Het is waarschijnlijk eerlijk om te zeggen dat de meesten van ons nog nooit iemand zo hard met een natte vis hebben geslagen dat ze, volledig gekleed, in een zwembad vallen. Tot voor kort gold dat ook voor het IJslandse jazz-popfenomeen Laufey. Toen bracht ze een nummer uit genaamd Mad Woman, waarvan de video vereiste dat ze Heated Rivalry-acteur Hudson Williams recht in het gezicht sloeg met een rode snapper.

"Oh mijn god, het was geweldig. Het was cathartisch," lacht ze bij de herinnering. "Ik had veel onuitgegeven energie die ik op arme Hudson heb losgelaten." De opnames vonden plaats in Los Angeles, met een chique jaren '60-esthetiek, een superstercast (waaronder Olympisch medaillewinnares Alyssa Liu en Katseye-zangeres Megan Skiendiel), en een verhaallijn over Laufey's irrationele relatie met een man die niet goed voor haar is. Tot haar vreugde vereiste de visscène meerdere takes, vol geïmproviseerde beledigingen.

"Ik ben geen erg boos persoon, maar het voelde goed om te schreeuwen en te roepen," zegt ze. "Ik groef in mijn diepste herinneringen van wanneer ik het meest onrecht is aangedaan door mannen en ik kreeg toegang tot een deel van mezelf waarvan ik niet wist dat ik het in me had." Voor iedereen die bekend is met de muziek van Laufey (uitgesproken als lay-vay) Jónsdóttir, is 'primitief' het laatste woord dat je met haar zou associëren. Sinds 2022 betovert ze de hitlijsten met weemoedige liefdesliedjes die klassieke jazzvocalen en weelderige orkestraties combineren met geestige, confessionele teksten. Het is een stijl die ze bedacht tijdens haar studie aan het Berklee College of Music in Boston, gebouwd op haar opvoeding in Reykjavik, waar ze vanaf haar vierde piano en cello leerde; en een verlangen om haar liefde voor filmmusicals en Taylor Swift te combineren.

Toen ze haar eerste nummer, Street by Street - over het terugclaimen van haar favoriete tuinen en boekwinkels na een break-up - uploadde, was ze perplex toen het inzendformulier haar vroeg het onder één enkel genre te plaatsen. Uiteindelijk koos ze voor "singer-songwriter". Maar de vraag waar Laufey in het pantheon van populaire muziek past, heeft critici sindsdien in verwarring gebracht. Vraag het haar, en ze zegt dat het er niet echt toe doet. "Oudere doelgroepen proberen me altijd te doorgronden," zegt ze. "Zoals: 'Is ze een jazzmuzikant? Is ze een popmuzikant? Is ze een celliste?' En ik merk bij mijn jongere publiek dat ze geen vooraf bepaalde vooroordelen hebben over wat ze zouden moeten leuk vinden. Ze luisteren naar wat hun hart wil horen. Ik voel me zo gelukkig om tegenwoordig muzikant te zijn, omdat genre nog nooit zo weinig heeft betekend. Het heeft de weg voor me geopend om gewoon al deze verschillende versies van mezelf te kunnen zijn."

Haar nieuwste album, A Matter of Time - uitgebracht afgelopen augustus - markeerde de eerste kans om al haar kleuren te tonen. Gethematiseerd rond het verhaal van een relatie, is het doordrenkt met het geluid van een tikkende klok, die aftelt naar het moment waarop de angsten en onzekerheden van de 27-jarige het hele ding vernietigen. Onderweg waagt ze zich aan nieuwe geluiden - van de soul-doordrenkte leadsingle Silver Lining tot de levendige Braziliaanse ritmes van Lover Girl. En het eindigt met Sabotage, waar dissonante piano's en jumpscare-strings haar zelfvernietiging begeleiden. Belangrijk is dat Sabotage het eerste nummer was dat ze voor het album schreef, voordat ze terugwerkte naar de meer romantische momenten.

"Het hele album was een uitdaging voor mezelf om buiten mijn artistieke muren te treden, een beetje bang te zijn," legt ze uit. "Dus die muur van lawaai symboliseerde voor mij het doorbreken van een traditionele mal, zowel als mens als muzikaal." Voor het eerst liet ze emotie de techniek overstemmen. A Matter of Time bevat onvolmaakte noten en vocale scheurtjes (binnen redelijke grenzen, het is niet Lou Reeds Metal Machine Music of zoiets), terwijl de muzikant haar kwetsbare kant blootlegt. Het was allemaal geïnspireerd door haar eerste ervaring met verliefd worden - een ervaring die zowel opwindend als verontrustend was. Op Lover Girl berispt ze zichzelf bijna voor zo roekeloos te zijn. Carousel vindt haar aarzelend gebreken onthullen aan een nieuwe minnaar. A Cautionary Tale zit vol post-breakup helderheid: "Ik gaf te veel, ik gaf mezelf op / Ik"