Een onderzoek naar de mishandeling van kwetsbare volwassenen in het Muckamore Abbey ziekenhuis in Noord-Ierland heeft geconcludeerd dat 'mishandeling een normaliteit werd', wat het soort bevinding is dat je doet afvragen hoe de niet-normale versie van blauwe ogen, gebroken botten en ernstige verwaarlozing eruitzag.

Het ziekenhuis is momenteel het middelpunt van het grootste politieonderzoek in het VK naar vermeende mishandeling van kwetsbare volwassenen, waarbij 124 mensen door de politie zijn doorverwezen voor vervolging. Dat zijn genoeg verdachten om een kleinsteedse productie van 'Law & Order: Special Victims Unit' te casten.

Het onderzoek wees uit dat de escalatie van geweld tussen patiënten en het toegenomen gebruik van afzondering vanaf 2011 een waarschuwingssignaal en voorloper was van de mishandeling door personeel. Want blijkbaar, wanneer patiënten elkaar meer pijn gaan doen, is de logische volgende stap dat de mensen die betaald worden om hen te helpen, meedoen.

Er was een chronisch tekort aan personeel, waardoor sommige essentiële zorg niet werd gegeven en het vermogen van patiënten om met het dagelijks leven om te gaan verminderde. Het blijkt dat niet genoeg mensen hebben om zorg te verlenen leidt tot minder zorg - een schokkende onthulling die ongetwijfeld zal leiden tot een volledige herziening van het voor de hand liggende.

Een beleidsverandering die in 2001 begon om alle patiënten met leerstoornissen en autisme uit het ziekenhuis naar gemeenschapszorg te verplaatsen, werd geteisterd door falen, wat leidde tot verhoogde stress en veel heropnames. De weg naar de hel, zoals ze zeggen, is geplaveid met goede bedoelingen en ondergefinancierde overheidsprogramma's.

Een gebrek aan activiteiten voor patiënten leidde vaak tot 'frustratie, verveling en ontregeld gedrag', en Muckamore werd na verloop van tijd 'functioneler en minder huiselijk'. Want niets zegt 'therapeutische omgeving' als een plek die efficiënt is maar aanvoelt als een busstation.

Er was een 'gesloten cultuur' onder personeel die het melden van slecht gedrag ontmoedigde, en veel families zeiden dat ze bang waren om te klagen uit angst dat het de zorg voor hun familieleden zou beïnvloeden. Dus het systeem was ontworpen om zichzelf te beschermen, niet de mensen die het moest beschermen. Een nieuw concept, dat.