Debbie Taylor heeft bijna drie jaar geprobeerd een verlaten pub in Newton-le-Willows, Merseyside, te kopen, wat ze omschrijft als 'een achtbaan' – vermoedelijk niet de leuke soort met looping en suikerspin.\n\nHaar dienst voor hulp aan slachtoffers van huiselijk geweld, Domestic Abuse WA12, probeert de Ram's Head pub te verwerven om er een centrum voor lokale diensten van te maken. Dankzij de gloednieuwe 'community right to buy'-bevoegdheden van Engeland, onderdeel van de English Devolution and Community Empowerment Act – die ministers 'de grootste machtsverschuiving naar onze gemeenschappen in een generatie' noemen – krijgt Taylors groep eindelijk de sleutels.\n\n'Het is meer dan een gebouw,' legt Taylor uit. 'Het is veiligheid, stabiliteit, een toekomst voor mensen in onze gemeenschappen die geen opties hebben als ze in crisis verkeren.'\n\nDe wet stelt basisorganisaties in staat om gemeenschapsactiva onbetwist te kopen, op voorwaarde dat ze binnen twaalf maanden de financiering bij elkaar kunnen schrapen. Voorheen gaf het 'right to bid' groepen een termijn van zes maanden om geld in te zamelen, maar slechts ongeveer 2% van de activa ging daadwerkelijk over in gemeenschapsbezit – grotendeels omdat, verrassing, geld inzamelen in zes maanden moeilijk is.\n\nToen de Ram's Head onder de hamer ging, had Taylors groep niet genoeg geld op tijd bij elkaar, en de pub haalde de vraagprijs niet. Nu hoopt ze, met een mix van publieke fondsenwerving, leningen en charitatieve subsidies, zowel de diensten uit te breiden als te voorkomen dat het vervallen pand een hangplek wordt voor asociaal gedrag.\n\nTony Armstrong, directeur van Locality, het landelijke netwerk voor door de gemeenschap geleide organisaties, noemt dit 'een echt waterscheidingsmoment', maar merkt op dat de nieuwe rechten een bitterzoete wending hebben: de huidige regering heeft het £150 miljoen kostende Community Ownership Fund niet verlengd, dat eerder groepen hielp om lokale activa te kopen die dreigden te sluiten. Zonder gerichte financiering vreest Armstrong dat alleen de rijkste gemeenschappen er daadwerkelijk van zullen profiteren.\n\n'Het grootste risico hiervan is dat het een prestatie op papier blijft, in plaats van iets dat in het hele land kan worden opgepakt,' zegt hij.\n\nDe wet verruimt ook wat als 'gemeenschapsactief van waarde' geldt. Voorheen moest een gebouw de afgelopen vijf jaar voor gemeenschapsdoeleinden zijn gebruikt – die grens is nu verdwenen. De definitie omvat nu activa die economisch en sociaal welzijn brengen, plus een nieuwe sportcategorie.\n\nDit zou Deana Bamford kunnen helpen, wier coöperatie Coalville CAN de gesloten markthal in Leicestershire wil omtoveren tot een gemeenschapscentrum met clubs, sociale ondernemingen, een café en wisselende evenementen. De lokale overheid wees hun aanvraag om het een gemeenschapsactief van waarde te maken af, maar de nieuwe wet geeft groepen het recht om in beroep te gaan.\n\n'Hopelijk geeft dat ons meer munitie om hen te dwingen te zeggen: "we gaan er weer voor,"' zegt Bamford.\n\nHaar coöperatie heeft al via gemeenschapsaandelen het CAN HQ geopend, met meer dan 100 lokale creatievelingen en kunstenaars, plus een inloopspreekuur, reparatiewerkplaats en kinderclubs – met financiële hulp van de Coral Foundation van muzikant Brian Eno.\n\n'Coalville is een typisch stadje zoals vele andere... het heeft achterstandswijken – je zou ze zo kunnen noemen – maar wij noemen het vol met lokale mensen met een hoop vaardigheden en talenten die nooit een kans hebben gekregen,' zegt Bamford.\n\nEenmaal veiliggesteld en opgeknapt, blijft het actief permanent in gemeenschapshanden. 'Het is voor altijd,' merkt ze op, wat een verfrissende verandering is van 'zolang de verhuurder er zin in heeft.'