige structuur met tijdsprongen die weinig anders lijken te doen dan bewijzen hoeveel Gillian Flynn-pockets de filmmakers wellicht hebben gelezen. De film komt nooit echt samen, wat zorgt voor een overweldigend gevoel van doelloosheid terwijl we van de ene onbeduidende subplot naar de andere bewegen. Alex' vriendschap met een tienercelliste (nieuwkomer Kaya Ralls) is lief maar ondergaar, en zijn relatie met zijn broer heeft de emotionele diepgang van een boks. Tonisch is Behemoth! alle kanten op aan het schieten, van bitterzoet verlangen naar rouwdrama naar Deadpool-achtige actiescènes: in één ervan wordt Pascals personage over het terrein van een landhuis achtervolgd door een angstaanjagende groep... knuffelige corgi's.

Zowel nekwervelbrekend als zwaarwichtig, Behemoth! laat je uiteindelijk helemaal niets voelen, ondanks zijn gewichtige thema's. Ongeveer halverwege de film ontdekken we dat Alex een voormalig wonderkind is dat op zesjarige leeftijd optrad in de Johnny Carson-show, en in een andere bizarre scène vertelt hij een minnaar dat hij zijn maagdelijkheid op 13-jarige leeftijd verloor aan een vocale arrangeur die vervolgens seks had met zijn vader. Dit zijn het soort ervaringen die je een leven lang in therapie kunt ontleden, maar Gilroy schokt zo snel van de ene desoriënterende flashback naar de andere dat ze amper de kans krijgen om te bezinken.

De film lijkt ook niet te weten wat hij moet doen met de vrouwen die momenteel in Alex' leven zijn. Olivia Wilde heeft een rol waarin ze flink uitpakt als zijn stormachtige huidige liefdesbelang, maar afgezien van een bizar moment in de derde akte lijkt haar personage alleen te bestaan om tegen hem te schreeuwen en er fel uit te zien. Victor, de doorbraakster van Sorry, Baby, is pyrotechnisch. Ik miste haar wanneer ze niet in beeld was, wat ongeveer 95% van de film is.

Pascal is een frustrerend inhoudsloos ankerpunt voor de film. Ondanks al zijn virtuoze muzikale vaardigheden voelt Alex als een verre toeschouwer van zijn eigen leven, en "het soort man dat dingen gewoon overkomt" maakt geen bijzonder boeiende kijkervaring. Soms vroeg ik me af of Alex' slaperige dwalingen een of andere conceptuele verklaring waren over de verdovende effecten van verdriet, of dat een eeuwig gefronste wenkbrauw simpelweg Pascals acteerstijl is. A