Lang geleden - bijna zo lang geleden als Homerus de Odyssee schreef - was ik filmcriticus bij de Sunday Telegraph. Mensen vragen soms hoe seksistisch het er toen aan toeging, in het bronzen tijdperk van midden jaren nul, toen mannelijke critici vrouwelijke met ongeveer acht tegen een overtroffen. Nou, er was geen seksisme. Het was eigenlijk helemaal prima en iedereen was heel aardig. Ze waren aardig in Soho, in ieder geval. Verderop minder - vooral bepaalde lezers, als het om bepaalde films van bepaalde regisseurs ging: Quentin Tarantino, uiteraard; Ken Loach, vreemd genoeg; en Christopher Nolan. Betwijfel hun genialiteit en bereid je voor op een epische correctie door een legioen zelfbenoemde uitsmijters.

Ik was dat vergeten tot 2020, toen Peter Bradshaw weg was en ik Nolans sci-fi-drama Tenet recenseerde. Ik vond het niet zo geweldig en kreeg de wind van voren. Ik heb sindsdien veel van de feedback verwijderd, maar een oude Reddit-thread geeft een idee: "domme koe", "verbitterd", "waarschijnlijk een feministe"; "ik garandeer dat die vogel ongesteld was toen ze die recensie schreef lol"; "vrouwen nemen beslissingen op basis van emotie in plaats van logica". Het is niet Nolans schuld dat sommige van zijn fans zo emotioneel zijn dat ze vreemden online beledigen voor het recenseren van een film die ze willen zien. Noch is het zijn schuld dat zijn films, tenminste die na The Dark Knight, meestal beter vallen bij mannen. En het zou vrouwen er natuurlijk niet van moeten weerhouden ze te recenseren. Of het nu Bridget Jones of The Football Factory of The Zone of Interest is, kunst toont je levens anders dan die van jou. Omgaan met dingen die geen spiegel zijn, of waarvoor je niet precies de doelgroep bent, is eigenlijk het punt.

Toch is de enige recensie van de Odyssee die ik tot nu toe heb gelezen en waarmee ik het grotendeels eens ben, geschreven door Stephanie Zacharek voor Time. Dit is waarschijnlijk geen grote spoiler meer, maar ze vond het niet echt geweldig. Ondertussen zijn de overgrote meerderheid van de recensies lovend, en de overgrote meerderheid is geschreven door mannen (die acht-tegen-een-verhouding lijkt tegenwoordig wat optimistisch). En dus kon ik het niet helpen me af te vragen, om een journalist te parafraseren die waarschijnlijk niet vooraan in de rij staat op openingsweekend: zullen vrouwen de Odyssee gaan zien? En als ze dat doen, zullen ze er dan net zoveel van genieten als mannen? (Als Carrie Bradshaw het trouwens zou zien, zou ze begrijpelijkerwijs gefascineerd zijn door een onvermijdelijk bijproduct van hoge-resolutie IMAX: ieders poriën zijn absoluut enorm. Scènes met veel close-ups bekijken is alsof je naar jezelf kijkt in een van die spiegels met 12x vergroting - d.w.z., verontrustend.)

Hoe dan ook, zullen vrouwen hun ervaringen weerspiegeld zien met ook maar enigszins de diepgang, nauwkeurigheid of interesse van hun mannelijke tegenhangers? Want zelfs de meest enthousiaste stukken - en zeker die beoordelingen door classici - lijken het erover eens dat vrouwen (historisch niet Nolans sterke punt) er in de film bekaaid vanaf komen. Een paar voorbeelden: Zendaya's Athena - een van de echt topgoden - heeft hier bijna niets te doen behalve Odysseus vaag schaduwen, Scottish Widows-stijl in een hoofddoek, zachtjes knikkend, soms een triest hoofdschudden, zoals de leraar die zegt dat ze niet boos is, alleen teleurgesteld. Charlize Therons Calypso functioneert eveneens eigenlijk alleen als klankbord, achter hem aan sjokkend in het zand met drankjes en lotusbloemen. De bloemen, zo wordt gesuggereerd, zijn stiekem bedoeld om te voorkomen dat Odysseus zich herinnert wie hij is. De film maakt geen melding van haar die hem acht jaar als seksslaaf houdt. Homerus' Calypso is een geweldige rol. Nolan's is een vrouw die een strandbar runt en overweegt over te stappen op psychotherapie.

Deze veranderingen maken de vrouwen consequent saaier of gestoorder. De scènes met Samantha Mortons Circe beginnen veelbelovend, terwijl ze een feestmaal kookt voor Odysseus' mannen in haar Landmark Trust-achtige huisje (goede lepels, geen tv) voordat ze ze uit wraak allemaal in varkens verandert. Odysseus komt langs, snapt wat ze heeft gedaan en overtuigt haar om de betovering ongedaan te maken niet - zoals in het gedicht - door een jaar seks en complexe retoriek, maar gewoon een kort woord, toegevend dat mannen vreselijk kunnen zijn, b