Een onderzoek onder meer dan 65.000 jongeren heeft geconcludeerd dat uitstelgedrag de grootste bedreiging vormt voor de academische prestaties van universiteitsstudenten, en daarmee ADHD, angst en financiële zorgen verslaat voor de toppositie. Bijna de helft van de ondervraagden noemde uitstelgedrag als de factor die hun vermogen om academisch werk te doen schaadt – meer dan twee keer zoveel als het aantal dat depressie noemde – terwijl hetzelfde percentage zei dat het hen significante distress veroorzaakte boven alle andere problemen, waaronder gezinsdruk of pesten.

Itamar Shatz, de auteur van het onderzoek en een verbonden docent aan de Universiteit van Cambridge, zei dat hij verwachtte dat de enquête onder Amerikaanse studenten enige schade van uitstelgedrag zou laten zien, maar verrast was door hoe sterk het hen trof. "Vrijwel iedereen stelt wel eens uit, maar het is niet voor iedereen een enorme belemmering," zei hij. "Voor de mensen voor wie het dat wel is, kan het enorm zijn." Hij merkte op dat het niet slechts een occasionele ergernis is, maar "een grote obstakel" dat academisch succes en succes op de werkplek kan belemmeren, problemen in relaties kan veroorzaken, stress kan veroorzaken, gezondheidsproblemen kan veroorzaken en mensen ervan kan weerhouden hulp te zoeken.

De studie, gepubliceerd in het tijdschrift Plos One, suggereert ook dat uitstelgedrag een "vicieuze cirkel" kan aanwakkeren die andere problemen zoals stress veroorzaakt of verergert. "Een voorbeeld van zo'n feedbackloop is een student die een taak uitstelt, waardoor hij zich gestrest voelt, wat zijn slaap verstoort, waardoor hij de taak verder uitstelt," aldus de studie – een zin die ongemakkelijk bekend zal voorkomen bij iedereen die dit leest in plaats van hun eigenlijke werk te doen.

Fuschia Sirois, hoogleraar psychologie aan de Durham University en co-hoofdredacteur van het British Journal of Health Psychology, die niet bij de studie betrokken was, zei dat het onderwerp al bijna 30 jaar wordt onderzocht, met de eerste studies naar de impact van uitstelgedrag op gezondheid en welzijn in de late jaren 1990 en vroege jaren 2000. "Dus dit is een kwestie waarvoor een gevestigde evidence base bestaat die duidelijk de negatieve impact van uitstelgedrag op het leven van studenten benadrukt," zei ze. Ze noemde het nieuwe artikel een nuttige beschrijvende studie met een grote steekproef die extra inzicht biedt in de relatieve impact van het scala aan schadelijke effecten van uitstelgedrag – maar waarschuwde dat het "slechts een momentopname is, dus beperkt het de conclusies die we kunnen trekken."

Sirois voegde eraan toe dat mythen over uitstelgedrag "als een karakterfout" blijven bestaan ondanks het bestaande onderzoek. "Mensen stellen uit om de moeilijke emoties die met een taak gepaard gaan te vermijden, wat hen op korte termijn stemmingherstel biedt. Maar op de lange termijn halen de gevoelens van schuld, schaamte en stress door het uitstellen hen in en eisen hun tol op gezondheid en welzijn," zei ze.

Shatz, die onlangs een gids heeft gepubliceerd over het overwinnen van uitstelgedrag, zei dat uitstelgedrag niet verward moet worden met luiheid, omdat uitstellers vaak zeer gemotiveerd kunnen zijn om een taak aan te pakken, maar ontspoord raken door andere afleidingen zoals perfectionisme of burn-out. Hij voegde eraan toe dat universiteiten zich ervan bewust moeten zijn dat veel van hun studenten waarschijnlijk gehinderd worden door uitstelgedrag. "Ze moeten begrijpen dat uitstelgedrag niet slechts een tijdmanagementfout is die ze kunnen oplossen met een flyer, maar een van de grootste obstakels is waarmee studenten worden geconfronteerd en behandeld moet worden met positieve interventies," zei hij. "Het goede nieuws is dat onderzoek aantoont dat interventies kunnen helpen."